2022-10-08 | De boer op

 Prachtdag

E I N D E L IJ K! 😎 🐷 Wij gaan weer met z'n tweetjes een rondje aan de wandel. Nou is mijn "wandel" gewoon doorgelopen in d'r uppie de afgelopen weken, maar vandaag ga ik weer in het goede gezelschap van mijn eigen familie DNA, Bikkel Brigitte, kortom BB! En om alles soepel te laten verlopen, zij heeft de route gekozen, zij zorgt voor onze innerlijke mens en ik maak de film en gehoorzaam gewillig. Kortom, da's zoals het altijd gaat, dus vandaag is/gaat het niet veel anders 😄 denk ik.

Niet veel! Ik was net een heel klein beetje eerder aanwezig op de startplek, wel 3 minuten ongeveer en dat gebeurt vrijwel nooit, en dus slingeren wij alweer voor negenen onze benenwagens aan. BB kiest, we gaan dus rechtsom!

 

Het is herfst en dat zie je, dat ruik je en dat voel je. Een prachtige herfstdag om even een wandelingetje te maken. En hoe makkelijk willen wij het dan hebben? Dus gewoon even bij Mooi Achterhoek op de website kijken voor een leuke route in ons mooie Gelderland! Goed gedaan BB! Prachtige route! De omschrijving voldoet volledig! Leuke kleine zandwegen, half verharde paden, kleine en minder kleine bospaden tot zelfs "een zoek het bospad-pad" 🙈. De Oehoe hebben we net gemist, maar het bankje achter de uitkijktoren "Museum" hebben we wel enige tijd gezien en bezeten. Tja, de koffie en de cake moet natuurlijk ook op.

Vele km's hebben wij reeds in deze omgeving onze voetstappen gezet, menig pad reeds bewandeld. Vaak kruizen de paden, routes en wegen elkaar dan wel ergens, maar vandaag is het grotendeels een verrassing voor ons. En een hele mooie ook nog. Het weer voldoet aan ieders verwachting en de natuur en entourage eveneens! Gewoon lekker de boer op! 
En zoals eerder gezegd, het is herfst en zo belanden wij met regelmaat links en rechts in de berm, achter de boom of waar dan ook om "de paddenstoel" op z'n moois vast te leggen op de gevoelige mobiele telefoon of koelkast. Meestal hang ik als laatste van ons twee boven het hoedje van de stoel en krijg ik ondertussen voldoende aanwijzingen hoe ik 🍄 het beste kan filmen en vanuit welke hoek 🤔. 

We huppelen rustig verder terwijl we ieders interessante privéleven nog even kort en stondig onder de figuurlijke loep nemen en bespreken. Onze conclusie: Wat hebben wij het goed samen 😍😍! Het is alweer een half jaar geleden dat we onze camino liepen, dat was fantastisch, maar ook deze dag, deze route, is genieten! Onderweg zijn we de bordjes Scholtenpad en Kommiezenpad met enige regelmaat al gepasseerd, wandelingetje t.z.t. waard. Ongezien betreden wij kurz danach deutscher Boden, heel herkenbaar aan de Strommasten aus Holz. We slingeren langs de grens op zoek naar een bankje. Want Nachmittag had begonnen, dan knagen er maagjes. Die schöne groẞe rote gartenbank voor de groẞe Stall der Farm vindt BB niet privat genug, doorrrrrr..... Tot haar blik 1.5 km verder op een mini tweezitter valt 😦. 

https://www.youtube.com/watch?v=T1v4etEfENo

Uiterst voorzichtig peuzelen wij onze lunch, groeten menige passant, jong und alter, mit und oder Hund, mit und oder Fahrrad, en stappen de laatste km's weer het grindpad op. Of toch niet? Rondje van de zaak, 🙈 in de achteruit, gewoon langs het bankje van net, het Hollandse fietspad op! Nu hebben we mede wandelaars, een stelletje die de pas er goed in hebben. Ik laat ze passeren terwijl ik mij verdiep in de gele malusappeltjesbomen. BB stapt stevig verder met hen op d'r hielen. Ik grinnik al in mezelf, want het zal me niets verbazen als ze een heel gesprek met mij aan het voeren is......  😂😂
En zo struinen we verder over kleine boerenweggetjes met prachtige boerderijen, weides met koeien, schapen, paarden en ons eigen, ezels 😊. Maar voor vandaag waren we uitgeslapen, slim en pienter genoeg, want bij een paar meters verkeerd lopen is het gebleven. 

Mooi Achterhoek, chapeau! Fantastisch mooie route. Toppertje!  

2022-08-06 | Begint te kleuren

Dagen nagenieten

Natuurmonumenten komt regelmatig langs op Facebook met foto's van de prachtig paarse heide die vanaf nu langzaamaan gaat bloeien en als je dan, zoals ik, de Posbank dichtbij hebt, wil ik het ook dit jaar weer gezien hebben. Kortom, m'n Iphone moet extra vroeg uit de veren, de waterkoker hard aan het werk op veel te vroege tijden en ikzelf ga op automatische piloot m'n ding doen zoals wassen, aankleden, tapen en m'n kleine vriend inpakken. En gaan! Nationaal Park Veluwezoom, ik kom eraan! 

 

De mist hangt nog laag over de weilanden en de Oude IJssel. De parkeerplaats van het bezoekerscentrum is nog bijna uitgestorven wanneer ik m'n Clio achterwaarts strak parkeer naast de enige auto aan deze zijde van de P. Aan de andere kant van de heg en de P staan twee bolides waar enkele sportievelingen zich gereed maken om dadelijk al fietsend van dit natuurschoon te genieten. Doe mij m'n benenwagen maar, dat wordt straks al genoeg zweten. Maar voor nu, eerst in 't fleece, want 11.5℃ is heerlijk ontwaken, maar m'n vel wil 't toch nog iets warmer eer de korte armen bloot mogen.
Op menig pad heb ik reeds mijn DNA hier achtergelaten en vandaag voeg ik er nog iets meer aan toe. Gelijk na De Ruif gaat het al omhoog en worden m'n kuiten en longen goed wakker geschut. Even krijg ik weer tijd om lucht te happen en gaat het daal. Beneden open ik een hekje om een vroege medewandelaar en mezelf de toegang tot de heide te verschaffen. De entree, dit tijdstip, deze helder frisse zonnige ochtend, het uitzicht, magnifiek! Dit is toch een cadeautje waar we heel zuinig op moeten zijn! Het paars komt tevoorschijn op de heuvels. Het begin van de heide-bloei is begonnen.

Ik struin verder met m'n Iphone in de selfiestick die niet weet waar ie het eerst of het laatst moet kijken, filmen en fotograferen. De zon geeft nog meer glans aan deze Gelderse parel en poseert ook regelmatig met heel veel geduld voor me wanneer ik d'r nodig heb. Even verruil ik d'r voor een nog mooier object, een ree, die net als mij ook lekker van deze frisse zonnige ochtend geniet. Cadeautje!! En nu weer klimmen! Hoeveel treden? Veel, genoeg om de zweetklieren door te laten stromen en m'n bilspieren goed wakker te schudden. Bij koepel De Kaap wacht mijn beloning, een machtig prachtig uitzicht, paars glooiende heuvels met Duiven, Westervoort in de verte. Een laatste blik en ik steek de Beekhuizenseweg over. Ik kies het mountainbike-pad i.p.v. de asfaltweg, nu 't nog kan, menigeen ligt nog op één oor dromend van z'n fiets. Al wandelend ontdoe ik me van het fleecevest, zodat moi wat beter kan acclimatiseren 🥵 in de koelte van het bos. Meters voor me wandelt de man van vanochtend en niet veel later lopen we kletsend een stukje samen op. Al snel splitsen we, hij rechtdoor naar het buitenhuis van de voormalige boswachter, De Haverkist, ik verdwijn naar links waar de zon een spel speelt met de bomen. Geheel verrast kom ik aan bij de Carolinahoeve. Verrast, daar ik van een totaal andere kant kom dan mijn voorgaande stappen. Vorige week liep hier nog van links naar rechts, nu gaat het links richting bos en Hof te Dieren.

 

Parallel aan het brede zandpad is een fietspad en enkele ijzeren rossen zijn reeds van stal gehaald en gaan richting de Carolinahoeve. Er zal gewerkt moeten worden denk ik. Ik krijg een oudere wandelmeneer in het vizier die afwisselend op een landkaart en om zich heen staat te turen. Meneer zoekt de bovengenoemde pleisterplek en samen met Guru wijs ik 'm de weg, als maar rechtdoorrrrrr...... Ik sla af en heuvel door, de Prins Willemberg omhoog. Dit wordt mijn pauzeplek, ook al is ie ietwat, nou...... behoorlijk teleurstellend vergeleken met z'n oudere zus de Carolinaberg. De ronde bank heeft in geen tijden onderhoud genoten en het binnenste groen is een dun boompje omringt door alle kleuren groen wat onkruid heet. Maar goed, 't is een bank en het uitzicht en de omgeving zijn top op deze hoogte! Menig mens is inmiddels ontwaakt. Het is iets over negenen en een heerlijke 16℃. Een echtpaar neemt de lager gelegen ringlaan en verdwijnt achter mij de bossen in. Mijn oog valt op de linker laan waar ik een vlek spot die lijkt te bewegen. Een ritmisch geluid brengt het mee waarvan ik eerst nog denk dat 't mijn thermoskan is. Het geluid neemt zachtjes toe en de vlek blijkt een wandelaarster met viervoeter. Zij gaan in de rust, mijn pauze is voorbij. Ik daal af via een lange brede statige laan richting Ellecom.

Het glooiende landschap leidt mij naar een ah-ha momentje wanneer ik zie waar ik ben en nog naar toe ga. Het bos wordt een weiland. Menig voetstap heb ik hier reeds gezet, maar meestal in omgekeerde richting. De runderen staan gezamenlijk ver bij mij vandaan te grazen en merken mij niet eens op 🤔. Ik laat ze maar en verdwijn via het fietspad weer het bos in aan de andere zijde van de Diepesteeg. Het asfalt verruil ik voor bospad en het gaat weer in rustig tempo hoger. De volgende verrassing is de houten brug Holle Weg. Het verrassende aan deze wandeling is dat ik telkens ergens denk uit te komen en denk te weten hoe 't dan verder gaat, maar het gaat dan steeds weer een andere, onverwachtse richting op¹⁾. Even raak ik dan ook van het figuurlijke padje wanneer m'n beste vriend Guru en ik het niet helemaal duidelijk zien en "vertalen" naar echte paden. Rechtsomkeer dan maar........ hekje weer door en toch parallel langs het lager gelegen fietspad. Maar linksom, rechtsom, Guru en ik komen er altijd samen weer uit en zo betreedt ik een stuk verderop weer het asfalt van deze Holleweg. In het voorbijgaan hoor ik een vrouwelijke mountainbiker hijgend tegen haar mannelijke mede fietser zeggen dat ze blij is dat "het einde" (zal van deze klim zijn neem ik aan c.q. mag ik hopen) nabij is. Zo, ik ben dus niet de enige die hijgt en zweet als een wandelende waterval.

Maar 't is nog niet voorbij. De laatste kilometers slingeren verder door het Nationaal Park over een zandrug waar aan weerszijden de bomen het zonlicht voorzichtig raken. Nog een klim en de bewoonder wereld is in zicht. Ik betreed Landgoed Heuven en geraak weer onder de mensen. Grote aantallen mensen. 't Is dat ik heel vroeg was vanochtend en genoeg keuze had voor een parkeerplek, want nu gaat dat niet meer lukken. De mensheid is ontwaakt.

https://www.youtube.com/watch?v=ZQbiUtba5gA

Resume: wat een fantastische route! 15 kilometers, stukje heide en heel veel bos, heuvels, klimmen, dalen, stukje fietspad, merendeels zand- en bospaden.
En nu, enkele dagen later ('t is woensdag 10 aug. inmiddels) ben ik spierpijn vrij. Elke spier, elke cel in m'n billen en bovenbenen, geen idee dat ik er zoveel had, hebben nog dagen na kunnen genieten van deze prachtige wandeling 🙈😕. Aanrader!

1⁾ Nu denk je misschien dat ik een doos ben, omdat ik niet weet waar ik ben of belandt, maar dat komt omdat ik mij nooit inlees. Elke wandeling is dan een verrassing. En zo ook vandaag, terwijl hier al zoveel paden bewandeld zijn door mij.

2022-07-30 | Geel is de ...

 

Zon, pet, zonnebril en nog iets

Daar gaaaaaaan we weerrrrrr....... 😎

Mijn kleine nichtje 😁 is terug van haar welverdiende rustplek, vakantie heet dat, en durft het weer aan om met mij een wandelingetje te maken. In één ademteug roept ze via WhatsApp dat zij voor de Pastéis de nata zorgt, dus wie ben ik dan om haar teleur te stellen? Aan mij de eer om een route te kiezen, ze laat me daarin geheel vrij. Dacht je 🙈? Wanneer ik de N70 roep krabbelt ze gelijk terug, ze wil rustig beginnen! Ook goed! Ik ben zo flexibel als een deurbel en kom op het heldere idee mijn Achterhoek wandelnetwerk te raadplegen. Vier mooie kaarten met heel veel keuze aan wandelroutes door ons mooie Achterhoek. Ook wel bekend van de voetstapbordjes die de fijne Achterhoekse mensen overal langs de route hebben geplaatst in vele verschillende kleuren. Helaas heeft BB niet het geluk hier te wonen, dus moeten we elkaar ergens in 't midd'n treff'n, dus.... Varsseveld vandaag! De Bovenstal Giezenveld route is de winnaar, met iets meer dan 15 km door het coulissenlandschap met rustige boerenweggetjes, zandpaden en bos.

 

De start is vanuit het centrum van Varsseveld en daar had het al bijna mis kunnen gaan, zij het niet dat het internet geen TOPpunt Varsseveld kent en ons naar Groot Nibbelink¹⁾ had willen sturen. Ik mag dan wel blond zijn, maar ben wel in het bezit van goede topografische skills en zo stonden wij beide al voor ons vaste startmoment op de juiste plek! En nog gratis geparkeerd ook (tja, je bent Hollander of niet)! Aan BB vandaag de schone taak om de route te zoeken, volg eenvoudigweg de gele voetstapbordjes! Hoe moeilijk kan dat zijn? Nou...... soms best lastig kunnen wij je mededelen. Aan gele verf is blijkbaar een enorm gebrek en door m'n gele zonnebril wordt het zicht er dan al niet veel beter op. Gelukkig zijn de routes tegenwoordig ook via een app te bewandelen. Maar nee, vandaag eens niet met m'n beste vriend Guru op pad, dus ook deze app blijft gesloten. Zoek de gele voetstapjes!

Laurentiuskerk

Met wat speuren geraken wij buiten de bebouwde kom en veilig aan de andere zijde van de Twenteroute (N18), het buitengebied van Varsseveld, wie bint op 'n Boer! We verruilen zandpaden voor kleine asfaltweggetjes, veelal totaal uitgestorven. Het is duidelijk zomer en vakantietijd. Luie Everdina vrolijkt en verwarmt de dag verder op en maakt de uitzichten over weilanden, akkers en boerderijtjes tot ansichtkaarten met schapenwolkjes aan de hemel. En zo wisselen wij asfalt in voor een stuk bos met statige hoge beukenbomen op zoek naar de volgende afslag, kruising en geel voetstapje. Menig keer is de gele pijl pas duidelijk als we er bijna met de neus bovenop zitten, maar goed, wij komen er ook wel. Maar of dat goed blijft gaan?

Rondje volgens gele voetstapjes

Heel wat keren zijn we vandaag weer aan het verhuizen geslagen. Was het niet om het idyllische boerderijtje, dan wel om een geweldige mooie plek. Zelfs de oale bende waar menig dakpan reeds grote gaten in het eens gesloten en waterdichte dak heeft geslagen kan ons nog bekoren. We hebben allebei een man thuis met twee rechter handen, die maken er zo weer wat moois van voor ons. Het moge weer duidelijk zijn, we zijn weer samen op pad. De nodige zin en onzin heeft ons brein in z'n greep. Tijd voor koffie! Met.......? BB ze waren bijna helemaal goed, maar zeker lekker, pastéis de nata, echte Portugese gebakjes.
Terwijl de calorietjes verteren slenteren wij verder door het boerenland en betreden zo het buitengebied van mijn eigen mooie Doetinchem. Bekend terrein, Westendorp in aantocht met het Pannenkoekhuis waar vast een lekker bakkie cappuccino ons gaat verblijden. Maar eenmaal bij de voordeur is het een teleurstelling voor..... ja, ons. Wij hebben een heerlijk lange dag als je vroeg opstaat en gaat wandelen, maar het Pannenkoekhuis²⁾ wordt pas wakker over een half uur, helaas....... doorrrrrrr......

We verdwijnen achter de huizen het Landgoed Tandem in. Vriendelijk groeten wij de oudere wandeldames die net het Landgoed verlaten om op te warmen in de zomerzon. Wij zijn wel even toe aan het heerlijk verkoelend, schaduwrijke bos met af en toe een tochtig windje om onze oksels van een opfrisbeurt te voorzien. We slingeren de heuvelende (heeeel ietsjes omhoog en weer daal, heeeeel ietsjes......etc etc etc) paden af, zoekend naar al wat geel is en vinden zo een prachtig oranje zwavelzwam die mooi kleurt bij alle tinten bos.
Een bankje met uitzicht over een groot weiland met Huis Tandem aan het einde der opritlaan, laat ons even genieten van de rust (zelfs met de A18 erbij), het uitzicht en onze lunch uit eigen kleine vriend i.p.v. een lekker pannenkoek. Buikjes vol en klaar voor de laatste zoektocht naar al wat geel en voetstap is. We belanden aan de Doetinchemseweg, ◀️ links gaat het Westendorp in, ▶️ rechts het talud op naar Varsseveld, en zo geschiedde. Voor mij bekend terrein, ik liep hier reeds eerdere, andere routes, en weet dat het ergens rechts kan gaan, maar geen geel voetstapje te vinden, dus gaat het 🔼 immer gerade aus!

https://www.youtube.com/watch?v=po_JhsHtnEw

En zo gaat het richting Varsseveld, asfalt, stoep en rotondes. En da's nie goed nie kan ik je nu vertellen. Want daar waar mijn voelspriet mij zei dat een paadje rechtsaf was, daar moet jij wel in! En nee, wij hebben niets geels, laat staan een voetstapbordje of paal gezien. Maarrrrr...... dat zegt niet alles hoor, wij zijn nogal eens van de kletserige en onoplettendheid is mangs ower middle name, maar de groenvoorziening kan ook vergeten zijn te snoeien, zoals menig eerder paaltje verscholen stond achter het nodige groen, gras, brandnetel en/of takkebos. Even gaan we in overleg wat te doen, keren en lopen hoe het wandelnetwerk het bedacht heeft of...... Wij gaan voor "of" en bij rotonde twee sluit de gele route zich weer bij ons aan en stevenen we af op Restaurant De Ploeg. Een verkoelend glaasje sist zo weg en de vruchtensorbet maakt een feestje met de hittegolf van mijn innerlijke ik. Doe me nog maar een liter citroenijs (citroen, ook geel!)!
We nemen de afslag om de Laurentiuskerk en zien de P waar onze bolides staan te zonnebaden. Voordat we de parkeerplaats betreden worden we blij verrast door de aanwezigheid van het Wandelnetwerkbord 66, het startpunt van deze route. Enkele uren geleden zagen we deze totaal over de kop, wisten we van het bestaan niet af. Nu verrijkt ie ons met de info van de route en de kleur van de te volgen paaltjes en voetstapjes, GEEL vandaag! Maar je moet ze wel goed zoeken! 

Huis Tandem

¹⁾ Groot Nibbelink: Een echt TOPpunt waarvandaan vele mooie routes vertrekken. Tevens een fijne plek voor koffie en een mooie speeltuin voor de kids.
²⁾ Pannenkoekhuis, de beste pannenkoeken in de weide omtrek, maar let op de openingstijden: vanaf 12 uur! Geldt ook voor Kulturhus De Vos.

2022-06-25 | Vraagtekens

Zoek de buizerd

Dikke acht weken geleden scheidde onze wegen, van BB en mij, na het fantastische avontuur Camino Portuguese. Brigitte trok huiswaarts naar Hoaksbarge en haar gezin, mijn bedje stond gelukkig nog in het altijd fijne en oh zo mooie Doetinchem. Beide hadden we even wat tijd nodig voor lichamelijk herstel en ik ook nog voor mijn vakantie naar Aruba natuurlijk (heeeel vervelend  😎). Vanaf begin deze maand stonden mijn voeten weer gelijk met m'n neus de goede kant op en inmiddels wandel ik weer pijnvrij door ons mooie Achterhoek. Tot nu toe merendeels Remi in m'n uppie, enkele maal met m'n jongste kanjer, maar vandaag is ook BB eindelijk weer van de partij. Aan haar dan ook de eer om een route te kiezen en het is Winterswijk geworden, "Het land van de buizerd". 

Bron: Pixabay / Buizerd

Menig DNA spoor hebben wij hier reeds achtergelaten in het verleden, maar deze route hebben wij nog nimmer bewandeld. We startten op bekend terrein, Watermolen Berenschot. Tevens TOPpunt, dus vele mooie wandelingen zijn hier te vinden. Goed, vinden.....🤔 Denk ik dat ik dagelijks nieuwe vrienden maak¹⁾, BB overtreft weer eens alles. Of toch "waar je mee omgaat......"?²⁾ Ik ben reeds geïnstalleerd op de parkeerplaats, lekker in de schaduw van de gebouwen, klik net m'n Iphone in de selfiestick en heb een beller! 't Is BB, zoekende naar mijn auto, de parkeerplaats, de watermolen en mij! Maar vinden doet ze 't niet. Wanneer ze me heeft uitgelegd waar ze staat dirigeer ik d'r een meter rechtdoor, gelijk weer rechtsaf en ik zwaai d'r toe nu ze op me af rijdt 🙈. Al lachend verwelkomen we elkaar. Het tweede raadsel los ik ook gelijk daarop maar voor d'r op wanneer ik mijn microvezel handdoek van d'r in ontvangst neem. Dacht zij dat wij vandaag ergens de plons in gaan, leg ik d'r uit dat ze deze van mij twee jaar gelee al in bruikleen had voor de Camino die we toen zouden lopen. Ouderdom Brigitte..... iets met gebreken. De stemming zit er gelijk goed in, let's gooooooo 🥾🥾.

We steken de Boven Slinge over en de herinneringen aan eerdere stappen hier worden opgehaald en BB is duidelijk weer back to hier en de bovenkamer is gelukkig weer helder en wakker. We blijven het kronkelende water even volgen. De omgeving is fantastisch, het weer weer geweldig en BB wordt nog blijer wanneer ze in een split second iets oranjes spot op de grond. Het moge duidelijk zijn, die heeft in geen jaren nog een bril nodig!

Met ons zijn ook enkele anderen al in het bos hier te vinden, want we spotten een tas en wat toebehoren aan de waterkant 🤔. Geen mens nog te bekennen, maar eer wij weer een goed verhaal hebben verzonnen hieromtrent toornt er boven de diepe waterkant een donkere bos haar op. Een tweede persoon, een wat forsere man, staat in het water met een vrolijk springende ruwharige teckel spelletjes te doen..... met een dode haas..... Dit spelletje hoort waarschijnlijk bij het leertraject tot speur- cq. jachthond. We laten ze lekker verder oefenen, wij stappen verder door de Bekendelle. 

Citaat: "Bosjes, heggen, beekjes, essen en aan de horizon altijd een boerderij. Wie wandelt door de Achterhoek loopt door een groen mozaïeklandschap. En daartussen slingeren allemaal zandpaden, die bewaakt worden door buizerds." 
Dit is de omschrijving van het Wandelnet en het is exact zo.... op de buizerds na dan. Die waren of nog niet wakker of elders aan het ontbijten of reeds met holiday of simpelweg, en waarschijnlijk de meest reële optie/oorzaak, wij hebben iets te veel geluid bij ons. Misschien zaten zij wel bij Le Garage 't Ros, wij niet, BB is er weer bij, dus doorrrr....... ³⁾ 
Maar al snel komt er een mij bekend geluid van voren ten ore: "Het volgende bankje..... de cake brandt in m'n tas"! BB honger 😊. Een te leuk bankje met wielen wacht ons op. Tafeltje en spelletje erbij, wij gaan in de rust. En voor de fietsers onder jullie, er kan zelfs groene stroom rechtstreeks uit de boom getapt worden. Succes 😁! 

Bron: Pixabay / Roodborstje

We struinen verder over rustige kleine boerenweggetjes met uitzicht over mooi fris groene weilanden, grote boerderijen en af en toe een schaap en gans of kip.... Wanneer we het wegwijsbord met diverse namen tegemoet treden schieten de herinneringen weer alle kanten op bij het lezen van Bocholtsebaan. Dat was iets met karma en een slippertje van mij. En zo gaat het verder naar het volgende dilemma. De Gulle Smid komt op onze route. Wederom een prachtige machtige mooi plekje met een goed terras en ditto keuken. Ohhhh wat nu? Het brood, de thee en het fruithapje slepen we al 12 km met ons mee in onze beste kleine vriend, maar een goede cappuccino laten wij ook niet graag lopen. We gaan in conclaaf en alleen een plekje in de schaduw kan ons overhalen tot zitten, anders wordt het straks de terrastuin bij Berenschot (is ook leuk!). En laten wij nou mazzel hebben 😀. De setting was weer super, de cappuccino voortreffelijk, de lunch lekker en het proatvolk heel gezellig. En doorr..... nog wel 2 km!

https://www.youtube.com/watch?v=roRH8vNWkJs

Die laatste twee km zijn ook de moeite van het wandelen waard. Als eerste al de twee watermolens, de Olliemölle en Den Helder. Ik maak nog even rap een videoshotje en snel verder, want BB heeft de pas er weer in en kan nog net mijn route aanwijzingen boven het natuurgeweld van het water hier horen. 

Smalle zand-fietspaden volgen. Wij zoeken af en toe kundig de beste plek in de berm, tussen alles wat stekelt en brand, om alles wat sneller gaat te laten passeren. En zo ook ons proatvolk van het terras, een ouder echtpaar geboren Winterswijkers en thans wonende in Emmen. We zwaaien ze lachend en groetend na. 
We gaan verder door het bos grenzend aan Landgoed Vriezenhuis. Even verderop hebben wij, nou... ik, al eens spannende momenten meegemaakt en Brigitte is niet de beroerdste om dat nogmaals uit te proberen 🙈⁴⁾. Nu sta ik met mijn foon in de aanslag......
Ongeschonden verlaten we het bos en wanneer we het fietspad willen betreden wachten we ons proatvolk ff op die aan komen fietsen. Hebben we stalkers? Nee, gewoon gezellige mensen die wel van twee kletsen dames houden en helemaal niet te beroerd zijn om info⁵⁾ gratis en voor niets met ons te delen.

Inmiddels is de parking bijna vol en is er heel wat meer leven in de brouwerij dan hedenochtend vroeg. Een ieder geniet van deze heerlijke zomerdag, op de fiets, te voet of tuffend in de Daf! Wij nemen moe maar voldaan afscheid en gaan ieder onze eigen andere kant op. De buizerds kunnen weer tevoorschijn komen, de rust is wedergekeerd en BB's vraagtekens zijn deze km's opgelost. Al moet ze nog wel overdenken wanneer wij de volgende stappen weer samen gaan zetten. Maar dat doet ze maar al te graag!

¹⁾ Lees: mens van een zekere leeftijd die wel eens iets vergeet, ergens niet kan opkomen etc etc etc

²⁾ BB werkt in de zorg met dementerenden.

³⁾  Nog even voor de nieuwkomers: onze taakverdeling is als volgt:
Ik ben van de navigatie (duidelijk en beter toch? 😆), BB van de pauzes, de koffie en het lekkers. 

⁴⁾ Zie de video waar BB over een bruggetje loopt met een losliggende plank. Deze zelfde plank heeft mij een eerdere wandeling tien jaar van m'n leven gekost 🙈.

⁵⁾ Meneer heet ook Berenshot en is niet van de watermolen of het restaurant. Tevens een leuk weetje van de eigenaar van het bovengenoemde landgoed: Die trouwde met een rijke vrouw en zo kon het achterstallige landgoed nieuw leven in geblazen worden.

2022-06-09 | Hoeveel gelukkiger kan ik nog worden?

 

Eindelijk, daar ga ik weer 😍

Heeeeeeerlijk, weer in m'n pantoffels zonder zere tenen! Nog niet geheel plakband vrij, maar het meeste daarvan is vooral preventief. Het meeste! Want grote teennagel groeit, maar is al net zo traag in voortbewegen als de eigenaresse zelf 🙈. De andere twee overleden nageltjes zijn een stukkie sneller en zelfs al ingekleurd met nagellak, al was daar erg weinig voor nodig. 
Goed, het Camino avontuur van BB en mij was me dit meer dan waard! Mocht je geïnteresseerd zijn in onze Portugese centrale route, download even Polarsteps en zoek ons op. Lijd en geniet met me mee........ ik was net een echte pelgrim 😊. En al was mijn voornemen door te stappen naar het "einde van de wereld", Finisterre ligt er volgend jaar ook nog, dan stap ik (hopelijk) de Camino Del Norte. Het is verslavend 🥾🥾. 

 

Maar nu heb ik al tijden zin in een rondje en vandaag gaat het er eindelijk en hopelijk pijnloos van komen. Helaas nog niet op nieuwe pantoffeltjes (die die ik gekocht had - Salomon trailschoenen - staan weer bij de Intersport Doetinchem in 't rek, te smal voor mijn brede voetjes 😊), daarvoor moet ik nog even verder neuzen, zoeken en passen. Dus op m'n vertrouwde Meindl's gaat het naar ons mooie Kasteel Slangenburg. Rustig beginnen, 12 km om er weer even in te komen. Was het weerbericht er gister nog van overtuigd dat het vandaag een erg vochtige dag zou worden, vanmorgen waren de weergoden totaal de andere kant op geslagen en blijft het droog volgens de voorspellingen. M'n kleine vriend hangt te poppelen aan z'n haak en is in rap tempo gevuld met: reserve sokken, thermoskan, brood, Camelbak, snelle jelle, plastic regenponcho, reserve oplaadsnoertjes en 't EHBO tasje (tape, wandelwol, schaar, rennies, paracetamol...). De selfiestick niet vergeten..... en hop, daar ga ik! 

Slangenburg is me wel bekend na 24 jaar Achterhoekse te zijn, maar ik blijf het hier geweldig vinden. Het is sinds enige tijd weer mijn eerste wandeling in de natuur (hier in Nederland) waar alles fris groen kleurt in vele tinten. De grond is vochtig, de paden hier en daar nog echt drassig van de regen van gister. De geur....... lekkerrrrrrrrr....... 😊 Ik laat het kasteel achter me trek verder de bossen in. En ik ben niet alleen...... heel veel muggen houden mij geniepig in de gaten en vliegen neuriënd en op veilige afstand met me mee. Bij elke stop om een videoshoot of foto te maken word ik aangevallen op elke plek waar mooi Arubaans¹⁾ bruin vel glanst. En da's best veel, want ik loop in skirt en polo en heb heel veel lichaam 😖. Normaliter vallen ze mijn mede-wandelaars wel aan (lees: BB, mijn buf of wederhelft), maar nu bij gebrek aan beter, storten ze zich massaal op mij 😕. Het loopt tegen lunchtijd, maar mijn boterham en thee blijven waar ze zijn, ik ga nergens in de rust, geen trek om als hoofdmenu te fungeren voor deze monsters. 

En ik ben ze kwijtgeraakt! Jippie, zou je denken 😕. Net wanneer ik het ene bospad verlaat om gelijk rechts de volgende te nemen voel ik een druppel...... echt? Ja.... druppel..... druppel.... druppel, druppel, druppel, meerdere druppels samen heet bui, maar dat maal 100 heet stortregenbui! En natuurlijk net daar waar ik loop, net daar waar ik dacht: "nog een stukkie, dan gaat alles in 't plastic"²⁾, net daar, ja, daar waar ik wandel. En het was zo niet voorspeld! En heb je wel eens een plastic wegwerpponcho aangedaan met één hand en ook nog in de stromende (❗❕) regen? Wanneer ik m'n rugzak heb ingepakt loopt het water in rivieren van mijn rug, hangt m'n haar in natte slingers om mijn hoofd, enigszins "normaal toonbaar" dankzij mijn hoofdband en is m'n skirt nat van binnen en buiten, incl. m'n schone zakdoek. Gelukkig heb ik de plastic wegwerpponcho nog 🙈. Wat een lol voor negenennegentig cent kan een mens hebben. Na een paar donderklappen klaart het weer weer op en sop ik vrolijk verder, nu in de poncho, nat van binnen en buiten. En zo zie je maar weer, ieder nadeel heb z'n voordeel, geen mug te bekennen.

https://www.youtube.com/watch?v=vLoJrf16wK0

Helaas niet van lange duur, want eenmaal weer uit het plastic, trekken zij zich er niets van aan dat ik nat ben en komen gelijk weer buurten en zich ermee bemoeien wanneer ik iets wil vastleggen, nuttigen of een propje wandelwol in m'n linker sok om m'n een-na-kleinste bijna nagelloze teen wikkel. Tja...... die raak ik niet meer kwijt ben ik bang. 
Eén moment dacht ik tijdens de stortbui ik neem gelijk de kortste route naar de auto, maar toen 't eenmaal droog was, nam het besluit een andere wending en heb ik de route lekker uitgewandeld. De Slangenburg is een prachtig bosgebied met een uniek lanenstelsel. Overal hoor je 't gekwetter van de nodige vogels in de dichtbegroeide bomen, gekwaak van kikkers en gezoem van libellen bij de poelen. Het is hier geweldig, nog steeds..... na 24 jaar, pijnloze tenen en heel veel muggen en regendruppels! Hoeveel gelukkiger kan ik nog worden? 😍

¹⁾ Oh ja, na mijn Camino ben ik nog even bij mijn jongste zoon op verjaardagsvisite geweest met de fam. Heel vervelend, hij zat toen zomaar in Aruba 😎. Wil je weten hoe het daar was? Dan stuur ik je weer naar Polarsteps..... zo leuk, zo makkelijk, zo handig. Zie je gelijk waar mijn vakantie 😎 met mijn lieftallige wederhelft later dit jaar naar toe gaat.

²⁾ Ohhhhhh ik (lees wij, BB 😉 is al net zo), ben veelal te laat met inpakken, ik (wij) hoop (hopen) altijd dat het wel mee valt met de hoeveelheid water. Dom natuurlijk, "k weet 't.

 

2022-03-04 | Dubbelen

Van de Romeinen naar de klomp'n

Zaterdag 26 februari 2022

Ergens lang geleden liep ik het Romeinse Limespad (aan Duitse zijde) tot Kalkar met nog zo'n 14-15 km te gaan tot aan de eindstreep in het eeuwenoude Xanten. Maar deze zaterdag ga ik deze route auf deutscher Seite afmaken, want mijn lieftallige wederhelft helpt mij om op mijn startpunt te komen. Eerst parkeren we mijn Twingo in hartje centrum Xanten en daarna vertrekken we richting Kalkar. Ergens aan de grote weg ben ik toen geëindigd en dat wordt dus nu mijn startpunt. Samen met Guru zoek ik onze weg ernaar toe en wordt ik even later gedumpt naast de weg. Het is iets voor half tien, fantastisch zonnig koud weer, iets onder nul en ik steek de weg over en mijn laatste etappe Deutschland hat angefangen. Ik groet die Dame der Tierartzpraxis die net de deur opgegooid om de dag te beginnen. In traag tempo loop ik verder en een ietwat vreemd gevoel settelt zich in mij, een gevoel van........ herkenning 🤔. Wanneer ik die Weihnachtsbäume Gärtner zie weet ik de oorzaak van mijn vreemde gevoel, hier was ik eerder, dit stuk heb ik reeds gelopen. Oh oh........ heb ik weer...... Lang verhaal kort: de eerste dikke 7.5 km loop ik dus voor de tweede maal en daarmee probeer ik mij mentaal in te stellen op een wandeling van zo'n 22 km vandaag 🙈.

Terwijl de km's onder mijn voeten doorgaan bedenk ik me wat de reden is dat ik me zo vergist heb in mijn startpunt. Het was niet eens in me opgekomen om het even te checken, na te zien op de foto's of in mijn blog van toen. Leeftijd? Tjonge jonge Jo, 't moet nie gekker worden nie. Maar ja, ik loop hier wel en mijn auto staat in Xanten dus zal er gestapt moeten worden.... dus doorrrrr....... Wanneer ik de 10 km heb aangetikt staat er net een fijn bankje op mij te wachten en bestudeer ik samen met Guru de gpx nog even en probeer zo goed wie möglich de exacte nog te bewandelende km's te berekenen. 
De route is mooi en afwisselend, boerenweggetjes en bospaden met af en toe een klimmetje. Ook im deutschen Wald wird gearbeitet en worden de wandelaars naar een ander pad gedirigeerd zonder te weten waarom. En als mij iets niet duidelijk is.......... gewoon de gpx route volgen, alles negeren! Niet veel later banjer ik gewoon door, over de boomstammetjes en takken van grote naaldbomen, langs een richel waar t.z.t. een beter pad moet komen te liggen. 't Is Samstag, die Arbeiter sind frei en ik piep ongestoord tussen de rot-weiße Absperrbänder door. De weg wordt weer beter begaanbaar en ik klim het Uedemer Hochwald in. 

 

De beentjes moeten zich aardig inspannen om over m'n te kleine longen nog maar te zwijgen. De hond die zojuist nog in m'n kielzog liep sprint me voorbij en niet veel later begrüße ich seinen Besitzer. Ik hijg nog maar even uit en draai een rondje om mijn as om op adem te komen. Eenmaal weer auf flacher bospad komen twee ältere Wanderdamen van rechts op me aflopen. Eén der dames heeft duidelijk de leiding en stapt parmantig op me af met de vraag in glattes gutes deutsch of ik wel bereik heb wijzend op mijn Apple. Samen speuren we Guru af naar Villa Reichswald, daar waar haar auto geparkeerd staat. Hier trennen sich unsere Wege en stappen we ieder in ons eigen tempo richting daß Ende des Wald. Menig auto staat hier op de P van bovengenoemde villa. Ik check mijn gelopen km's en zie dat 't al aardig opschiet, dik 18. Ik besluit hier in de rust te gaan en mijn kleine vriend ietwat te legen en me nogmaals, en nu nog secuurder, op de afstand in Guru te storten. Oeps...... ik moet nog zo'n 8 km 😲. Snel hap ik mijn lunch weg, pak de handel weer in, incl. m'n nu toch wel ietwat warmgelopen hak, en besluit over een uur weer een bakkie thee te doen. 

De route gaat langs/over de heuvels van waar ooit eens de Boxteler Bahn liep. Met regelmaat staat er een infobord aan de kant waar ik de geschiedenis van dit spoor tot mij neem. Dit onderbreekt het eeuwige malen in m'n hoofd een beetje, want ik kan er nog steeds niet over uit dat ik me zooooo vergist heb 🙈. Maar ja, wat doe ik daar nu aan? De ene gedachten maakt plaats voor de andere, mooiere, fijnere, de camino die in april voor mij en BB van start gaat. Ook daar weten wij straks niet exact de km's die we gaan wandelen per dag, ook daar kunnen we voor een volle albergues komen te staan en moeten we door naar de volgende ...... of de volgende ........ 
Nach einer Stunde komt er toevallig een bankje op mijn pad, heerlijk in het zonnetje met uitzicht over velden. Zeit für Tee! Ik groet de Einheimische, Radfahrer und Wanderer en zet de laatste km's in. Het Archäologischer Park Xanten laat ik links liggen en na wat fotomomentjes loop ik onder de Eulentum door naar de Klever Tor. Xanten ligt aan mijn voeten. In de mooie oude binnenstad geniet menigeen van des schönen Wetters, Gefolge und freien Tag. Net even buiten het centrum staat Twingo mij toe te shinen in der Sonne. Mijn pad is bewandeld, helemaal door tot hier in Xanten. Dik 27 km op de teller, een nieuw record voor mezelf. Trots rijdt ik terug naar huis, moe maar voldaan, mit einem breiten Lächeln auf meinem Gesicht en met een geweldige zonsondergang. En zo heeft ieder nadeel z'n voordeel, anders was ik niet zo laat meer onderweg geweest en had ik deze gemist 😎.

Vrijdag 4 maart 2022

Vandaag gaan de spreekwoordelijke klomp'n an, want Brigitte heeft het verzoeknummer ingediend om het Reckense Markepad te lopen. En dat nog wel op de verjaardag van haar dochter, dus er is gebak 😍! Vandaag niet voor onderweg, maar gelijk te beginnen aan de keukentafel in het feesthuis met een heerlijk bakkie koffie erbij. Verjaardag wordt er in Huize BB pas later deze zomer gevierd, dus trekken wij er vandaag samen nog even op uit. Het startpunt in Rekken is zo gevonden, gewoon doorrijden tot de grens en starten maar. Gelijk met ons verlaat ook een ouder echtpaar de P en beslist BB dat wij dus de tegenovergestelde richting oplopen dan zij. En zo geschiedde dat wij op deze frisse vrijdagochtend in het stralende zonnetje de Berkel en Duitsland tegemoet lopen. Elf mooie km's natuurschoon door het buitengebied van Rekken, door weides, over schouwpaden en kleine rustige landweggetjes. En met een beetje mazzel gaan we nog een kraanvogel zien ook, want anderen hebben ze gespot, dus waarom wij niet?! 

Na wat Duitse kilometers gaat het weer verder op Hollandse bodem richting het Natuurreservaat Rekken. Al klepperend stapt BB verder en ik volg gedwee. Deze taakverdeling hanteren we vandaag ff strak, BB is de voorloper en pauze-regelaar, maar moet ook de klompenbordjes zoeken en dient ons de juiste richting op te dirigeren. Ik wil van al deze zware taken verschoond blijven vandaag, daar het de laatste wandelingen ietwat anders liep dan het lopen moest 🙈. Goed, soms gaan we even in overleg, BB met mij en ik met de klompenpad-app en dan komen we vandaag uit bij het pontje! En denk je dat wandelen geen kracht kost....... nou...... kijk zelf maar! Maar we did it, ook met een halve rechter. Eenmaal aan de andere zijde en na wat verwarring welke kant 't op moet gaan (ik heb me er toch maar weer ff mee bemoeid) ◀️▶️ slenteren we verder op zoek naar een bankje. En die staat er, zomaar met een fantastisch uitzicht over water, riet en al wat daarbij hoort. Maar helaas, geen kraanvogel te bekennen. Wel wat pk's in verschillende kleuren en formaten. Nieuwsgierig komt de kleinste op ons afstappen en houdt m'n rugzak strak in het vizier. BB besluit en beslist, doorlopen, anders gaat onze lunch in het verkeerde bekkie. 

Even is er hoop op rust wanneer we de zandvang Berkelstuw naderen, maar helaas, geen bank en nog steeds geen kraanvogel te bekennen dus doorrrrr.... verder naar het zonnige Rekken en de Antoniuskerk. En is er een kerk, dan is er ook een trappetje en in dit geval zelfs nog beter, een bankje met wederom een geweldig uitzicht. Ditmaal over het roerige leven van wat hier zoal om de kerk gebeurd. Op één enkele fietser na is het hier uitgestorven, stil en rustig. Alle reuring komt van onszelf nu de Bacardifles geleegd is en wanneer de lunch richting ons verteringskanaal kruipt zetten wij de benenwagen weer im Schwung en trekken verder door deze vrolijke omgeving over schouwpaden, smalle bruggetjes met opstapjes, zand- en bospaden. Het einde komt in zicht, einde van deze route, niet van ons geklepperrrrrrrr.......... Zou dat de reden zijn dat geen kraanvogel zich heeft laten zien 🤔😁? Ach we hebben altijd de geelgors nog 😊! Volgende week gaan we weer samen op stap, dan op zoek naar de flamingo's! 

https://youtu.be/nQRwBxEYbBw