2019-11-05 | Gewoon gaan

En route / on the way / auf dem Weg

Manlief heeft een afspraak in omgeving Nijmegen, dus kan ik meeliften om daar in de omgeving te gaan wandelen. Nu maar hopen dat ie mij op de terugweg weer oppikt 😀. 

Om 6 uur piept de Iphone mij wakker, lets go. Eerst een rondje door het huis wandelen (ja ik begin maar direct 👣) om mijn wandeloutfit bij elkaar te zoeken. Waslijn hier, verwarming daar en aankleden maar. Zelfs mijn wandelschoenen heb ik niet heel goed behandeld vannacht, ze lagen omgekeerd op de verwarming. Gisteren waren ze aan een uitgebreide onderhoudsbeurt toe en dat houdt in dat ze kletsnat worden, van buiten en van binnen. En zie die maar eens droog te krijgen op zo'n korte termijn (zonder zon en cv). Ik heb ze dus ietwat respectloos behandeld, maar ik ga het goedmaken met een paar mooie kilometers.

Op de Duivelsberg in Berg en Dal begint mijn route. Ik heb de 19e etappe van het Romeinse Limespad uitgekozen. Deze etappe is bijna 74 kilometer en loopt helemaal door naar Xanten in Duitsland. Maar dat gaat 'm nie worden nie vandaag 😉. Ik ga wandelen en wanneer het stopt is nog een verrassing, want dat heeft er alles mee te maken hoe snel mijn 💓je weer terugreist.
Oké Duivelsberg, start, maar eerst........ yep, wc en veel plastic want het regent. 

Alles ingepakt en gaan. Tijdens het inpakken valt mijn oog op de grond, of beter gezegd, op een boxershort die op de grond ligt. "Ietwat" modderig ligt ie te liggen, alleen, in de regen. Wat heeft zich hier afgespeeld? 😐😏

Het begin hier is dus prachtig, want dit valse plat is één aaneenschakeling van geuren en kleuren en ook nog eens hoog en laag. Onderaan de berg wandel ik dan ook zo bei unseren Nachbarn herein. En zo weet ik ook dat er na dalen ook weer geklommen moet worden, maar nu via een stil, verlaten smal asfaltweggetje. Je zult hier maar wonen 😊. 

Ik blijf aan Deutsche Seite der Grenze en 't is geen hogere wiskunde om dit pad goed te kunnen volgen. Einfach manchmal met een bochtje links, dann wieder langs een weide over een smal en modderig pad en mangs ga 'k ook rechts 😃. Maar ruim gezien is het immer geradeaus.   

Het Kranenburger Bach volgen en je komt vanzelf in...... precies Kranenburg. Zelfs mij is dat gelukt. Al heb ik de route ietwat aangepast naar eigen inzicht. Ik ben gelijk het dorp ingelopen en zo kwam ik uit op de Markt. Voor wie dan zin heeft in koffie en alles wat daarop lijkt en wat je daar zoal bij kunt nuttigen, gewoon rechtdoor en je schuift zo Cafe Bäckerei Konditorei Derks binnen. En die is goed kan ik je vertellen (uit een eerder bezoek 😊).
Maar ik ga doorrrrrr......

Ik passeer en fotografeer de Petrus en Pauluskerk en neem gelijk maar even een kijkje binnen daar er toch een bordje staat dass die Kirche geöffnet ist und de heren thuis zijn. En nu ik er dan toch ben, fotootje over alle kanten en de tijd tikt verder. Maar ik haast me niet, ich bin hier ganz alleine en da's wel prettig. Ik ben er nu toch, ich störe niemandem, dus relaxxxxx....... 
Via de Kirchplatz (wie heeft dat bedacht, hoe toepasselijk 😀) verder richting Museumplatz. De Mühlenstrasse verraad al wat er komt en overal waar infomationtafeln staan moet ik het natuurlijk ook lezen. Kortom, Kranenburg ist ein schönes, interessantes oud dorpje om eens doorheen te wandelen. 

Na de Draisinenbahnhof (heel leuk: fietsen op het spoor) gaat het verder richting buitengebied. Nu moet ik nog doorlopen ook, want ik weet uit betrouwbare bron (IPhone 😊), mijn wederhelft komt mijn kant al op. Aan mij de taak om een goede plek te zoeken waar ook hij met de auto kan komen en da's nicht in der Wald für mich. Had ik graag door dit bos gewandeld, ware het niet dat ook ik niet twee dingen tegelijk blijk te kunnen en dus een afslag te vroeg heb genomen. Helaas, want de Drüllerberg in het Ketelwald moet nog even wachten op mijn bezoek. 

Wanneer ik bij het Heilig-Kreuz-Stock arriveer heb ik nog even de tijd om toch een ienieminnie stukje van het bos in te lopen eer mijn taxi arriveert. Ik ga dit stuk zeker nog lopen en ook uitwandelen tot Xanten, het eindpunt. Es ist eine sehr schöne Umgebung 😊. 

Vandaag waren het maar 10, hoofdzakelijk Deutsche, kilometer(s). De route gaat nog via Kleef en Kalkar naar Xanten, dat zijn nog wel wat kilometers. Maar dat ik ze ga lopen ist sicher, es ist so schön hier, viel zu schön um mit deinem Hintern auf deinem Sessel zu bleiben sitzen!

Wordt vervolgd.

2019-11-02 | Speurneuzen

Let’s walk & talk
 

9:00 uur, koffietijd bij mij thuis, het tussen-opstappunt. Vandaag gaan we op zoek naar mijn weggelopen zonnebril, rondom Laag- en Hoog-Keppel. Ons startpunt ligt aan de Jan de Jagerlaan en vanaf hier gaat het direct de bossen van Landgoed Laag-Keppel in. Direct bewonderen wij de leuke tot zeer leuke optrekjes en de prachtige omgeving, in geur en kleur.
Tijdens ons gekwaak moeten we de aandacht er wel bijhouden om mijn zonnebril op te speuren. Maar of dat gaat lukken met zoveel 🍁 🍂 🍃 op de grond? Ben er bang voor 😧.
In Hoog-Keppel gaan we via rechts over de begraafplaats en langs de kerk. Even verderop verdwijnen we dan via de draaihekjes (BB's favoriet) buiten dit mooie dorp weer in het bos. Tijd voor de volgende speurtocht en wat fotomomentjes, o.a. gevangen (lees: gevonden) paddenstoelen (dank BB 😂). 

De asperge boerderij laten we links liggen (zo ook de "Te Koop stoofperen" (zo jammer)) en we lopen richting Huize Ulenpas. Is ook leuk wonen 😀😀. Vanaf hier volgen we even de asfaltweg, met mooi uitzicht, weides, koeien, fruitbomen en nog meer leuke optrekjes groot en klein.  
Het loopt wel lekker wanneer je weet waar de route langs gaat en gaan we zo dus weer rechts bij de rode gemeente prullenbak, het bos weer in, Het Heekenbroek. Het is vochtig hier en dus glijden we lekker het pad over, maar we blijven ongeschonden. Het is inmiddels zachtjes begonnen met regenen en da's het moment dat wij in beraad gaan en overwegen wat te doen met al ons plastic (lees; regenhoes van de rugzak, regenjack, paraplu).

Tijdens het brein-pijnigen over dit vraagstuk is het opgehouden met zachtjes regenen en staan wij in een flinke bui ons in te pakken ☔️😮. We zoeken de bomen met het grootste bladerdek op om toch enigszins ietwat droog te blijven. Daarvoor moeten we echt het bospad verlaten en het bos in. We zijn dan al zo nat dat we besluiten ook direct maar voor wat nattigheid van de binnenkant te gaan en spreidden onze komo uit en ploffen neer tegen de wal van een opgedroogde sloot. De koffie met Stroh rum stroomt lekker bij ons naar binnen, de regen klettert gezellig op onze plu en broekspijpen en enkele waterstroompjes komen via de vuilniszak zo onze derrière bewateren. Brigitte: "'t Is nat, maar niet van de zak."
Weer iets met zwaartekracht......😮 lekkerrrrrrr.........

Hier gaan we ook snel dit bos verlaten, deels langs de Golfclub van Hoog-Keppel. So far onze speurtocht, geen zonnebril 😧. Vanaf hier heb ik de route eind augustus gestaakt.
Het weer klaart op en zelfs de zon komt af en toe te voorschijn. Volgens buienradar genieten we rond half één nog van een buitje, maar die lijkt van korte duur te zijn, we gaan het zien. Voor wie zich afvraagt wat wij zoal al die wandeluren te bespreken hebben, deze o.a.: "bij de volgende bui doe ik mijn wegwerp-Xenos-poncho aan, want bedekt echt alles!" (buiten onze gesprekken om over jullie natuurlijk 😀😄😉). Dit is net zoiets als mosterd na de maaltijd!

Wij naderen het centrum van Hoog-Keppel weer en verlaten in ras tempo aan de linkerzijde dit werelddorp. Buienrader is al over tijd en wij besluiten het eerste bankje dat ons pad kruist te nemen voor onze lunchtrommels. Het wordt weer eens een heel mooi plekje! Stevige kunststofbank aan de rand van "een gracht" (lees: greppel! BB heeft een rijke fantasie) met uitzicht over een prachtig groene weide met een mooi kleurenspel aan bomen langs de rand. En de zon is met ons 😎. We nemen nat plaats en wanneer we vertrekken laten we onze konten achter als afdruk. BB draait de zon nog even op d'r kont 😂. Ja, die moet ook drogen.

We lopen verder richting Hummelo. Af en toe moeten we even goed opletten, zekers langs "de grachten", daar door al het hemelwater het af en toe een beste glipperboel is. We laten de mooie optrekjes aan ons voorbij gaan en zo wandelen we de Hessenweg op. Deze route, langs duinen, kolken en kastelen, volgt ook een groot deel van het Graafschapspad en andere bestaande routes (ook reeds door mij bewandeld). En zo weet ik dus ook dat als we deze weg maar rechtdoor (af en toe een slingertje over dwars) blijven volgen, we bij het Wapen van Heeckeren uit komen. Heel naar, da's horeca 😏. 
Woon ik al ruim 21 jaar alhier, rijdt ik al die jaren al langs dit prachtige pand, maar vandaag ga ik het van binnen ook bewonderen. 

En zo geschiedde. En doorrrr...... We lopen richting Doetinchem en belandden dus in de Kruisbergse Bossen, Breukinkheide en Hagen. Tegenover een weide met koeien komen we uit op een bospad, het bospad dat richting Camping Jena gaat, de weide, de koeien die we met ons step-familiedag-uitje van enige jaren geleden moesten fotograferen. Direct voelt Brigitte zich weer thuis wanneer ze de weg herkent 😀. 

 

Vanaf hier is het met wat rechtsen en linksen een redelijk recht stuk door deze prachtige bossen richting Laag-Keppel waar de auto staat te wachten. En hangt er geen zonnebril in de boom, wel een rode pet. Iets raar vreemds in Chinese tekens geschreven logo samen met een hele grote hoge boom er naast brengt ons weer eens op het idee "wat is hier gebeurd?". En zo lopen we meters te overpeinzen.

Inmiddels wandelen we al enige tijd alleen nog in vest, maar ook die is al open, want zelfs nu hebben wij het weer warm gekregen. De zon laat zich na de hoosbui steeds vaker zien deze middag en dat maakt deze hobby extra leuk! De middag is in snel tempo weer voorbij gevlogen en het einde van de wandeling komt steeds dichterbij. Eén keer hebben we een paaltje over het hoofd gezien en dus 200 meter omgelopen. De volgende foute afslag wist ik net te voorkomen, dus is de teller op 22.4 km blijven steken (met dank aan BB die het rondje voorlangs de auto echt mee laat tellen, meters zijn meters!).

Qua gekkigheid was er alleen die flinke hoosbui die ons een natte lange broek en onderbroek heeft opgeleverd, vochtige sokken, zeiknatte en smerige schoenen  en heel veel fun. Als speurneuzen zijn we waardeloos geloof ik, misschien nogmaals lopen als er geen blad meer ligt.
De gesprekken waren weer zeer interessant te noemen en ons avontuur voor volgend jaar is kilometers lang met ons meegelopen. Nu gaan we ons eerst verheugen op ons wandelweekend van volgende week, etappe 14 en 15 van het Marskramerpad. Tussendoor laten we ons verwennen in Montfoort (dank alvast 💋). 

💙je bedankt voor de gezelligheid, gekkigheid en aangeleverde teksten 😂.

De treinkaartjes (hele goedkope, we zijn wel Hollanders) zijn inmiddels in the pocket! Dus Amersfoort, we komen eraan. #zinin #lachen #kletsen #wandelen

Klik af en toe eens een link aan, soms om gewoon een klein lachje te creëren, soms heel serieus. 

2019-10-28 | Verboden te fotograferen

Tijdnood

Er moet 😊 weer gelopen worden! Na ruim twee weken door-omstandigheden-wandel-vrije-dagen eindelijk weer eens op pad. Na lang beraad met mezelf is het weer eens een Mooi Achterhoek route geworden (9.5 km, makkie en snel  😎). Wou ik eerst nog naar Zelhem, is het vanochtend toch De Slangenburg alhier geworden. Keuzes, keuzes, keuzes.... 
Laat ik maar eens rustig beginnen en op gang komen 😊. De kleine vriend volgestouwd, inclusief "nieuwe" lekvrije waterzak (deze keer wel bij de Bever gekocht en niet weer een lekzak van ons alom bekende mensen-van-een-zekere-leeftijd-setjes-winkel, precies, de ANWB). 

't Is meer dan fris deze ochtend (wel 5⁰C), het lange wollen ondergoed kan weer uit de kast komen. Mijn keuze valt op lange wollen-mouwen, fleecevest en softshelljas.
Wanneer ik de Loordijk opdraai met de Panda om mij richting kasteel en parking te begeven, begint mijn dag al goed, er "lopen" twee roodborstjes 😘😘 voor mij uit op deze hobbelige klinkerweg.

Vanaf de parkeerplaats van het kasteel loop ik met en op Guru rechtsaf de oprijlaan in. De zon staat net als mij al te genieten van alle pracht en praal wat landgoed De Slangenburg te bieden heeft. De herfstkleuren, de paddestoelen, de vogels..... alles in overvloed hier en dat moet vastgelegd worden op de Samsung Schneider Kreuznacher 18x zoom 😄. Ooohhhh wat errugggg..... dat gaat weer heel lang duren. 

In no-time hang ik over links, rechts, onderste boven en om mijn as heen en loopt de tijd lekker door en de kilometers kruipen voorbij. Kortom, het schiet voor geen meter op als ik met mezelf ga wandelen met een fototoestel en/of mobiele telefoon met camera op zak. Wanneer ik de Slangenburgse kerk voorbij ben en voor de tweede keer een keurig ouder grijzende fietsende man in sporttenue tegemoet loop en wij ons wederom vriendelijk groeten, loopt mijn pad linksaf om gelijk weer linksaf de bossen in te wandelen. 

Dit is bekend wandelterrein voor mij, ook daar ik deze route al eerder gelopen heb, toen nog met papieren uitgeprinte route. En dus verbaasd het me ook niet dat ik dit pad van links naar rechts moet bewandelen vanwege de modderpoelen.  

Tevens heb ik hier de tijd de tijd gegund om eens stil te blijven staan en te kijken naar alles wat hier rondvliegt en te luisteren naar de kakofonie van merels, koolmeesjes, roodborstjes, vinkjes, bonte spechten en wat al niet meer.
Even een blik op GPSOdometer en ik heb al 4 kilometer afgelegd, in één-uur-.......... nogwattes 😄. En doorrrrr.......

Ik laat het bankje met prachtig uitzicht maar even rechts staan en loop het bruggetje over de Beneden Slinge over. Weer een fotomomentje..... Na iedere fotostop beloof ik mezelf "nu even doorlopen". Maar het wil me maar niet lukken op de één of andere manier 😊.
En als ik dan ook nog moet droog-klunen over de nodige takkenbossen die de houthakkers dwars over "mijn" pad hebben gelegd (hele boomstammetjes!), geef ik de brui maar aan de tijd. Wel eens geprobeerd met één arm over een 1,5 meter hoog bos-struik-afvalberg in het kwadraat te struinen zonder op je bek te gaan? Ik kom gewoon iets later thuis 😊.

Net voor het einde van het bos aan deze kant van de Varsseveldseweg, wacht een half picknicksetje op mij. Eén bankje wacht, de andere ligt iets verderop samen met alles wat ligt te vergaan weg te rotten. Niemand van de wandelaars heeft dit plekje zichzelf toegeëigend, dus ik zie mijn kans schoon.

Vanaf hier gaat het verder richting de St. Willibrordsabdij. Landgoed Slangenburg heeft hier nog meer bomen, bos, groen en heeel veel paddenstoelen staan. De klok van de abdij luid wanneer ik hier ergens loop en even wordt ik aan de tijd herinnert die nog steeds sneller loopt dan mij. 

Een vrolijke zwarte viervoeter komt springend en huppelend mijn kant op en laat mij even zien hoe lang hij zich kan maken wanneer hij op z'n achterpoten gaat staan, rechtop tegen mij. Ik kijk even om om te zien of er nog baasjes bij horen. En ja hoor, twee nog wel, heel druk blijkbaar met andere zaken, want de hond word niet geroepen. Je zult maar bang zijn voor honden 😐.
Ik wandel rustig door, passeer de nodige andere baasjes met honden groot, klein en heel klein, maar allemaal volgen ze keurig hun baasjes. En weer word ik enthousiast begroet door mijn nieuwe zwarte vriend, wanneer ik paddenstoel 2500 (?) probeer te fotograferen. Zo volgt en groet hij mij nog enige tijd, met ver in z'n kielzog, z'n baasje(s) in waxjas, hoed en outdoorlaarzen. 

Onze wegen scheidden wanneer ik rechtsaf ga langs de Beneden Slinge. De Varsseveldseweg over, de laatste kilometer ligt voor me. De zon laat zich nog even zien, net als het roodborstje en dat geeft nog wat mooie plaatjes. Bruggetje over, laatste bospad al slingerend rechtdoor en daar is het kasteel, het eindpunt. Ik neem plaats in de zon op de bankjes op het plein voor de kasteelbrug. Ik nuttig de inhoud van mijn broodtrommel en fles, terwijl ik lekker mensen zit te kijken. Alle formaten, alle soorten, maar merendeels toch mensen van een zekere leeftijd. Een kleurrijk geheel hier en dat geldt niet alleen voor het bos 😀. 

Ik schrijf alvast een stukje blog, ik zit hier te lekker. En tijd, ach, die heb ik genoeg! 

2019-10-12 | Rondje thuiswedstrijd

Dichtbij

Daar Brigitte niet een heel weekend van huis kan wegens andere verplichtingen (geen idee wat er nou belangrijker is hoor 😄), wijken we vandaag af van ons vaste pad (Marskramerpad) en maken een mooie wandeling van Winterswijk naar Aalten, een OV-Stapper deze keer. Heel logisch bedacht die naam, want het gaat van station naar station, dus gaan wij weer fijn met de auto, want dan komt het meestal wel goed met ons. Extra prettig, geen gezoek naar straten en plekjes om te parkeren, deze stations staan prima aangegeven en heeft voldoende gratis parkeerplaatsen (desnoods in de directe omgeving). 

Vandaag ga ik kaboutertjes zoeken 😀

Let's start. Winterswijk station, oversteken, beetje rechts aanhouden en we belanden even later op de markt in het centrum. En zoals jullie inmiddels van ons gewent zijn, betekent dat toilet, terras of kroeg en cappuccino. Nou, da's allemaal gelukt op het vroege tijdstip. Wij zitten binnen voor het raam en buiten verzamelt zich een groepje dames die eruit zien alsof ook zij de voetjes dadelijk gaan bewegen. En gelijk hebben ze, want het weer is vandaag met ons, van zonsopgang tot zonsafgang 😂(BB tekst)!

Na zo'n 1,5 - 2 km verlaten wij de bewoonde wereld en de eerste paddenstoelen worden alweer gespot (zonder bewoners 😕). We verbazen ons over de mooie plekjes die we toch altijd weer tegenkomen en zo ook hier bij de Boven Slinge en de watermolen. 

Het verhuizen kan weer beginnen en onze familiedag wordt door ons in gedachten alweer georganiseerd wanneer we de bootjes zien dobberen in het water. Bijzonder mooie plek, watermolen Olliemölle. 

Via Landgoed Den Schooten lopen we zo op ons mooie thermoskan-koffiepauzebankje af. Brigitte heeft 'm gespot en zit al bijna terwijl ik mij een hartverzakking schrik wanneer ik over het bruggetje loop en één der planken links van me omhoog schiet 😖. En zo ben ik in een seconde een jaar ouder geworden😓. Gelukkig is er koffie!
Het duurt even eer de schrik zakt, maar dan kan ook ik wel weer genieten van een mooi uitzicht op Landgoed Vriezenhuis. En terwijl we ons nog verbazen over de losliggende plank(-en, blijken er zelfs twee te zijn) moeten we ook weer glimlachen om het feit dat meneer en jongedame wandelaar door moeten lopen daar wij altijd steevast blijven zitten! 

We passeren Berenschot's Watermolen en vervolgen onze weg een eind langs de Boven Slinge. Een smal pad met het nodige groen dat brandnetels heet volgt. Grote dank aan BB, zij draagt lange benen en laat mijn korte blote benen passeren, terwijl ze het groen even tegenhoudt voor mij. Het pad is smal, soms heel smal en ongelijk en gelukkig is het niet te nat, anders is het hier echt uitkijken en uitglijden. Nog wat fotomomentjes hier; één van "lopen van sporen" (lees: de onderkant van een paddenstoel, BB bedankt), helder stromende beek en "wie ziet BB?" Een gezin, pa, ma, dochter en zoontje laat ons passeren op een wat breder stuk en ik prijs hen dat ze lange broeken dragen. Ja, anders willen die kids echt nooit meer wandelen met al dit groen. We kennen ze die voor minder de schoenen nog niet eens aandoen 😊. 

De nodige bospaden verder lopen we over een breed zandpad richting de eerste de beste bank die op ons pad komt om te lunchen. Terwijl we onze grijze hersencel breken over een lading kleine gele appeltjes die hier op het pad liggen zonder een daartoe behorende boom of struik in de directe omgeving die ze verloren kan hebben. Zelfs nadat we de bank gevonden hebben, blijft het antwoord nog steeds uit op deze vraag. Kabouter-werk 😊?

Tijdens de lunch laten we dit vraagstuk even rusten en verdiepen ons in het boek over de camino Portugués (dat BB mee meegesjouwt). Hier worden wij beide dan ook zo vrolijk van. Lunchtrommels geleegd, eitjes genuttigd en we gaan weer on route. 

De zandpaden volgen elkaar op. Net als de kabouterhuisjes, het grote en kleine vee en wederom de nodige mooie boerderijtjes (Boerderij Eskes b.v.) die wij binnenkort betrekken. De bospaden waren soms wat verraderlijk en opletten is meer dan gewenst (let op: groot gat of klein gat! BB: "Doe mij maar klein gat, mijn gat is al groot genoeg."). We lassen nog een korte stop in (picknickplek op de vuilniszak) op Landgoed Walfort, want fruit is ook gezond! 

Aalten in zicht! Via een woonwijk langs de kinderboerderij (met landgeit en kalkoen (gelukkig is de onderkin in) en een prachtig landhuis (weer verhuizen)) en dan ergens rechts...... of links...... toch mijn kant...... 

Ja, gaat alles goed zo'n 21 kilometer, gaan we nu...... 

We besluiten na de dierenbende de laatste slinger van de route niet meer te maken en gaan rechts, links en komen zo...... precies, weer op route. 

Nog even een kijkje op het oude R.K. kerkhof dat tegenover het station ligt. Waarom? Geen idee, dat trekt me toch altijd weer. Brigitte is lekker praktisch en spot de "luizebos" 😊 die er pas neergezet zijn. Dus zo oud zal het wel niet zijn toch?
Goed, panda staat nog mooi geparkeerd. Gelukkig ziet nu ook Brigitte deze, want vanochtend was ze nog niet zo wakker en miste 'm compleet (met mij erbij!). 

Het waren 22 prachtig machtig mooie kilometers. De weergoden waren ons ook goedgezind, want alle zweet liep weer linea recta straal naar benee. 

BB bedankt maar weer voor deze speurtocht naar kabouters en alle andere, vaak compleet onzinnige, gesprekken.