2020-07-06 | Onmeunig Twents - Dag 2

Ooit mijn thuis

Na een heerlijke douche, gezellige avond en prettige nachtrust bij mijn tante, ga ik met frisse moed deze dag beginnen. In optocht rijden Brigitte en ik naar Zenderen om daar de Panda te parkeren. Eigenlijk wou ik iets verderop het eindpunt staan, maar dat werd wat lastig, dus dan maar hier bij de kerk, voldoende plek en ruimte. Vanaf hier gaat het weer naar Weerselo en nu starten we pal aan de route. Check, check of we alles goed hebben opgeborgen, waar dan ook, check, check of we alles bij ons hebben en gaan. Vandaag gaan we al het plastic weer gebruiken, want er is ons veel beloofd. Was het gisteren vooral veel miezer regen en hele grote wind, het gaat nu volgens alle weersvoorspellings-apps bijna de hele dag plenzen, veel, meer, meest.

Dag 2: Maandag 6 juli
Startpunt Weerselo - eindpunt de kerk te Zenderen
Al snel lopen we weer over zandpaden door het buitengebied, nog in zomerse wandeloutfit, korte bökse en zonder mouwen 😎. Mooie Hollandsche luchten, weides met bonte koeien en velden met fris groen maïs passeren wij. En wat kan een mens blij zijn met maïs! Wanneer de eerste druppels vallen besluiten we direct alles in het plastic te pakken (niet altijd waren/zijn we zo slim). We zijn ook nog maar net op tijd en sprinten snel het maïs in, bij gebrek aan bomen, om toch ietwat te kunnen schuilen. En ja, het helpt wel een paar druppels ⛆☔. Van het maïs en de sloot gaat het verder langs de sloot met wat bomen, gevolgd door brandnetels en heel hoog gras om uiteindelijk het asfalt weer te betreden bij knooppunt J82. We survivallen er soms wat af 😊. Bie 'n Lesscher mit zien iezeren peerde, oald en nieje, nemen we de bocht en ploffen neer bij de Veldkapel voor de koffiestop.
 

Zodra boer zes mit 'n trekker voorbi'j is, we lam zijn van het zwaaien en groeten, slingeren wij de benenwagen weer aan om Soasselt te verkennen. Hier komt BB op bekend terrein, want Bruins weet ze te vinden, vroeger al, nu nog 🍷🍸. En draai de kroeg de rug toe en zie daar, de Sint Plechelmus kerk in vol ornaat. Tijd voor een paar leuke fotootjes en door.... Het gaat rechts om de kerk, Medenpad, en zo belandden we in Gravenbosch. Heel mooi rondje buitengebied Saasveld, met alles wat natuur heet. Rood bonte koeien liggen lekker te relaxen, de zoemers scheren over de bloemenvelden voor de laatste boodschappen nu het nog droog is en drie oudere wandelaarsters lopen eveneens dit rondje maar dan tegenovergesteld. Bij één der laatste bomen van hier, besluiten we knus met z'n tweeën dicht tegen elkaar aan te kruipen, zodat het bladerdek ons ietwat droger kan houden nu er een stortbui valt. De druppels worden minder, wij gaan verder, en houden halt 500 mtr verderop onder een grote boom in de voortuin van de boer. Als er nog een droge teen van Brigitte's sok was, is die nu zeker verzopen. 

Vanaf hier zijn Guru en de wit/paarse markeringsbordjes het even niet eens, maar daar BB de voorloper is heb ik niets in te brengen en volg ik dus gewoon .... BB. Met wat links en rechts lopen we het Molenven in. Wij kennen Molenven alleen van het café restaurant, maar nu pas snappen wij waarom die zo heet 😂. Wat volgt is een prachtige verrassing voor ons. Wanneer de zon zou schijnen zal het hier zeker nog mooier zijn. Via de slagboom van Landschap Overijssel verlaten wij dit mooie stukje Twente en aan de overzijde van de doorgaande weg nestelen wij ons onder een overkapt bankje. Fijn ook een dakje nu het droog is 😊. Terwijl BB haar sokken wisselt en uitwringt nuttigen we de inhoud van onze kleine vriend en houden we de enige mannelijke wandelaar goed in de gaten of ie wel goed loopt. Blijkbaar niet, want we zien hem met jas, zonder jas, met neus in z'n boekje en ronddraaien om z'n as. Maar wat ie loopt is ook prachtig, het Twentepad. 

Net wanneer wij weer on route zijn denken ze boven ook "goh Brigitte heeft droge sokken" 😁. We zijn onderweg naar Hertme, een leuk klein dorp met een mooi Openluchttheater. Maar eer wij daar aandoen schuilen we achter een elektriciteitshuisje onder wat bomen voor de bak water die gestort wordt. De lucht klaart op, wij weer verder en maar hopen dat die donker grijze wolken echt de andere kant op drijven. Inmiddels zijn we er al aardig handig in hoe de plastic wegwerpponcho zo snel mogelijk aan, uit en opgeruimd te krijgen zonder te stoppen. Wanneer we bij de kerk van Hertme zijn, draait het ons ook ietwat voor de ogen en na even zoeken, teruglopen en lezen lopen we weer op het juiste pad. De route achterom het theater is prachtig. Een breed zandpad langs de Oude Bornschebeek. Wanneer we op veilige afstand van de bewoonde wereld zijn wordt het voor mij tijd voor een sanitaire stop. Maar niet alleen ik moet afwateren, boven hebben ze ook nog over en niet zo weinig kan ik je vertellen. En het gaat deze keer niet geheel geruisloos ook. We zoeken beschutting op een hoger gelegen bomenrij en knus als altijd wachten we het ergste af.

Bui zoveel laten we achter ons en wanneer we Landgoed Weleveld betreden komt zelfs Luie Everdina 😎 tevoorschijn. Zonnig lopen wij tuin van Theehuis de Karmeliet binnen. Hier waren wij eerder al met het Marskramerpad, alleen toen was het theehuis geopend nu is het maandag, rustdag. Van hier gaat het richting de kerk van Zenderen en wanneer wij die passeren zeggen we mijn Panda even gedag. Wij gaan nog even een groot rondje om dit dorp. Bij Old Coopers Hall loer ik nog even naar binnen, helaas gesloten en leeg 😢. Vanaf de Hoofdstraat gaat het verder langs de Azerlerbeek. Na een dikke kilometer komen we aan bij het spoor waar we gebukt onderdoor moeten. Eenmaal aan de andere zijde is het weer tijd om te schuilen, want ook in Zenderen hebben ze wolken die heel veel water bevatten. Via wat kleine asfaltweggetjes leidt het pad ons langs de Zwanenhof, ooit onderdeel van het karmelietenklooster. Nu staat het leeg en achter hekken verscholen te verpieteren. Te jammer! Op naar het oude internaat van Azelo (later AZC). 

Mijn benen krijgen het zwaar, mijn linker hiel zeurt, mijn rechter voet heeft ook een dram teen en mijn lichaam is moe. Gelukkig is er altijd redding nabij, een RUSTpunt en wat voor één. Erve Hondeborg, een prachtig boerenhuis waar ooit een burcht stond. Hier genieten wij even van een ijsje en lezen we ons in wat de geschiedenis van deze plek betreft en heb ik een helder moment....... 😲😲😲 Mijn autosleutel ligt goed opgeruimd in de auto van Brigitte, samen met haar huissleutels in het middenconsole-kastje 😣😣. Het duurt een paar tel eer Brigittes kwartje valt, maar gelijkertijd ben ik al in mannenmodus en ga even een telefoontje plegen. Zo fijn dat moeders in Almelo woont 😁. Wanneer wij de laatste drie kilometer afleggen blijft het ons bezighouden hoe we toch zo stom konden wezen. We zijn het er wel over eens dat het echt weer iets is voor ons en het altijd leuk is voor het verhaal van deze dag. En doorrrr...... foto's maken van een reeds prachtige wolkenlucht met de complete collectie Ten Cate onderbökses (om in de Twentsche textiel maar even te blijven).
 

XS t/m 3xXL made in Twente

De kerk bereikt, moeders staat ons reeds op te wachten. Terwijl we terug naar Weerselo rijden via alle kleine smalle weggetjes, enkele met passing places, lachen we nog na terwijl we uitgebreid verslag doen van deze dag. Eenmaal terug in Hoksebarge, met de beentjes fijn onder de eettafel van de familie Winkelman, wordt er nog enige tijd gelachen om onze slimheid. Zo ook wanneer ik mijn tante later op de avond ons verhaal vertel 🙈. Van wandelen loopt dus echt je hoofd leeg of toch gewoon blond 😂?

Dag 2, Weer dik 23 km verder, een dag met heel veel water, natte schoenen en sokken voor BB, vele haltes om te schuilen, en dat kost tijd, maar ook een dag met wederom prachtige Twentse natuur, mooie dorpjes en wandelpaden en weer genoeg leuks om te lachen en op terug te kijken.

2020-07-05 | Onmeunig Twents - Dag 1

Bekend terrein

Tijd voor het iets serieuzere werk, drie dagen wandelen in Twente over beekdalen en essen. De route is ruim 70 km volgens visittwente of 90 km volgens wandelroutesoverijssel. Waar het verschil in zit, geen idee, dat heb ik nog niet ontdekt en/of uitgeplozen, wie weet kom ik er de komende km's achter. Ik kies voor de 70 km en splits 'm op in drie dagen van dikke drieëntwingers. Op internet is alleen de gehele route in gpx te downloaden, dus moest ik even een paar uurtjes tellen, splitsen en stoeien met wandelknooppunten, maar daarna was ik ook dikke vriendjes met wandelnet Routemaker. Nu maar hopen dat het geen 90 wordt, want dan komen we dagen tekort 😏. Maar met mij weet je het natuurlijk maar nooit, we gaan het meemaken.
Samen met Brigitte ga ik dit mini avontuur aan en verblijf dan ook in Haaksbergen alwaar BB woont. Helaas was de master bedroom bezet, maar het alternatief naast een kermisbed, was slapen bij haar moeder, mijn tante, een privé éénpersoons-slaapkamer. En zo geschiedde..... 

Bin ie ook met?

Dag 1: Zondag 5 juli
Startpunt Watermolen van Bels te Mander - eindpunt centrum Weerselo
Zondagochtend, vroeg op pad. We hebben afgesproken om 10 uur en ik pik BB op in Weerselo om een klein half uurtje later runkeeper te starten met tellen vanaf de P van "de Bels". We lopen gelijk al in een prachtig stukje natuur langs de Mosbeek. Wij, als echte Tukkers (jaja, ik ben geboren Westfries, maar opgetogen Tukker), zijn verrast door de schoonheid van hier en ondanks dat ik bijna elke meter Twente vroeger met mijn ouders al gezien heb, komen we nu op paadjes waar je als fietser, automobilist of scootmobieler geen weet van hebt. Wat een geluk dat we met de benenwagen zijn de komende dagen 😊.
Ver voor ons prijkt de kerk van Vasse al aan de horizon. Via de Kruud'ntuun lopen we om de HH Joseph en Pancratius Kerk en net wanneer wij de voorzijde bereiken besluit onze lieve Heer rustig aan de sluizen te openen en het op 'n bloazen te zett'n. Plastic time, al is dat soms wat lastig met zo'n grote woei 💨💨! Bij Tante Sien (nee, geen familie) verrijken we ons brein met wat info over deze route en niet veel later verlaten we het dorp.

Eenmaal de afslag genomen van de Beekzijdeweg, betreden we zandpaden, gaan we langs akkers met maïs, smalle stromende heldere beekjes, verder door bos met echte kunst van Marinke en wandelen we verder over de Vasserheide met z'n grafheuvels. Hier en daar begroetten we vriendelijk de plaatselijke hardloopbevolking en zoeken we naar een fijn bankje met mooi uitzicht. Nou is dat mooi hier ruimschoots aanwezig, maar bankjes?
Wanneer we bij een boerderij belandden en het ietwat meer dan spettert, ploffen we neer op de bielzen, ergens bij de rest van de pröttel, gelegen naast het erf onder de bomen. Van een houten tegel maak ik provisorisch ons tafeltje en zo staat de koffie tenminste eens recht. Gelijk tijd om de tape uit het stof te trekken en plakken, plakken, plakken! (Loop nooit door wanneer er iets warm wordt of gaat irriteren, dan probeert er iets te groeien waar je veel last van zult krijgen!)

De route gaat verder door boerengebied, langs weides met beestjes, bermen met bloemen in diverse geuren en kleuren en langs kamperende jongeren met de nodige kratten bier om hun verblijf. Op naar Haarle, maar eerst nog even langs het Haarlergrafveld, mooie steen..... en door..... zo verder over Landgoed Baasdam met hoger gelegen graanakkers, weilanden en houtwallen en hier en daar (alweer) kunst! Een opvallend blauwe lessenaar staat midden in het bos en wij zouden ons niet wezen 😁, als we niet op onderzoek gaan om te willen weten wat het voorstelt. Wij weten het!!
Iets verderop wacht ons de Kroezeboom op de Fleringer Es. Ontelbaar vaak ben ik er geweest, ja welke Tukker niet? Maar blijkbaar zijn er nog genoeg medemensen die dit oude eikje van dichterbij willen bewonderen, want het is er knap druk met de risicogroep-ouderen die gezellig en veel te dicht op elkaar staan samen te scholen. Wij nemen eerst wel even een bankje en wachten tot de rust is wedergekeerd en zo hebben wij even later, na de theepauze, een hele Kroezeboom voor ons alleen. 

Wat is het geheim hiervan?

Vanaf hier gaat het verder aan ander zijde van de weg, over een speciaal voor ons wandelaars aangelegd voetpad, naar Havezathe Herinckhave. Via een smal pad loop je zo het bos in en na de waterpartij bekeken te hebben, de nodige plaatjes geschoten te hebben, lezen wij ons in op het infobord bij de watermolen. Je zult hier toch maar wonen 😮.
Via de oprijlaan verlaten wij het terrein, werpen even een blik op de molen van Fleringen aan rechterzijde en gaan jouw kant op, klein stukje asfalt. Hier treffen we tevens de rest van de inwoners van Twente, het drukste punt van de gehele dag. Dus rap wegwezen, verder langs de vele mooie erven en Twentse boerderijen, vaak voorzien van een infobord met de geschiedenis van weleer en zo ook hun families. En er waren boefjes bij weten wij nu 😊. Al snel komen wij bij het Kanaal N.Z./Almelo-Nordhornkanaal.  Als ik hier het water in spring, drijf ik zo Almelo binnen (ooit mijn jeugd doorgebracht), maar ik zie er vanaf, zwemmen met één arm is niet mijn sterkste kant en nat ben ik zo al (zweet en regen, beide warm). 

Eenmaal aan andere zijde des waters gaat het snel verder over links, weer een smal wandelpad. Ditmaal zijn er zelfs anderen op het idee gekomen om ook eens de benenwagen te strekken. Onze achterop-lopers zijn duidelijk locals, want meneer gooit er een mooi zinnetje dialect in wanneer ik een vlinder probeer te fotograferen. 
Het wandelpad wordt zandpad en gaat over in een smal asfaltweggetje. Daar waar een bankje staat, gaan wij daal voor onze laatste rust en fruithap. Wanneer onze achterop-lopers na enige tijd passeren en meneer grapt dat wij zitten, kan ik het even niet nalaten te zeggen dat we het verdiend hebben na 20 km. Gelukkig, hij was het met me eens.
Na de optocht van jong en oud boer'nvolk op 'n trekker en de jongeren vriendenclub op de scooters pakken wij in en gaan de laatste kilometers tegemoet. Ik geef toe, het begint ietwat te kraken! De route was tot zover al prachtig, maar ook langs de Middensloot is het mooi wandelen. Uitzicht over de sloot met boerenland, akkers met granen en maïs en boven ons hebben wij de lucht steeds blauwer zien worden. Grapte ooit eens een touringcarchauffeur dat het al mooi weer is wanneer je door de wolkenluchten een ienieminnie bikinislipje kunt zien, vandaag hebben wij 'm zien groeien tot een echte grote onderbökse! 

Het Stift in zicht. Eveneens een mooi authentiek dorpje met een rijke geschiedenis. Wij lopen door, gaan niet het dorpje in, maar bewonderen de leuke oude huizen, de statige ambtswoning, gelegen aan een vreselijke klinkerweg. Ja, prachtig natuurlijk, maar niet nu laten mijn voeten weten. Even later betreden wij Weerselo, lopen even via de Plus voor een pakje koud drinken en worden opgewacht bij het mooie gemeentehuis door de pc hoofdtrekker van BB. The end van deze wandeldag, dik 23 km gemaakt. Iedere stap was echt fantastisch mooi en ook voor ons Tukkers heel verrassend. Het weer heeft ons met tussenpozen verfrist, bevochtigt en lekker door laten waaien, maar qua temperatuur had het niet beter gekund. Prima korte böksen weer! Nu de tocht ten einde is, moeten we nog wel even wat kilometers maken met de automobile. Eerst naar Mander voor de Panda, daarna door naar Hoksebargen, tante ophalen. Echtgenoot Michiel kookt (dank u chinees!) en zo werd een fijne dag gezellig met elkaar afgesloten. 

Morgen gaan we verder, Weerselo-Zenderen. Als die net zo mooi wordt als vandaag......

2020-07-04 | Ff snel oefenrondje

Kleintje vooraf

Was ik de afgelopen weken eenzaam en alleen aan de wandel, leuke en minder leuke routes, asfalt, klompenpaden of zomaar naar de garage dik 10 km verderop, vandaag gaat Brigitte gezellig weer mee en lopen we een route ergens om Ruurlo. 

Op de eerste rotonde treffen we elkaar al en laat ik haar pc hoofdtrekker galant voorgaan naar de P, nee niet bij het station, maar al voor de spoorwegovergang, want daar kost het niks 😊.

We gaan en al gauw lopen we het buitengebied in en komt het Brigitte allemaal bekend voor en breken we ons brein over wanneer we waar liepen alhier. Na de onbewaakte tingeling raken we verder van het pad en op "nieuwere" onverharde wegen. Toch komt het mij hier wel bekend voor en wanneer we bij een leuk, heel errug leuk gebouw komen met een uitnodigend reclamebord waarop de koffie en lekkernij wordt aangeprezen, is BB niet over te halen om hier bij de fantastische foodtruck een koffieshop in te lassen 😏. Helaas dus door en ik zwaai de meneer toe dat ik niks te vertellen heb ik deze. En zie, zo zijn de taken verdeelt en weer duidelijk!

Te leuk om niet even te stoppen

Na Kasteel Wiersse even bewonderd te hebben vanaf de gesloten poort draaien we om en vervolgen rap ons pad. Even breekt Luie Everdina voorzichtig door, dus snel, heel snel, wat plaatjes schieten! Altijd doen als de ☀️ er is.
We gaan van kleine buitenweggetjes over op grindpaden, zandpaden en ook de bospaden worden betreden. Het is een prachtige route door het mooie Achterhoek met even zoveel wederom mooie optrekjes. Welke zullen we vandaag eens nemen?

Na anderhalf uur kleppen, beppen, stappen en stilstaan wordt het tijd voor koffie. Zien we geen bankje, dan nemen we de komo toch en wel aan de Veengoot bij de oversteek naar andere zijde. Terwijl wij de schoolprestaties van ons jongvolk bespreken begint de Veengoot heel rustig aan iets voller te druppelen. We nemen nog maar een bakkie, hier zitten we nu nog beschut onder de lindebomen. Niet veel later moeten we toch opbreken, we hebben ietwat haast, dus aan het regenjack en doorrrrrr..... het schouwpad volgen tot de volgende brug. Oké, pad? Welk pad? Waar dan? Hoe dan? De boer heeft zeker nog geen grasmaaier gekocht of niet betaald gekregen voor het onderhoud. Ondanks de korte benen neemt BB als altijd, het voortouw en waarschuwt voortijdig voor kuilen, gaten, stekels of slootkant. En stiekem lachen we alweer voor het geval dat .... 😂. En bij gebrek aan groene spring beesten in het water zet Brigitte de achtervolging in op de groene vliegende-springers op het droge. En dat blijkt toch nog best lastig te zijn 😏.

Na dit oerwoud gaat het verder over betere weggetjes, paadjes en door bosjes, langs huisjes, diertjes, bomen en plantjes. Het tempo is lekker, het zweet loopt lekker mee dus de jas alweer uit en wanneer Brigitte aangeeft dat de volgende bank de onze wordt duikt even later zomaar in het bos een bankje op, verdekt opgesteld om de hoek. Wanneer wij ons settelen en druk doende zijn onze rugzakken te legen, maken we kennis met de eerste passant van deze dag. Niet veel later gevolgd door een echtpaar en daar bleef het lange tijd bij. 

Pas eenmaal dichterbij onze eindbestemming en dichtbij de doorgaande weg komen we weer enkele wandelaars tegen. Maar al met al een heerlijk rustig dagje! Via wat gekronkel door het Ruurlose bos naderen we het plaatselijke kasteel en al gauw onze bolides. 

Al met al een rap rondje Ruurlo Formerhoek, 14 km aangetikt, tijd genoeg om relaxed te badderen nadat de laatste kilometer de regen gestaag op onze bolletje is gevallen en lekker op tijd terug voor een gezellig etentje met vrienden.

Nu, inmiddels buik vol, slaap uit, zondagochtend, rap deze blog van mijn Apple via de pc in elkaar flantsen, want dadelijk, of beter gezegd over 5 minuten, vertrek in naar Mander. Wij gaan in drie dagen een rondje maken 😊. Twente ik kom eraan, ff een paar daagjes home waar mijn bedje jaren heeft gestaan 🙂. BB here I come!

2020-06-18 | Maasmeanderen

Asfalt, asfalt, asfalt

Manlief gaat vanmiddag de grens van ons mooie Achterhoek weer over richting Megen en is zo vriendelijk mij ergens te droppen en weer op te pikken, dus mee.... Het weer is ietwat onvoorspelbaar, kans op regen ergens eind van de middag, dus alles gaat mee, plu, jack, regenponcho en extra sokken (ook fijn bij heel veel zweet). Vandaag begin ik met het Maasmeanderpad, de naam zegt het al, langs de Maas van 's-Hertogenbosch naar Cuijk en/of v.v. Ik loop v.v. en start in Cuijk, 16 km voor de boeg. Hoe ver ik kom is geheel afhankelijk van de snelheid waarin mijn lieftallige wederhelft zijn werk doet.

Ik begin gelijk al een paar honderd meter te smokkelen en start bij de Heilige Martinus Kerk pal aan de Maas. Vanaf hier gaat het aan de Noord-Brabantse kant verder naar Katwijk (pfff.... zo'n eind). Het is eigenlijk het meest simpele pad dat er bestaat, alsmaar rechtdoor, over het fietspad, blijf het asfalt volgen, let op de fietsbordjes Maasroute en kijk om je heen en geniet! Genieten doe ik sowieso altijd, want wat is er fijner dan even niks te hoeven, alleen maar je voeten verplaatsen, van de natuur te genieten, lekker weertje op de koop toe..... Nou, af en toe een bankje misschien, maar daar waar er één stond was ik er nog niet aan toe. Goed de route; mooie vergezichten over het water, de nodige grote, nog grotere schepen voorbij zien varen, prachtige plaatjes van pittoreske dorpjes aan de Limburgse kant (geeft mij een echt vakantiegevoel) met even zulke mooie wolkenluchten. Langs het eerste stuk vind je de nodige bunkers, een enkele met infobord en omgroeid met distels en winde. En als kers op de taart, drie ooievaars op de thermiek van de wind hoog in de lucht.

Wanneer ik Katwijk nader word ik geattendeerd op een omleiding. Ach, buik in en ik kom overal langs, over of onderdoor denk ik (heb het vaker gedaan). Gelijktijdig speur ik Guru af op een alternatieve route, maar dat wordt me al gauw te ingewikkeld, dus gewoon gaan! En inderdaad, alles omzoomt met hekken en tyraps. Maar opgeven is geen optie, dus goed kijken, staat een soort pallet, stuk hout, klein trapje en..... de linkerkant van het hek kan een klein stukje schuiven. Kleine vriend er eerst doorheen, buik in, nog iets verder.... en daar ga ik weer, op naar Linden! Maar eerst nog even van de klanken van de doedelzakspeler genieten. En voor een klein gesprekje ben ik ook altijd in.

Hier vertakt de Maas ook en gaat het pad meer door bewoonder wereld. Gezellig, industrieterrein (goed, soms is het niet anders), daarna een soort park met aardige optrekjes, nog een stukkie industrie en zie daar, de plaatselijke haven met bootjes allerlei in de Kraaijenbergse plassen. Verderop passeer ik de A73 en loop ik in het leuke kleine dorp Linden, met een jong ooievaarsgezin met twee kotters en mooie kerk met een nog leuker bord in de voortuin (zo'n 10 jaar mijn vakantieadres heeeel vroeger). De plaatselijke horeca laat ik voor wat het is, want ik wil over zijn eer mijn lief van zich laat horen. Dus nog even doorstappen.... het gaat richting 't Loo.

Na dit toeristische plekje gaat het aan de andere zijde van de Kraaijenbergse plassen verder langs de Maas. Althans..... het fietspad ligt vanzelfsprekend achter de dijk, dus water zie ik niet. Ik kies ervoor om het asfalt te verlaten en over de dijk te lopen. Guru heeft er een gestippeld pad lopen, die 's voor mij! Gaandeweg betrap ik mezelf er op dat ik niet weet hoe ik dit pad weer moet verlaten, want over de gazen beschutting klimmen is voor mij geen optie. Tja.... worst scenario...... terug!. Ruim een kilometer wandel ik, soms door het hoge gras en klim over een hek, maar het einde van dit leuke stukje nadert en ik besluit door het gras naar beneden te lopen, daar waar een opening is in het gaas. Waarschijnlijk heeft het pad ooit over deze dijk gelopen, maar vond de boer het welletjes, want op het asfaltpaadje dat hier naast ligt, staat een grote ijzeren kar, waar eens de koeien in gemolken werden, het gehele pad te versperren. Jammer, want dit was wel het leukste stukkie!

Het fietspad loopt met een slinger van de Maas weg, richting een kleine plas, eveneens een stuk van de Kraaijenbergse plassen. Even verruil ik het asfalt voor een grintweg, maar da's van niet al te lange duur. Een lang asfalt fietspad strekt zich voor mij uit. Na zo'n dikke 1.5 km loopt mijn pad naar links. Hier zou ik wederom het dijkje kunnen nemen, lekker onverhard door het hoge gras, maar om de één of andere reden doe ik het toch niet (maar goed ook blijkt achteraf. Geluk is met ... 😁). Netjes volgens de gpx loop ik even later parallel aan de doorgaande weg naar Grave (N321). Via de Oude Haven betreed ik dit leuke dorp, bekijk de afgebroken bende van verzorgingscomplex de Maaszicht (maar wat het was wist ik op dat moment natuurlijk nog niet, lang leve Google) en bewonder de mooie authentieke huisjes aan de Maaskade. Tot zover ben ik in één streep naar hier gewandeld, weer een overwinning, en besluit nu een bankje te kiezen op dit te leuke plekje. Met uitzicht op een paar flinke schuiten die hier voor anker liggen en waar een klein gezelschap lekker op het dek zit te genieten van witte wijntjes, trek ik mijn kleine vriend open en nuttig mijn inhoud.

 

Perfect timing, manlief appt wanneer ik mijn Apple aan de sap leg. Ik besluit hier te blijven zitten en de laatste 300 meter te laten voor wat het is. Tel ik wel op bij de volgende etappe, die is toch maar 11 km (één voor op m'n sloffen). 
Het was een mooie wandeling, met heel veel asfalt! Al denk ik dat het pad af en toe wel iets dichter langs de Maas had kunnen en mogen lopen (jaja.... bij hoog water....). Ik heb weer heel wat gereisd vandaag, van Cuijk naar Katwijk, Linden en 't Loo naar het schattige Grave, rondje Nederland, maar dan in Brabant. Het was ook een perfecte wandeldag, 24℃ met een lekker briesje. Al mijn voorzorgsmaatregelen wat regen betreft, het heeft mijn kleine vriend niet verlaten en hebben lekker meegelopen voor nope. Maar beter mee verlegen dan ....... 

Samen met mijn wederhelft pakken we nog even een terrasje om een hapje te eten en te genieten van het uitzicht. Mijn benen wiebelen verder onder tafel en hebben al zin in etappe 5!

 

2020-06-13 | Gewoontes

Ieder d'r plek

Goedemorgen deze zaterdagmorgen in de altijd mooie Achterhoek. De thee is gezet, het fruit is gesneden, de bollen gesmeerd, Luikse wafels versgebakken, mijn kleine vriend ingepakt, voeten getapet, Guru geladen, Facebookbericht geplaatst, buurkat heeft het huis weer verlaten, dus tijd voor vertrek. Meddo, 'k kom d'r an! Oké ff wachten nog, ik mis de eerste afslag al..... Daarna nog ff wachten, want de kaarten app van Apple wil mij in een doodlopende weg laten parkeren en zegt dat ik verder moet lopen naar de startplek, de kerk te Meddo. Die is gek, wandelen moet wel hobby blijven hé 😄!! Na een rondje om de kerk parkeer ik super strak achter de pc-hoofdtrekker van Brigitte* (wandelnichtje tevens BB genaamd), tegenover ons fijne vooruitzicht, Café Spiekerman 😊.

Na de gebruikelijke begroetingen, starten wij weer eens tijdens het slaan van de kerkklok (wordt bijna gewoonte), 9:00 uur. Al snel hebben we een lekker tempo te pakken. Moet wel, want buienradar heeft slecht weer in petto om 13:00 uur. Regen boeit ons niet hoor, maar onweer, bomen, water en wandelen gaan minder goed samen.
Meddo is zo heel groot niet, dus na enkele passen lopen we het dorp al uit onder het gemopper van BB, want ik loop aan "haar" kant 😊. Zodra dat opgelost is zou je zeggen dat het gemopper ook stopt, maar nee, nog ff, want ik dirigeer ons gelijk alweer het verkeerde pad op. Goed, oversteken dan maar en doorrrr.... 
Na wat asfalt belandden we op ons eerste zandpad van vandaag, buitengebied, bomen genoeg, dus even toiletteren. Daarna bespreken we uitgebreid "de plastuit" en de zin en onzin daarvan. En links...... het bos in, maar niet voordat de grote zwavelzwam voor ons heeft zitten mooi wezen. Even later fotograferen we de eikenprocessierupsen die over de boomstam marcheren en hebben we ons eerste praatvolk alweer te pakken. Laat de beestjes lekker lopen hier, wij gaan doorrrr.....

Na de zeven dwergen en Sneeuwwitje begroet te hebben babbelen we de komende kilometers over het feit dat we, zoals Brigitte het noemt, structuurkippen zijn. Elke week loopt een ieder van ons op haar eigen plaats (of BB wijst mij wel de juiste 😁) en is de taakverdeling tussen ons helder en duidelijk, wel zo prettig 😂. En dan niet te vergeten de water- en zon-schaduw-selfies die wekelijks de nodige giga's op onze phones innemen. Ach, iedereen heeft wel wat autistische trekjes, de één iets meer dan....   
Na de eerste mooie kilometers is het ook goed rusten op de bank die BB in het vizier krijgt, maar eerst nog even een plaatje schieten van het leuke vogeltje op het hek. Het wordt zelfs nog gezelligere wanneer de huiskat van de overburen, Oosterdorperdiek 4, ook nog even op de koffie komt. 

Daarna gaat het verder over asfaltweggetjes en zandpaadjes tussen de weilanden en boerderijen door. De zon heeft de temperatuur al op 24℃ gekregen en het zweet zoekt z'n weg langs mijn lichaam naar het laagste punt. Bij deze temperaturen denken we terug aan vorig jaar, toen waren er momenten en dagen bij dat zelfs de koelkast volledig uitbleef. We kieren dan vandaag ook van genot als er een woeitje voorbij komt racen of de wolk even verstoppertje speelt met luie Everdina. 
Eenmaal weer op het asfalt, Meddoseweg, hoopt Brigitte vandaag wel in Zwolle te komen, daar het onze vorige wandeling hier niet gelukt is. Maar ik moet haar teleurstellen, ze moet het doen met een selfie met heeeeeel ver in de verte het plaatsnaambord Zwolle. Helaas, er kan dus niet opgeschept worden dat we vandaag helemaal naar Zwolle zijn gewandeld 😕.

Wij betreden weer bekender terrein, het schouwpad langs de Groenlose Slinge. Vonden we dit pad de vorige keer al mooi, vandaag is het zeker zo prachtig. Het gras staat hoger, we lopen nu tegenovergesteld van toen, we weten waar "ons rustpunt" (we willen weer daar zitten waar we toen zaten natuurlijk, gewoon, gewoonte 😆) op ons wacht en dat we de nodige bruggen tegenkomen. Wat ook wel een prettige bijkomstigheid is, BB hoeft vandaag niet naar kikkers te zoeken, die horen we niet, die waren er toen niet en nu nog niet. Dus doorrrr......  Dik anderhalve kilometer verder op, onze lunchplek. Heerlijk rustig, geen verdere wandelaars of welke avonturiers dan ook, alleen wij, water, bomen, schaduw, lunch en vallende teken. Wat relaxed! (Nee, waren geen teken, die vallen niet uit bomen (!), leken ze op (pikzwart waren ze), maar wat wel.....?) 

Na een goede checkbeurt bij elkaar, gaat het verder langs de Groenlose Slinge. Brigitte kan het toch niet nalaten af en toe het water af te speuren en als er dan geen kikker is waar ze haar emoties in kwijt kan, dan is het wel de meerkoetfamilie. Bij het zien van een echtpaar waterkip met kind merk ik op dat één baby toch wel zielig is, waarop BB weer lekker uit de hoek komt en op d'r droogst zegt: "ja, de rest kon niet zwemmen." 😂😂 Terwijl ik al lachend dit citaat in mijn dictafoon noteer 😉 (anders ben ik het kats kwiet wanneer ik mijn blog ga schrijven), schiet er opeens ongezien een blaffende bordercollie op mijn pad. Gelukkig was het schouwpad breed, anders was ik van schrik in de plons belandt. Het beestje is zo lief om mij een paar meter te begeleiden en wanneer ie doorheeft dat alles weer tot bedaren is gekomen sprint ie onder het gaas door naar zijn baas, de boer.

Van de Groenlose Slinge gaan we verder langs de Beurzerbeek. Parallel loopt hier ook een fietspad en daar gaat even mijn voorkeur naar uit na zoveel kilometer hobbelig schouwpad. Even stapt Brigitte mee, maar ze is al snel afgeleid en speurt enkele meters het water af naar kikkers en zwemmend gevogelte. Gelukkig, er bestaan ook meerkoetfamilies met meerdere roodsnavelige babies 😊. 
Wanneer het fietspad, Garversbultenpad, afbuigt gaan we weer verder langs de beek en lezen ons in bij de uitkijktoren  Vandaag besparen we ons de moeite van het klimmen, al was het maar een klein torentje, 't is warm en we willen over zijn voor de beloofde donder en bliksem. De laatste 500 meter schouwpad struinen wij achter een familie aan, waarvan de jonge dame met een grote telelens vast de prachtigste foto's heeft gemaakt van de meezwevende roofvogels boven het bos en de weilanden. Ik leg mijn compact cameraatje nog een keer aan naast haar bij het fotograferen van een zwaan die alsmaar onder het wateroppervlakte tuurt. Ja, ik benijd d'r wel een beetje, maar nog meer meesjouwen......

Goed, asfaltweg, laatste kilometer voor ons. Alles gaat zoals geplant, lekker tempo, nog droog en zonnig, heel voorspoedig en voorspelbaar. Wat kan er nog mis gaan? Nou, de laatste linkse afslag misschien? Ja ja Brigitte, je vroeg het me nog 😐. Ik zei nee, we moeten de Hilteweg op. Maar ja, die beliepen we al en ik had de teugels van Guru ietwat laten vieren...... tja..... Maar linksom of rechtsom, wij hebben Meddo weer gevonden en wat wacht ons..... Café Spiekerman! Wat kan een mens blij zijn met een radler (of voor Brigitte, een sinas). 
Terwijl we op onze sorbets wachten, stemmen we de agenda's nog even op elkaar af, want dan is het maar weer lekker voorspelbaar, duidelijk en gewoon 😃. Wij structuurkippen genieten samen nog een klein uurtje na van deze warme, prachtige (en nog steeds droge) dag op een steeds drukker wordend terras en verheugen ons al op de volgende route. 

Wanneer we het terras verlaten hangt er een grote plattegrond aan de muur van het café en Brigitte wijst alvast enkele stukken aan die we nog moeten bewandelen. Volgende keer dan maar? 
P.s. de wit-rode markeringen onderweg zijn van het Noaberpad en de geel-rode van het Scholtenpad. Dus we kunnen zo ergens aansluiten en verder wandelen na deze Trage Tocht Winterswijk-Meddo, Brigitte. 

Ter info voor de niet vaste lezers

Jouw kant = links
Mijn kant = rechts

* Wanneer een link verwijst naar een 🐖, is dat geen belediging, maar dat is BB's grote liefde (en nee, wordt niet haar man mee bedoeld)

Klik op de gekleurde woorden dan wordt er een link geopend ter info, onzin of om gewoon..... 

Verder verzin ik (ook BB wordt er al goed in) nog wel eens rare woorden waarvan ik (we) echt wel weten dat ze niet bestaan, want ook ik heb autocorrectie op mijn pc 😂.

Het onderschrift wat de coronaregels betreft vermeld ik vanaf nu niet meer, die zijn terug te lezen op mijn vorige blogs en anders neem van mij aan, löp wa los!