2020-05-03 | Begon niet best

Ik trek het aan blijkbaar

Mijn plannen veranderen net zo vaak als ik maar wil (en dat kan best vaak zijn hoor 😀). Zo had ik mijn wekker de opdracht gegeven om mij om 04:50 uur te wekken, zodat ik de zon op kon zien komen in Zwiep (06:01 uur werd zij 🌞 gewekt). Ik was goed voorbereid, vroeg naar bed gegaan en dan heb ik ook een lange nacht ....... om wakker te liggen (jaja welgeteld heb ik misschien een uurtje geslapen). Goed, kleine wijziging, 07:00 uur in de herkansing. Wandeloutfit lag al klaar, thee gezet, bollen gesmeerd, waterzak gevuld en gaan. Panda is weer uit de ziektewet, dus wij gaan gezellig samen op pad. Of niet? Niet ❗❕❗ De lange versie? Nee, toch de korte maar ff. Steenmarter was vannacht weer op visite 😪😫. Oh waarom ik weer, waaraan heb ik dit verdient? Tel ... één, twee, drie....... Vloek het hele ABC en doorrrr....... Denk in oplossingen Jo! Hmmm...... Gerbranddddddd!

Bij de Berkel/Visserij 

Ietwat later dan de eerste en de tweede planning 😊, parkeer ik de zilveren bolide van mijn wederhelft op de P van de Witte Wieven. Het is nog stil hier, de Achterhoek en Zwiep zijn grotendeels nog uitgestorven. Vandaag de korte route Mooi Achterhoek, 9.9 km en wel rechtsom, dus ben voor de lunch terug! Via de Wengersteeg verlaat ik de bewoonde wereld van dit dorp. Na de eerste 600 meter asfalt, waar ik heel veel mobiele kilometers heb liggen sinds ik als Tukker in de Achterhoek ben gaan wonen, gaat het het natte veld in, richting landhuis De Heest. Via een heel smal pad, weelderig begroeid met fluitenkruid, eindig ik bij de Berkel. Hier gaat het rechts over het schouwpad langs Visserij (rare naam voor een sloot). 

  

Wanneer ik De Heest oversteek om het schouwpad aan overzijde te vervolgen ben ik weer voor het eerst echt blij deze dag, blij met Guru 😊. Het pad rechtdoor is nl. afgesloten i.v.m. het broedseizoen. De alternatieve route gaat dus nu; rechts af het schouwpad op, langs de Heksenlaak en zo kom ik weer op route, Hofmanssteeg. De doorgaande weg Barchem-Zwiep komt in zicht. Na de oversteek gaat het verder met links bos, Landgoed Nettelhorst, en rechts mooie vergezichten over open veld en akkers. Met mij zijn nog meerdere mensen op het geweldige idee gekomen van een frisse neus halen. Vanaf het begin loop ik ongeveer samen op met een echtpaar met hond, die ik snel laat passeren. Ik vindt het altijd relaxter lopen zonder druk van achter 😊.

Het luie zondagse zweet loopt niet veel later lekker mee op m'n rug, wanneer ik de Lochemse Berg moet beklimmen. Maar ik heb het gehaald, wel 49.2 meter de lucht in 😃! Mijn Samsung is natuurlijk vandaag ook weer mee en mag hier even los. Zo ook op mijn rustbankje bovenop de heuvel. Na een klein half uurtje en een goed gesprek met mezelf, dat Panda wel weer beter wordt gemaakt, zet ik de afdaling in. Ik heb hier reeds eerder diverse routes gelopen, korte, maar ook langere, en zo moet ik dus even goed op de juiste gpx route (op mijn Iphone en Guru) letten, om te voorkomen dat ik straks bij de Panda sta i.p.v. de zilveren bolide in Zwiep. Hoe dat kan? Ik bewaar alle reeds gelopen routes, geef ze wel een ander kleurtje om het ietwat overzichtelijk te houden (kijk voor verdere info op de Guru app). Al zegt dat natuurlijk nog niks met mij 😱!

  

Tijdens de afdaling vliegen de mountainbikers in groepen over hun eigen aangelegde fietspad daal en klimmen enkele sportievelingen ter voet hoog. Ik hoor een jongetje achter me tegen z'n vader roepen: "naar de auto"! Stevig trappend op z'n mini mountainbike fietst ie z'n vader vooruit. Die laatste roept nog wat positieve woorden naar z'n zoon die al mopperend de bocht neemt met dezelfde woorden als net: "naar de auto"! 😀
Via Hoge Enk kom ik in de bewoonde wereld Lochem. Ik passeer een stelletje dat de wandeling richtig bos heeft ingezet, twee kletsende oudere dames die in de berm staan te niksen en in de ruime achtertuin van het leuke optrekje rechts staan mensen druk te beppen over de afrastering heen. Het lijkt alsof men de corona crisis zat begint te worden en er meer op uit trekt.

Na wat asfalt en klinkers, gaat het rechtsaf tussen de twee witte palen door van waar ooit Hotel Berkeloord heeft gestaan. Vanaf hier houdt ik de Berkel aan linkerzijde, loop de statig hoge bomenlaan door en steek de Keppellaan over. Aan de overzijde van de Berkel staat Kasteel de Cloese te pronken. Helaas moet je over een vreselijk, lelijke 😟 asfalt parkeerplaats heen kijken voor het mooie plaatje. Een zandpad langs leuke, zeer leuke optrekjes brengt mij al snel op De Cloese en door naar de Zwiepseweg. Zo'n zevenhonderd meter verderop stap ik weer ik de leenauto. Home, waar mijn panda ziek staat te wezen.

Gelukkig heeft manlief zich ook niet verveeld deze ochtend. Hij heeft mijn auto goed verzorgd. Paar nieuwe bougiekabels en kloar is Panda. Die steenmatter heeft verdomde veel mazzel gehad vandaag, want wat als ik wel om 05:20 uur bij Panda was gekomen 😖?

Bron: Pinterest

Ter info: Ik respecteer en hanteer de regels m.b.t. het coronavirus daar waar nodig is als het vreemden/passanten betreft. Daarnaast kan ik prima zelf mijn eigen grenzen bewaken waar nodig. Hopelijk voorkom ik hiermee dat enigen van u denkt dat ik roekeloos te wandel ga, alles behalve dat! 

2020-04-29 | Stevige doorstapper of niet

Allemaal clichés

Met dank aan mijn ex wederhelft ben ik vandaag mobiel (panda is nog ziek) en kan ik buiten Doetinchem wandelen. Vandaag bij Brigitte om de hoek, Eibergen. Mooi Achterhoek heeft daar iets moois voor ons uitgestippeld, dus dat zit snor, nu alleen het weer nog mee zien te krijgen. Toen ik de vooruitzichten dinsdag bekeek beloofde het een zeer vochtige dag te worden, dus al het plastic ingepakt, voor het geval dat. 

  

Vandaag lopen wij met de klok mee via wandelpark de Maat, het Polweidepad op en daarna gewoon de Oude Ramsbeek volgen. Hoe moeilijk kan het zijn? Vanaf de eerste stap loopt Guru met ons mee en legt Samsung alles vast op de gevoelige plaat. Wanneer ik bovenstaande narcis mooi zie wezen en fotografeer, passeert er een oudere heer op de fiets, net op het moment dat ik weer in volle hoogte ben. Hij kijkt mij lachend aan. Da's dan zo'n moment dat ik iets moet zeggen om de één of andere reden en heel blond roep ik dat narcissen zo mooi zijn 😄😳. Oh Jo, de dag is net begonnen, de toon weer gezet 😄.
De route van vandaag is 16.9 km en kan verlengd worden met 6.5 km. Dat laatste stuk gaat over de Duits/Nederlandse grens. We brainstormen de kilometers weg met de vraag of het verstandig is de verlenging te lopen. Mogen/kunnen we de grens wel over (en terug! Niet geheel onbelangrijk voor sommige van ons)? Hebben we geluk dat het weer met ons is en blijft? Aan onze voorbereidingen ligt het zeker niet, we hebben weer met alles rekening gehouden. Voldoende plastic, plu, hoezen, thermoskannen, brood, breakers in het kwadraat en niet te vergeten, het lekkers voor bij de koffie 😀.

Na de Oude Ramsbeek volgt de Berkel en het bos, Kerkloobos en zijn we al in Rekken beland. De wolken blijven nog grijs en we brainstormen nog steeds over wat is wijsheid. Menige wandelaar, met of zonder viervoeter en/of stokken zijn we op veilige afstand gepasseerd en iedereen hebben we vrolijk en goedgezind als altijd "Goedemorgen" gewenst. Nu zij nog 😏, maar goed, niet iedereen is van het vroeg opstaan, laat staan actief bezig zijn.
Hier in het Kerkloobos, prachtig met fris groene kleuren en de geur van vocht en regen, stuitten wij op een leuk, pittoresk, stenen prieeltje en daar Brigitte onze "pauze-regelateur" is, gaan we hier voor de koffie zegt ze. Nou..... 😐😐 gezien de inhoud van het prieel, beslissen wij nog iets verder te gaan. Gelukkig maar, want twee passen verderop schiet BB aan mijne zijde tegen de grond om een heuse trilzwam met twee glibberige bewoners te fotograferen. Zoals Ron Poot in de link van de zwam al beschrijft, "de moeite waard om bij stil te staan". Nou wij staan zeer regelmatig stil, want wij vinden alles de moeite waard om vast te leggen. Rondje lopen alleen is zo niet leuk voor ons 😊. Duurt ook niet zo lang 😂😂. En doorrr.....

So far so good en nog steeds droog, maar de Apple weerapp beloofd later op de dag echt water. De beslissing van onze brainstormsessie valt deze kilometer, we lopen alleen de 16.9 km ❗❕❗ En zo erg is dat helemaal niet, want deze route is te mooi en willen we later in de zomer nog wel een keer lopen, dan wel met de 6.5 km erbij en dus ook over Duitsland.
Enige verwarring schept Guru wanneer we de Ramsbeek over moeten steken om onze weg links van de beek te vervolgen. Guru vind het blijkbaar zulk lekker weer dat ie even verderop ons het water in wil hebben om het pad te vervolgen met de beek aan "jouw kant". Wij doen net alsof we gek zijn 😆😆, ait vedan, bij de brug betreden we pas weer het asfalt.

Voor nu eerst eens op zoek naar een fijn picknicksetje of boomstam. Helaas zijn alle bankjes geplaatst in het voorgaande bos en de rest van de route mag het zonder doen, zelfs de boomstammen zijn geruimd lijkt het wel. Wanneer wij een mooi moerasachtig grasland met enige flora voor ons zien verschijnen, trekken we de komo tevoorschijn. Koffiepauze! Hoeveel geluk kan je hebben? Terwijl BB het koffietafereel via Facebook deelt met al onze vrienden (opgeteld wel 279 stuks 😃) voegt ze er vrolijk aan toe: "daar komt net een beetje van die zonnestraal." In goed ABN: de zon schijnt 😎.

  

Zo lachen wij zo'n dag als vandaag door, relativeren alle andere zaken die ons bezighouden, oefenen nog even Spaans en Portugees en hebben weer voorpret wat onze uitgestelde camino betreft. Wanneer we de wandeling voortzetten komen we aan de andere zijde van bovenstaand veld en schiet Brigitte weer naar de grond. Er groeit iets oranjes! Nu wel een hele tak met meerdere zwammen. Hoe ze 't ziet.......? Ze heeft duidelijk haar ogen niet in' tuk. De komende kilometer(s) gaan weer lang duren, leuke scheve naaldboom, natte verzopen pluimpjes wollegras, moerasje, heide, slootjes, mossen in alle soorten en maten met en zonder waterdruppels, tonderzwammen, witte wilde sering, paars onkruid, gele wilde brem, blauwe ossentong .....

Brigitte roept me af en toe toe waar en wat te fotograferen. Met één oog op de camera en één oog op Guru nemen we de afslag naar de Rammelbroeksweg. De eerste spetters beginnen hier ook te vallen en het tempo van vallen neemt toe. Tijd om me weer in het regenjack te hijsen en Brigitte pak ik in in plastic. We lopen langs een klein stuk bos aan rechterzijde, met daarin iets van hele grote boomstammen gemaakt tot ...... tja..... hoe omschrijf ik het .... soort van heel groot langwerpig deksel, zo lang als de boomstammen waren, die dubbel op elkaar .... maak er zelf maar wat van, gebruik uw eigen fantasie. Wij gebruikten de onze ook weer eens. Wanneer wij de zilvergrijze stilstaande auto rechts passeren zien we een man zitten, al prutsend of echt bellend 😏, met een blauwe koelbox op de passagiersstoel. Onze eerste gedacht was aan het toetjesbankje van het Pieterpad. Toen hadden we ook al een rijke fantasie. De volgende grijze hersencel denkt heel luguber, laat ik het erop houden; in stukjes in de box en dat gaat straks onder het langwerpige deksel 😱. Elke gek .... 

  

 

Zo zie je, we zijn kats van 't padje af en toe. Zelfs de koekoek roept ons toe ver rechts van ons. Het wordt weer tijd om te pauzeren, maar niet voordat we de 12 km hebben aangetikt, dan hoeven we daarna nog maar .....
Voor ons zijn de stratenmakers druk doende en wij mogen het vers bestraatte pad direct inlopen. Wanneer mijn oog valt op het grote gele verkeersbord dat de Vredensebaan is afgesloten kijk ik ook even op Guru (Vreden klinkt zo niet Nederlands) of dit iets betekent voor de rest van onze route. En ja, dat doet het en wel zoveel dat we over een kleine kilometer de Duitse grens passeren. Oohhhh........ hebben wij weer 😱😱. Ons spoedoverleg is van zeer korte duur, lachen en doorstappen is met meerderheid aangenomen.

Hollandse lakenvelder vanaf deutsche Seite genommen.

Er volgt een pad van een kleine drie kilometer immer geradeaus, über deutschem Gebiet, Krosewicker Grenzwald. Onze lunchpauze is met deze verlenging wel opgeschort naar 15 km of een leuke deutsche Hütte, anders komen we nooit over (tempo hé). De ene grenspaal na de andere leg ik vast (Nederlandse uit 1766), terwijl BB haar talen oefent door de infoborden te lezen. Inmiddels is het weer droog en de lucht klaart op en laat voorzichtig wat meer blauw zien. Brigitte heeft oog voor een ander Hollands kleurtje, oranje! Ja zelfs hier im Deutschem gibt es orange vibrierende Pilzen. Na het nieuwe raadsel; "waarom zitten er allemaal nummer-plaatjes auf den holzen Strommasten?" komen we droog aan aan Nederlandse zijde, helaas ohne Antwort (weisst du's?). Guru meldt rechts een bankje iets verderop en daarvoor lopen we een heel klein eindje terug naar rechts, de weg waar we vandaag volgens eerdere planning vandaan hadden moeten komen 😄.

Tijdens de lunch houdt BB zich bezig met de donker grijze tot zwarte grote auto's die achter ons passeren die ze allemaal voor één en dezelfde aanziet. Zo begint ze haar fantasie-verhaal dat het wel heel raar is en waarom ie steeds weer langs rijdt 😳. Ik hou me ondertussen wel even bezig met het berekenen van de nog te lopen kilometers. Wel zijn we het er over eens dat deze laatste kilometers zeer de moeite van het wandelen waard waren en we komende zomer dus niet terug hoeven te komen.

We gaan doorrrrrr...... nu via kleine asfaltweggetjes. Brigitte spot in de verte, in een groot weiland links van ons, veel kleine boompjes (lijkt het en denken we) met witte stammetjes, ingesmeerd met zonnebrandklei lijkt 't. Wanneer we de volgende links zijn gegaan en alles dichterbij komt, blijken we het wel heel erg fout te hebben. De bordjes in de wei zegt ons dat het militair gebied is. De boompjes lijken een soort sprietantennes te zijn en verder het weiland in staan er heel veel bij elkaar. Maar wat het nu eigenlijk is en moet voorstellen 😏? Wij lezen ons nimmer van te voren in, dus ons kwartje valt nog niet, ook niet wanneer we langs Holterhoek lopen, zoals Guru meldt dat het hier heet. Ja, het is een militair terrein, want er staan militaire voertuigen, verder komen we nu nog niet. We lopen lekker ons brein te breken, BB struikelt zowat over een hele steen die op het zandpad ligt, we groetten een rennende voorbijganger waarvan we denken dat ie militair is en opperen het volgende familiefeestplekje gevonden te hebben hier over links, een outdoorterrein. In een helder ogenblik realiseer ik me dat we natuurlijk internet hebben en Google lost ons raadsel dan ook snel op.

Hoezo hele dag regen?

We nemen wat bochtjes, langs leuke, nog leukere en leukste optrekjes en lassen een laatste rust in, wederom in de berm met mooi uitzicht over de vele pony's 🐎🐎🐎. Eenmaal weer in de benen, komen we niet veel later in drukker Eibergs gebied en moeten de Groenloseweg oversteken. Brigitte neemt vanaf hier de taak van Guru over en via het fietspad Oude Spoorlaan lopen we het centrum in. Ik word voorzien van allerlei info over routes, straten, rijden en de weg en al gauw staan we tegenover de Oude Mattheüskerk. Om de hoek staan onze bolides, het eindpunt van vandaag.

Korte samenvatting van deze dag: Na regen komt zonneschijn! Hoe ouder hoe gekker! Achter de wolken schijnt de 🌞! Zoals de waard is......! Wie het kleine niet eert......! Het gras is niet altijd groener....! Wat je van ver haalt....! Dom blondje! Niet geschoten is altijd mis! Wie niet waagt....! etc. etc. etc. 

Maar ik had deze dag niet willen missen! BB bedankt 👄

Ter info: Wij respecteren en hanteren de regels m.b.t. het coronavirus daar waar nodig is als het vreemden/passanten betreft. Daarnaast kunnen wij prima zelf onze eigen grenzen bewaken waar nodig. Hopelijk voorkomen we hiermee dat enigen van u denkt dat wij roekeloos te wandel gaan, alles behalve dat! 

2020-04-24 | Lekker Achterhoeken

Iets met K..

Vandaag zouden we ergens in Eibergen lopen, maar mijn Panda is geblesseerd, dus ik heb een lift nodig van Brigitte. Zo gaan we vandaag dan maar lekker hier om de hoek aan de wandel, Trage tocht IJzevoorde. Ik weet waar dit dorp ligt en loods ons ernaar toe, daarna neemt Guru het over. Dat ging trouwens hartstikke goed, met BB** dan hé, ze toonde zelf initiatief en dat pakte goed uit (ze wist dat links "jouw kant" is *). Dit beloofd een mooie, positieve dag te worden 😊! Zo parkeren wij bij de school en beginnen onze tocht in tegenovergestelde richting van wat meneer wandelzoek zelf gedaan heeft. 

  

De eerste kilometer is bekend terrein, ook voor BB, da's het Pieterpad nl. en die hebben we al gewandeld 😎. Maar vanaf de eerste meter is deze route sowieso al genieten, zelfs links om gelopen! Vandaag weet ik de weg, de leuke optrekjes, ken de meeste paden en weet de bankjes. Langs De Krael, 't Loor en rechtsaf door één der statige beukenlanen van Landgoed Slangenburg. We steken de Plakdijk over naar een ook nog ongelopen pad voor mij en worden daar, eenmaal in dichtere begroeiing, getrakteerd op twee reeën die rechts verderop verstoppertje gaan spelen.
Hier verlaten wij dit stukje bos en moeten rechts oversteken naar het fietspad. Brigitte neemt stevig de bocht en wandelt vrolijk en doodleuk naar links. Verbaasd roep ik d'r na en al lachend gaan we mijn kant op. 

Eenmaal aan de andere zijde van de Varsseveldseweg staan we stil bij de houten beelden van Keurentjes. De wandelaar, het hert, de eenden, de heks en alle anderen poseren nog even als "houten Klaassen". Voor wie nu al aan de pauze toe is, neem hier plaats en geniet, maar wij gaan door. Hier treffen we ook de eerste wandeldames en ze hebben de pas er flink in. Wij laten ze passeren, wij hebben de hele dag de tijd om 15 km af te leggen 😎, relaxxxxx. Niet veel later vragen zij ons de weg en op mijn advies:  "Helemaal rechtdoor kom je bij de Benedictijner Sint Willibrodsabdij, daarna links richting weg en kasteel". Ze wandelen in hoog tempo voor ons uit. Wij volgen in gepaste snelheid 😉, ook onze route gaat richting Abdij.

Terwijl we stappen vallen onze ogen 😄 altijd op van alles en nog wat. Vlinders, vogels, bloemen, zon door een mooi fris groen bladerdek of gewoon een reflectie van onszelf in de Beneden Slinge. Alles wordt vastgelegd of tenminste, da's onze bedoeling. Maar wanneer het om beestjes gaat die ook nog eens vliegen, springen of fladderen of überhaupt een eigen leven leiden, dan wordt dat wat (zeg maar gerust erg) lastig. Tegen de tijd dat wij er klaar voor staan met camera in de aanslag denkt al het vliegende spul:  "toedeledoki ik ga weer verder, duurt völs te lange". En daar staan we dan....... Zo'n moment kan het zijn dat ons vocabulaire 😖 wat te wensen overlaat. Blij lopen we dan verder met de gedachte dat Google wel alles heeft vastgelegd. 

We komen aan bij de Abdij en besluiten die niet te willen bekijken van dichtbij en slaan af naar mijn kant verder het bos in. Na wat kleine bochtjes en soms een afslag kom ik tot de ontdekking dat we nu opeens daar lopen waar we eerder hadden moeten lopen maar dan in tegenovergestelde richting 😲😲. Maar wij liepen dat niet! Hoe ik dit voor elkaar heb gekregen 😮 blijft nog even een raadsel, maar met Guru breng ik ons snel weer op de juiste plek. En weer liet mijn vocabulaire me even in de steek 😐. 
We happen nog wat stof en gaan door met stappen, foto's maken, mopperen, lachen en op zoek naar een bankje. Wordt tijd voor koffie ❗❕❗ 

Ik weet het bankje, vlakbij, en hoe gammel en aftands ook, dit wordt de onze. Tevens ga ik hier het raadsel ontrafelen, tijdens het chocolade-eieren zoeken (die BB sleept van alles mee), van het opeens tegenovergesteld lopen van daarnet. En ik ben eruit 😎!
Menig wandelaar en fietser passeert ons hier, meestal nog vriendelijk groetend ook (da's niet zo vanzelfsprekend hoor). Wij zitten onze tijd hier maar wat langer uit, want we hebben tenslotte al bijna 8 km gelopen 👣👣. Wanneer we alle energie weer samengepakt hebben gaan we verder het landgoed Slangenburg in. Na 500 mtr staan we bij de Bielheimerbeek en weten we al dat de volgende 500 mtr lang gaat duren. Het vocabulaire gaat hier helemaal de foute kant op, want elke stap die BB zet springt er een kikker de beek in, net wanneer zij helemaal gereed in de aanslag staat met haar Galaxy. Maar ze sprongen mooi en zelfs hun zwemslag was prachtig met gestrekte pootjes 😂. 

🎵Er zaten heel veel kikkertjes in de Bielheimerbeek 🎵

We keren de Bielheimerbeek de rug toe en enige tijd dwalen we door het begroeide bos over smalle en bredere paden, langs stroompjes en beekjes en komen uit in open veld. Ver links staat een prachtige boerderij met dit veld als achtertuin, een weelde aan wilde planten, bloemen en al wat zoemt en vliegt. Met de camera nog steeds in de aanslag in de hoop dat...... maar weinig vliegend materiaal is ons vandaag goed gezind. Dan maar de bloempjes zonder de bijtjes. Is ook leuuuuu-kkkkkkk.

Bij het sluisje aan de Kasteellaan komen we het bos zo ongeveer weer uit en wanneer wij de twee hazen rechts in het weiland spotten nemen zelfs zij een loopje met ons en vertoont de foto enkel gras en bomen, maar haas......? En weer is er iets met ons vocabulaire 😒. Gelukkig hebben de dikkopjes in de sloot alhier niet zo'n haast. En de dag van Brigitte kan niet meer stuk, want deze springen nog niet weg. Wij zetten onze voettocht voort richting het Kasteel, maar nee, daar gaan we niet naar toe, deze route loopt in z'n geheel rondom Slangenburg. Voor wie hier niet bekend is, het kasteel nog niet gezien heeft, vooral doen. T.z.t. na corona, is het koetshuis vast wel weer geopend en zo ook de landgoedwinkel. Voor de vijvers gaat onze route rechtsaf en lopen wij door de prachtige statige beuken- en eikenlaan. Dit mooie plaatje ruilen we zeer snel in voor het volgende pad, het bos weer in. Nu lopen we aan de achterzijde van De Krael. 

  

Even verderop vinden we "ons" theebankje en wanneer we daar heerlijk in de zon onze beentjes bij laten kleuren, draaien de citroenvlinders alsmaar rondjes om de bosjes. Maar stilzitten, ho maar. Iets met ...voca... 😑. Wanneer we de benen weer aanslingeren is er wis en waarachtig een klein koolwitje ons goedgezind en mogen we 'm fotograferen.
We slingeren nog wat en gaan rechts langs een diepe lege sloot met één enkel babykuiken-eendje erin. Zij/hij zit een soort van ietwat vast in het beetje blub dat de sloot nog heeft en piept zo hard ie kan om z'n moeder. Maar die is in de weide omgeving niet te zien. Brigitte is bereid om Kwek voor mij te rescuen en zet 'm/d'r aan de overzijde op de droge kant. Maar wat nu? Ik moet helaas afscheid nemen en we gaan door, met Kwek nog een klein stukje in ons kielzog. Please, laat 'm gered worden 😪! (jaja..... is de natuur..... snik. Ga ik morgen terug?)

Via de Stadsedijk lopen we het laatste bosgebied door. Hier is 't ook prachtig maar zo anders. De bodem is aan één zijde geheel bekleed met mos, loof- en naaldbomen staan kris kras door elkaar en veel oud hout ligt lekker weg te rotten om het ecosysteem in stand te houden. En om het allemaal nog wat op te vrolijken staan de vergeet-mij-nietjes in grote getale in de berm mooi blauw te stralen. De laatste meters leggen we af over de Brunsveldweg met links het bos en rechts een moerasachtig veld met kwakkende groene beesten. Brigitte heeft de moed opgegeven wat kikkers fotograferen betreft, ik gok het er nog een keer op en loop richting de waterplas. Onder luid gekwaak doorkruis ik het veld met prachtige heide, bosbes en wilde brem. Maar hoe voorzichtig ook, ze voelen het dreunen en houden allemaal in enen hun bek. Zelfs na even stilstaan laat zich niemand zien en keer ik maar terug. Brigitte staat druk te zwaaien met haar koelkast, want ze heeft weer een bijzonder gevleugelde vriend gespot. Welke? Dat moet ik nog uitvogelen.

  

In de verte spiekt een koolzaadveld tussen de bomen door. Niet veel later staan wij te stralen tussen de velden in. Wij hebben onze eigen Keukenhof en maken nog een rondje foto's over alle kanten. Hoeveel mooier kan het nog worden? Even later staan wij aan de achterzijde van de school, het beginpunt van onze wandeling en het eindpunt voor nu. BB veurt mij naar huis en zo genieten we nog even na van deze prachtige dag.

Vandaag was een hele zonnige, vrolijke dag met even fijne temperaturen. Wij hadden het geluk dat we even samen konden "Achterhoeken" en Landgoed Slangenburg door en rond konden struinen. Brigitte weet nu ook waar IJzevoorde ligt, dus zo zie je, van wandelen word je nog wijs ook. Qua vocabulaire zijn we er niet echt veel op vooruit gegaan ben ik bang, maar gelukkig zijn er alleen maar foto's en geen geluidsfragmenten 😆 😂 van onze dag.
Heel sneu dat ik Kwek niet onder mijn vleugels heb kunnen nemen (en mogen 😒), maar supertrots op BB dat ze maar één keer kats de verkeerde kant op ging. Volgende keer gaan we echt naar Eibergen (toch?).

* voor de nieuwkomers: BB is heel slecht in links en rechts dus heb ik het omgedoopt tot jouw kant = L (daar loopt zij veelal) en mijn kant = R 😂
**BB staat voor Bikkel Brigitte, bikkel omdat ze mij vorig jaar vaak heeft begeleid op mijn Pieterpad avontuur.

Klik op de links (gekleurde woorden) en lach en geniet nog meer met ons mee 😀