2020-04-15 | Wij weer ..... 😂

Een dag niet gelachen.....

Ik gooi 't d'r direct maar in..... 
Eerste plan vandaag was TOPpunt Radstake. Daar heb ik ooit eens een Rondje Heelweg gelopen van maar 13 km. Vond ik te weinig voor ons, tenzij Brigitte nog niet genoeg aangesterkt is, maar ook zij wil wel meer kilometers. Goed, mijn optie Mooi Achterhoek Marienvelde van 17 km, dat wordt 'm! Zou je denken.....

Mooi Achterhoek Mariënvelde maar doen?

Fris en Fruitig zit ik om 8:30 uur in mijn koude auto met mijn korte benen en de kachel op hoog met een veel te volle rugzak met eten en drinken. Via de A18 gaat mijn weg naar Marienvelde. Gisteren heb ik nog even snel en vluchtig de route bekeken. Ik heb 'm al eens in 2018 gelopen, maar is te mooi om niet nog eens te gaan. Wanneer ik net voor het dorp het ene mooie optrekje na het andere passeer, valt mijn oog op de hangbuikzwijntjes met na de woning het bordje van het Gait Dammerspad. Déjá vu, hier staken we eens vreselijk lachend de Halse Heide over. Niet veel later parkeer ik bij de kerk van Mariënvelde in de zon 🌞 op de parkeerplaats. Brigitte is er nog niet, kan ik snel even een fotootje op Facebook plaatsen. Tegelijkertijd gaat er een grijze hersencel heel druk graven in mijn bovenkamer ..... ik was hier eerder, jaha met het Graafschapspad, neehee ook met Brigitte 😮😦. Mijn kwartje valt wanneer BB arriveert, maar zij kijkt wat dwaas om zich heen en na wat peinswerk (ze heeft het aldoor maar over de prachtig mooie optrekjes waar ze langs reed) zie ik ook daar iets vallen 🙈. We gaan in spoedoverleg, brainstormen hardop en zelfs Google wordt om raad gevraag. Het besluit valt, we gaan naar TOPpunt Radstake en lopen dan gewoon 13 km Rondje Heelweg. Komt qua tijd dan goed uit, want onze starttijd wordt met 9 kilometer verlegd. En zo rijden we Mariënvelde uit, op naar Heelweg.  

Aan de andere kant van de N18

Brigitte wil direct de P van Radstake op, maar ik ga d'r voor om echt bij het TOPpunt te komen en te parkeren. Goed, nog een keer in de achteruit (mijn fout 😊) en met wat gehannes staan we eindelijk waar we wezen moeten. Ik ga me even inlezen op het infobord, terwijl BB haar lange winterwandelbroek ('t was -1℃ vanochtend in Hoaksebarge) verruild voor de korte benen. Dit al swingend op de geweldige klanken van ...... ik heb werkelijk geen idee 😯!
Zo snel de tijd tikt, zo snel wijzigen wij ook de plannen, want TOP heeft ook wel een langere route, 18 km, Molenwandeling, dat wordt 'm. We hoeven dus niet met Guru op pad (helaas is er geen gpx route te downloaden), gewoon simpel de paarse voetstapbordjes volgen. De desbetreffende wandelkaarten heb ik ook...... thuis liggen. Voor de zekerheid maak ik dus maar even een foto van het infobord-kaartje. Je weet met ons maar nooit! We lopen de route linksom en moeten dus gelijk de N18 oversteken. Eenmaal veilig aan de overzijde aangekomen, lijkt het vertrouwen van BB ietwat geschaad en denkt zij dat we ook dit al eens eerder hebben gelopen. En ja gelijk heeft ze, totdat het paarse voetstapje ons langs het Viking Buitenleven leidt. Niet veel verder worden we het bos ingestuurd en moeten we weer in conclaaf over welk pad de juiste is. We kiezen voor de grootste. Hier slingeren we over kleine smalle bospaadjes, met en zonder boomstronken. Tip: blijf stilstaan wanneer je van de omgeving wilt genieten en wanneer je loopt, vooral met neus aan de grond ❗❕
 

  

We komen op bredere zandpaden, veen- en moerasgebied. Hier waren we eerder! Wandeling Aaltens Goor, toen één met heeel veel water, nu volop in de zon. We herkennen en zien veel, zo ook het brede zandpad met de prachtige hoge statige bomen ver links van ons. Maar paarse voetstapbordjes????? Gelukkig hebben we de foto nog. En Guru! Wij weer in conclaaf, zelfs via whatsapp en mobiel de hulplijn ingeroepen. Mijn wederhelft stuurt mij even later en na veel uitleg ("hoe lees je een wandelkaart": cursus te volgen bij mij 😃) een paar foto's van mijn wandelkaart. Meneer en mevrouw wandelaar bieden nog aan ons op weg te helpen, maar wij danken hartelijk en zetten de pas er weer in zodra wij denken weer op de juiste weg uit te komen. Niet veel later lopen we langs de windmolens en passeren wij links het brede zandpad waar wij uit hadden moeten komen.

  

We fotograferen wat rond, bloesem, water, lucht..... en de roofvogel die bid voor z'n ontbijtje. Maar zo ook de eenzaam en verlaten lakschoen/sportschoen op het zandpad. En weer gaan onze hersencellen met onze fantasie op de loop. Wij er achteraan dan maar. Al snel belandden wij op onze eerste rustplaats, met de kont op de komo in het gras bij de sluis van de Veengoot. We begroetten nog wat paardenvolk, hondenliefhebbers en gewone wandelaars die interesse hebben in onze dag. Wanneer het gebak en de koffie z'n weg elders vervolgen in ons, lopen wij even later Lichtenvoorde binnen, maar niet zonder de nodige wandelaars en fietsers op ruime afstand gepasseerd te zijn. Het lijkt wel druk vandaag 😎. Via de Flierbeek slingeren we dit dorp weer uit en steken over naar andere zijde van de N18. En zo geraken wij weer in het buitengebied, parallelweg Varsseveldseweg, Op Het Hulshof en het gravelfietspad Woltersveld op. BB geeft mij nog instructies hoe te lopen en wat vooral niet te doen. Daarmee bedoeld ze: "blijf van dit dunne draadje af!" (Iets met stroom ⚡⚡). Een mooi donkergroen bankje wacht op ons, maar de odeur die de boer erachter verspreid doet ons onze weg vervolgen.

Wat is de natuur toch mooi

Niet veel later hebben wij totaal geen spijt van onze keuze en nemen we plaats tegen de graswal aan langs de Veengoot met z'n prachtig heldere water. Hier lunchen we en genieten van het uitzicht. Het enige ienieminie vliegbeest van de hele wijde omtrek landt pontificaal in mijn toch al te kleine theekop (van de thermoskan) en na mijn opmerking dat ie er misschien wel in getoiletteerd heeft proest BB de Veengoot nog iets voller. Daar gaat mijn overheerlijke rooibosthee 😕. Ver links van ons raast het verkeer over de N18. Hoezo blijf thuiswerken??? Ook hier lopen en fietsen de nodige medemensen, alle varianten, groot-klein, enkel-dubbel, gemotoriseerd-echte trappers, met en zonder dier. Maar wij liggen lekker laag op waterniveau en veilige afstand, zij passeren op het hoger gelegen zand/fietspad. De buikjes vol, de blaasjes leeg, de nodige onzin en roddels weer verspreid (tja... we moeten het toch ergens en over iets of iemand hebben 😙) en doorrr.... op zoek naar de paarse voetstapjes. Nou dat paars wordt steeds lichter tot vaag lila/oud roze toe. Nu maar hopen dat we geen voetjes gemist hebben, want anders worden het misschien hele lange 18 kilometers 😂.

We raadplegen Guru en de foto's van de wandelkaart toch maar even, gewoon ter bevestiging of we nog wel goed gaan..... of niet (met ons weet je maar nooit 😁). De Harreveldseweg hebben we in zicht, prachtige Droebels 🏡 overal om ons heen (wat zijn we weer vaak verhuisd vandaag 🚚🚚) en als we straks ergens links gaan, moet alles goed komen volgens mij. De kalkoen poseert nog even zonder geluid en bij de baby pony smelten wij bijna weg. Regelmatig belanden we in de berm, kan zijn voor gemotoriseerd (vracht-)verkeer of gewoon twee lieve senioren in hun scootmobiels die ons nog vrolijk iets toeroepen. We gaan weer links..... jouw kant BB. De nodige asfalt kilometers lopen we hier weg. Bij het horen van een kakofonie van kikkers staan we even stil om dit te filmen, vooral het geluid is prachtig. Maar die groene springers zijn ook niet gek en voelen ons van ver al aankomen met ons gestamp en gekwaak. Net wanneer wij alles in de aanslag hebben, stilte.....  maar geduld wordt beloond. Ook de drie roofvogels hoog in de lucht trekken onze aandacht. Prachtig wanneer zij keren op de wind en de zon hun vleugels oranje kleurt.

Van de Kroosdijk gaat het al gauw weer rustiger zandwegen op, Blindediekske. Allereerst maar eens op zoek naar een plekje om het schoap links bij te voeren (lees: meer wandelwol onder mijn linker hak te proppen). Wanneer een bankje zeer welkom is, passeren we er nooit één, dus weer met 't gat op de komo in 't grös. Nee, nog geen koffie, ff doorrrr....... We houden snel weer halt voor de groene kikkerfamilie die in een poeltje zit te wachten op een fotoshoot door ons. Niks gespring, niks gebrul of gekwaak, heerlijk rustig vader/moeder en kroost. Nog voor de brug over de Veengoot passeert ons een stationwagen met een modelvliegtuig in de laadruimte. Leuk, die gaan we vast zien straks. Maar dat voor later, eerst weer wat fotomomentjes van water, waterbloempjes (Hoornblad (zo fijn hé Google, word je slim van 😊)) en snelle stroompjes.

Een lang zandpad met gravelfietspad ligt voor ons. De nodige fietsers, allemaal van zekere oudere leeftijd, trapt er hier aardig op los. Dan staat er zo maar een mooi blokhut-achtig iets klaar om betreden te worden, dus wij zeggen: koffie met! En zo gaat ook de laatste thermoskan leeg en nu dus maar hopen dat die rare vage voetstapjes echt de paarse route is. Terwijl we zitten, oefenen we nog even onze camino talen Spaans en Portugees, en ik denk dat dat wel goed komt tegen die tijd (september 2021?). We zijn al bij brood en appel 😂😂!
Achter ons in de weide is het een gezellige drukte van zwart bonte koeien die even later plaats hebben genomen achter "ons hok". Zie wel dat we aantrekkingskracht hebben! Nog een fotootje en doorrrr.....

  

We lopen wat te zwalken van fietspad naar zandweg en terug, omdat we op zekere afstand willen blijven van de fietsende passanten. Da's gelukt! Een leuk tuinsetje staat rechts opgesteld, bankje, stoeltjes en tafeltje, ter hoogte van het heuse modelvliegtuig-vliegveld. Maar er vliegt vandaag veel vliegspul van minuscule omvang door/in de lucht (insecten genaamd), maar de beide auto's die hier geparkeerd staan hebben beide nog hun vliegtuig in de laadruimte liggen 😲. Links in de weide staat een soort container en wie zitten daar lekker in de zon....? Ons verhaal: Die willen bij moeders de vrouw vandaan en even relaxen en niks doen 😑.

Aldoor hebben wij de windmolens van Het Goor links in ons vizier gehouden en zodoende vertrouwden we erop dat de lila en oud roze voetstapjes gewoon paars hadden moeten zijn. Nu het Diekske eindigt ziet BB ver voor ons de Stoeterij Radstake en de N18 al. Laatste loodjes, Landstraat. We worden bij het betreden van dit zandpad gewaarschuwd dat er gesnoeid wordt, maar 't is inmiddels rond vieren en de laatste snoeier start net z'n automobiel. Niet veel later betreden wij de parkeerplaats bij het TOPpunt.
Verrast dat we zo dom gestart zijn vanochtend, blij dat we de route gevonden hebben ondanks de nodige raadsels, vrolijk dat ons weer zoveel rare dingen is overkomen en gelukkig dat we het weer hebben kunnen doen vandaag op zo'n stralende lentedag. Zaterdag gaan we verder, maar dan weer mijn kant op!

Perfect day!

BB bedankt voor deze leuke dag.

Ter info: Wij respecteren en hanteren de regels m.b.t. het coronavirus daar waar nodig is als het vreemden/passanten betreft. Daarnaast kunnen wij prima zelf onze eigen grenzen bewaken waar nodig. Hopelijk voorkomen we hiermee dat enigen van u denkt dat wij roekeloos te wandel gaan, alles behalve dat!

2020-04-10 | Goede vrijdag

Snuifje?!
Goedemorgen deze gezonde frisse morgen. Ik ga eindelijk weer een lekkere wandeling maken samen met Brigitte 😊😎😍. Gelukkig is ze zo goed als hersteld en heeft ze goede zin in een niet al te lange wandeling, Trage Tocht Beltrum dus! Bermuda was helemaal blij dat ie eindelijk ook weer mag wandelen, even als mijn fluoriserende polo 😎, maar wel met m'n wintersokken aan (maar da's gewoon omdat het beter loopt en om blaren te voorkomen)! Jas en paraplu moeten mijn "kleine vriend" verlaten, dus lekker ruimte voor extra drinks en foods (je moet toch wat nu). Ruim op tijd stap ik in m'n panda, kachel op hoog! want 7℃ is echt heel fris ⛄ aan de blote benen!

https://www.stpaulusparochie.nl/index.php/beltrum

9:00 uur starten we vanaf het Mariaplein in Beltrum, hoe toepasselijk toch op deze goede mooie dag?! Guru kent de route, nu wij nog. Via de uitgestorven sportvelden moeten we om een woonwijk heen lopen, maar daar wordt het direct al lastig voor ons. Guru is niet altijd helemaal op het juiste padje, dus neem ik zelf het heft maar even in handen en al snel lopen we het buitengebied van Beltrum in, langs het Mariakappeltje. Kaarsjes zijn op helaas, dus door. Niet veel later passeren we een leuk bankje aan de rand van het fietspad. We hebben al bijna twee kilometer in de benen, dus halt, koffietijd! Moet ook echt wel, want hoe krijgen we anders onze rugzakken leeg vandaag?

  

  

We lopen afwisselend op gravelpaden, zandwegen, fietspaden, kleine kronkelige asfalt-B-weggetjes en langs sloten, slootjes en vennetjes. Een paar wandelaars en fietsers (alle soorten en maten) komen we tegen en wij zijn wel zo aardig om dan de berm voor hen in te duiken. Zelfs wij proberen zoveel mogelijk uit elkaars "space" te blijven, maar dat zijn we ook net zo vaak weer vergeten 😏 (nee wij zijn niet besmet en gebruiken ons verstand echt wel!). En wat is dat lastige selfies maken zeg 😀. Verder gaat het fotograferen ons ook weer goed af, want al zijn er nu geen rood met witte stippen in welk formaat en welke hoedanigheid dan ook, genoeg lucht, water, bloesem, bomen, weides, narcissen, pinksterbloemen, vlinders, vogels, hazen, fazanten en wat al niet meer. En dan te bedenken dat ik wel twee keer zoveel foto's had kunnen hebben als de vogels, vlinders en fazanten gewoon stil waren blijven zitten voor mij.

We worden al lekker warm en ontdoen ons van vest één. BB houdt de benen nog even aan tot later order, is natuurlijk nog aan de snuifjes. Soms is een niet werkbare neus ook wel ff fijn, want de boer is z'n kuilvoer aan het snijden en laden en dat meurtttttt.........😟 Snel gaan we de bocht om, Hemminksweg. Guru verteld me dat we verderop met de bocht wat rechts gaan, dan links een watertje passeren en zo uitkomen bij de Slinge (aan BB's zijde 😎). Ver voor ons zien we een echtpaar fietsers iets bekijken rechts (voor hen, links voor ons, dus bij het watertje) zo lijkt het. BB oppert dat daar vast iets heel moois te zien is, dus wij komen eraan!!!! Het moois was een vette teleurstelling, een sloot vol big shoppers, komo's en plastic tasjes met heel veel snuif- of rookspul en een klein stukje plastic rood-wit lint van de politie. We (samen met echtpaar fiets) nemen dus maar aan dat "het gezag" op de hoogte is. 

  

Het wordt weer tijd voor een rustpauze, volgende bankje is de onze. Prachtig plekje weer, langs het gravelfietspad met achter ons de Slinge (wanneer we zitten hé, als we lopen is ie aan BB's kant natuurlijk). Brigitte krijgt het ook heet (nee is nog niet van zekere leeftijd 😊) en gaat eindelijk ook solidair doen met mij en haar benen gaan uit en in haar kleine vriend. Het is nog net voor de middag, maar we verorberen direct onze lunches ook maar, want de rugzakken zijn nog niet leeg! Genietend van dit plekje mijmeren we samen nog ietwat verdrietig en teleurgesteld over onze afgelaste camino. Hopelijk wordt september 2021 ons jaar, maar dat is geheel afhankelijk van BB's nieuwe werkgever waar ze volgende maand aan de slag gaat (hé hé eindelijk mag ik er over schrijven).

 

Beide met korte benen lopen we verder langs het water, steken de brug over zodat ook ik even het water (vanaf hier Gracht genaamd op Google maps) aan mijne zijde mag hebben. We hangen hier nog wat op en over de brug voor de zoveelste leuke fotomomentjes. Vaak denken we hetzelfde qua foto's maken, zien we ook hetzelfde, maar zo niet, Brigitte is niet de beroerdste om te delegeren dat ik van dat of dit een foto dan moet maken over zus of zo. Ach, allemaal emotie 😂. 
Het wandel/fietspad eindigt en wij gaan naar mijn kant, Goorsemanslaweg op. Zo'n 1.5 kilometer zandweg volgt, met rechts een wat lager gelegen gravelfietspad. Een kleine zilvergrijze automobiel rijdt ons heel traag en voorzichtig tegemoet (wij hebben al een oordeel over de bestuurder(ster) klaar 😐) en laat een stoffige zandwolk voor ons achter. Happen maar! Links bevindt zich een natuurgebied(je), Grevengracht. BB denkt dat onze route hierlangs gaat, maar ik overtuig haar alleen mij te volgen. We lezen natuurlijk wel even de infoborden en belandden daarmee weer terug in de tijd en onze wandelingen elders en iets met piemelpaddestoelen. Zo de toon 😂😂 was al gezet, nu nog meer!

Bij de vistrappen moet er natuurlijk ook even gekeken worden. Water en vuur trekt toch altijd aan! Ik neem de betonbalk om ietwat boven/in/dichterbij het stromende water te komen om jullie ook even te kunnen laten meegenieten van onze mooie natuur en wandeling. Brigitte blijft veilig op de kant staan met telefoon in de aanslag voor het geval ik ten onder ga. Vrolijk biedt ze me "haar lange benen" en vest aan voor het geval dat. 't Is zo'n leukerd hé 🐷. 
Verder gaat het richting brug (fotootje hier, daar..... etc etc) en keren we even later het water de rug toe. Een mooi brede zandweg (Peppelendijk) met statig hoge bomen links en rechts geeft ons weer reden genoeg om met zekere regelmaat stil te staan. Ja, er groeien paddenstoelen op bomen, zitten baby kauwtjes, koolmeesjes en ander fluitetend gevogelte op takken en zelfs in mijn favoriete kleur staan er tekens op bomen geschilderd. Heel interessant en tijdrovend allemaal.

Laten we eens een fotootje maken

Wanneer wij de klinkerweg naar links opdraaien, Baksweg, worden we warm welkom geheten door de hond des huizes die zich in het zweet staat te springen langs het draadje in de ruime tuin om het huis. Relaxxxxxx ..... nog even het weiland met de sloot en de pinksterbloemen...... en wij gaan al doorrrr.
Na wat rechts, links, laatste rustpauze in het zon in het gras (bij gebrek aan een bankje daar waar wij er één willen) 🌞, nog een bruggetje, betreden wij 't Slat, kerkepad van Beltrum e.o. Al lachend over de woordspeling van dit pad lopen we dit natuurgebiedje in met rechts nog een vennetje met kikkers. Tuurlijk, die staan nog niet op de foto. Maar die groene beestjes zijn zeer gevoelig en duiken direct onder, wegwezen! Zo ook wij.

Onze aandacht is ook al snel weer op iets anders gericht, heel veel klompen over links in het bos. Onze gedachtes gaan tegelijk naar onze familie-Zwiers-familiedag-leden. Dus wie weet wat we hier ooit nog eens gaan doen. 
't Slat blijven we volgen om even later het Spilmanshuuske van binnen te bekijken. Het is een oude schuur die mooi gerestaureerd is en bij minder goed weer een fijne schuil/rust/pauzeplek is. Er ligt genoeg leesvoer en de nodige geschiedenis staat daar geschreven en is er te lezen, maar wij gaan verder, de laatste ongeveer plus minus1.5 kilometer. Via de Heelweg (doorgaande asfaltweg, en zo scheef als maar kan. Hoe loop je je voeten stuk weg!) lopen we het einde van deze wandeling tegemoet. De nodige fietsende medemens passeert ons hier, de één iets handiger dan de ander, maar wij geraken levend en wel in Beltrum, voor de Onze Lieve Vrouw ten Hemelopnemingkerk. De voordeur staat open, wij dartelen er wat heen en weer en zo geraakt BB aan de praat met een meneer bezoeker. Al fotograferend meng ik mij in deze conversatie die natuurlijk gaat over wat de wereld zoal bezig houdt gisteren, vandaag, morgen en de komende maanden.

Voordat BB en ik definitief afscheid nemen trekken we beide nog even onze agenda's om verdere kilometers te plannen. Heerlijk, woensdag gaan we weer!  Voor vandaag was de Goede Vrijdag dubbel en dwars een goede, met weer dik 14 kilometers in onze beentjes.

"Oh wat is het toch fijn, om met Brigitte op stap te zijn".
 

Ter info: Wij respecteren en hanteren de regels m.b.t. het coronavirus daar waar nodig is als het vreemden/passanten betreft. Daarnaast kunnen wij prima zelf onze eigen grenzen bewaken waar nodig. Hopelijk voorkomen we hiermee dat enigen van u denkt dat wij roekeloos te wandel gaan, alles behalve dat!

2020-04-04 | Ik heb de zon op zien komen

Vorst, zon en bloed

Nog geen 06:30 uur, ruiten gekrabd, kachel op warm en gaan. De zon komt over een half uur op en dan wil ik zijn waar mijn wandeling begint. Rietmolen is vandaag het gelukkige dorp wat mij mag ontvangen. Kwart over zeven sta ik tegenover de kerk geparkeerd, inpakken en wegwezen. Op één jongeman na, die net terugkomt van de wandeling met teckel, is het uitgestorven en stil hier. Vandaag gaat mijn rondje linksom en dat betekent direct het schouwpad op langs de Buurserbeek. Vele prachtige plaatjes van opkomende zon, water, rijp op gras, groen en bloemetjes, eenden, vogels enzoverder ga ik onder de "nieuwe" N18 door en de "oude" N18 (Eibergsestraat) steek ik verderop over. Guru raakt hier ietwat van het padje en leidt mij via rechts naar links van het water en weer naar rechts, terwijl er geen bruggetje op mijn plattegrond te zien is (ik loop de route op gpx). Google maps maar even wakker maken, maar die helpt ook niet echt. Dan gewoon op de JoJo 😉😊 vertrouwen en die ziet een bordje van het waterschap dat wandelaars welkom zijn, dus doorrrr...... 

  

Het smalle pad is wat begroeit met bramenstengels met doornen en daar zijn mijn lange benen niet zo blij mee. Na zo'n twee, drie passen van "haak lekker an miene bokse" vlieg ik rechtdoor met m'n neus naar de grond en mienen vingers in de bramendoornen. Verbaast van deze tuimeling kom ik omhoog en kijk om. Even denk ik dat de bramenstruik-tentakels mij pootje gehaakt hebben, maar na beter speurwerk zie ik op zo'n 10 cm hoogte prikkeldraad het pad oversteken. Fijn welkom van het waterschap Rijn en IJssel 😖. Dankzij mijn vingerloze wanten is de schade beperkt gebleven tot een bloedende pink en wat stekels her en der. Voorzichtiger vervolg ik het pad (ik ben tenslot alleen vandaag en de rest van Nederland blijft ook binnen), totdat het een ietwat normaal begaanbaar schouwpad is.

  

Na zo'n 600 meter kabbelend water moet ik rechts afslaan, maar ook daar heeft het waterschap een stokje voor gestoken, of beter gezegd, een slootje voor gegraven. Was daar eens een pad, nu is het water. Vervolg je weg, maar "Hoe dan"? Zit niets anders op dan terug te lopen en net als vele anderen het zelf-ingelopen-paadje links omhoog te nemen. Ik kom weer op route, Landgoed Het Lankheet, een loof- en dennenbomen bos waar ik wel één hardloopmeneer tegenkom die mij hijgend vriendelijk toeroept dat de dag zo prachtig begint hier. Gelijk heeft ie, de ochtend ontwaakt, er ligt zelfs ijs op een deel van een vennetje, de zon klimt rustig hoger aan de lucht en de geur hier...... hmmmmmmm. 

Via een trappetje en een bruggetje verlaat ik dit deel bos en neem het brede zandpad. Bij de dierenbegraafplaats gaat het links het volgende zandpad in, om niet veel later via rechts richting Haaksbergseweg en asfalt te lopen. Hier laten we dan ook de watertoren links voor wat het is en steken de weg schuin over, Mallumse Es, weer zandpad. Een kleine kilometer verder, staat een heerlijk koud metalen picknicksetje op mij te wachten. Terwijl ik hier zit, tankt mijn Apple direct ook even bij en begroet ik de twee volgende mensen van deze dag. Schuin linksvoor mij zijn de sportvelden, maar alles is uitgestorven. Alleen de vogels moedigen elkaar hier aan. Het vliegt af en aan, maar tijd voor een fotootje hebben ze niet. Zo jammer.

Wanneer ik mijn weg vervolg, met rechts de "nieuwe" N18, vliegt alles wat kan vliegen zo ongeveer met me mee. Ik loop zwalkend het pad over, met mijn neus in de lucht. De koolmezen zingen, de duiven zitten te relaxen en de bonte specht klopt z'n buren wakker. Wordt ook wel tijd hoor. Mijn tijd vliegt eveneens, dus app ik BB even met de tussenstand van mijn tocht, want zij zorgt straks voor de koffie met ... 🎂 bij haar thuis (ziekenbezoekje! 🌷🌹🌼 Gewoon griep hoor, gelukkig is niet elk symptoom direct corona). Ik passeer wat leuke optrekjes in het buitengebied en vervolg de weg over het ietwat slingerend aangelegde  fietspad (oorzaak drank?). Twee wandeldames komen mij tegemoet, maar nemen niet echt de moeite om de 1.5 meter-blijf-bij-Jolanda-uit-de-buurt regel te hanteren. Goed, draai ik mijn neus wel even naar links, adem in....

Het industrieterrein blijft links liggen en met een grote bocht gaat het daar omheen. Zo ook om een enkele dame die hard loopt (nou, hard?), wat jongvolk dat hard fietst en tref ik weer een hondenuitlater die vooruit sloft zonder goedemorgen. Had waarschijnlijk z'n dag niet 🐩. Zo loop ik Neede binnen, om vervolgens snel via de Kieftendijk weer achter mij te laten. Al gauw is het asfalt op en gaat het verder over in zand. Ik hoop hier ook op een bankje, maar zoals reeds eerder vermeld, ook die zijn in quarantaine en dus wordt het teatime in de berm met de benen naar beneden richting sloot. Als de kan leeg is en alles weer opgeruimd op z'n plek, gezellig bij de muts en de wanten, in de rugzak zit gaat het verder. 

  

Niet veel later klopt mijn blaas aan en moet ik een plekje zoeken. Nou, ruimte genoeg hier, een enkel huis heel ver uit elkaar, geen mens te bekennen wanneer ik goed om me heen heb gekeken, dus kies ik een boom langs het zandpad (bos is even niet voorhanden). Wanneer ik de boom heb uitgezocht schiet er razendsnel een veldmuis het toilet uit en holt achter de boom het gras in. Deze is dus vrij! Net wanneer ik mijn beenspieren weer strek zie ik op enige ruime afstand een jongedame met hond lopen. Nee ik geneer me niet, want als ik moet dan moet ik 😊. En ach, er zijn maar twee soorten, met als enige verschil misschien het kapsel. 
Nog een klein eindje via asfalt langs de Haaksbergseweg. Al snel gaat het links via een eigen weg richting de kerk van Rietmolen. Perfect timing, ik sta naast mijn panda om klokslag twaalf uur met bijna 15 kilometer op de teller. Mooie tijd om aan te schuiven over 10-15 minuten bij de lunch bij de Winkelmannetjes.  

Mijn vroege dag begon met ruitenkrabben onder nul, zag ik de zon opkomen langs de Buurserbeek bij precies 0℃ en vloeide er bloed langs hetzelfde water bij dezelfde temperatuur. Mijn ochtend eindigde en mijn middag begon met de gezelligheid van het gezelschap van BB (en man en kind) en mijn eigen luie zweet. Bedankt BB! Was weer gezellig en gelukkig gaat het weer goed met je en kunnen we vrijdag weer samen kilometers maken. Zin in ❕❗❕❗

2020-04-02 | Rust

Leeglopen

Het is vroeg en koud, 0℃. Zo vroeg, de zon moet nog opkomen, het rijp bedekt nog het gras en zelfs de paardenbloemen zijn nog in rustte (zie hierboven op de collage). Mijn rustte is ver te zoeken, kortom, tijd voor een stevig wandeling en het koppie ff leeg laten lopen. Vandaag geen "officiële" wandelroute, vandaag only me en mijn Guru. De route zit in m'n hoofd (ach, kan er ook nog wel bij 😊), ik wil langs de vennen bij de wrangebult van Landgoed Laag Keppel en vandaar door de bossen weer richting huis. Om 7:00 uur ga ik van start en al snel steek ik de stille Liemersweg over. Normaliter rijdt het hier af en aan met werk- en schoolgaand-fiets-verkeer, nu....... een enkele auto, fietsen zijn er niet eens. Met deze gedachtes loop ik richting Laag Keppel, zo'n 6 kilometer rechtdoor, over het fietspad in de middle of de natuur en langs de Oude IJssel. Gewoon het water volgen Jo, aan mijn kant! De zon begint deze dag prachtig en het geeft meteen weer mooie plaatjes. Even over rechts, links, voor, achter en zeker onderaan de grond niet vergeten (jullie kennen dat inmiddels wel). Tegenwoordig 😀 (voor zolang het duurt hoor) kijk ik eerst even om mij heen of er andere medemensen aankomen en/of binnen gehoorbereik zijn eer ik buk of met mezelf de conversatie aanga. Maar vandaag hoef ik niet om te kijken, geen enkele fietser zal mij en heeft mij gepasseerd. En da's niet normaal en zo heb ik weer iets te prakkiseren.

De slingers in het fietspad snijd ik af door rechtdoor, door het gras, langs het water te lopen en zo dus ook de hekken van het waterschap te negeren en eroverheen te klimmen. Mag niet, doe het toch 😊. Laag Keppel in zicht en qua tijd heb ik het zelfs netjes gedaan. Chapeau Jo! En door.......... Ik twijfel welke afslag ik dadelijk zal nemen, of door het "park" van het Landgoed of rechtdoor, want ergens in mijn geheugen staat dat ik dan uit moet komen bij de vennen. Fotootje van de kerk, afslag rechts in zicht, wat doe ik.... af of door.... door! 

  

Even verderop ga ik rechts en zie de wrangebult voor me. Net voor de beklimming neem ik de afslag en zo loop ik op de (onder) cirkel om de bult heen. Eigenlijk moet ik recht tegenover daar waar ik begonnen ben uitkomen, dus ik had ook de bult kunnen beklimmen, maar ik kies vandaag voor de buitenring 😊. En het lukt, herkenning alom. Hier bij deze Zwarte en Witte Kolk zag ik mijn eerste ijsvogeltje eens vliegen. Te snel toen om te fotograferen, dus nu loop ik met alles in de aanslag maar helaas, geen ijsvogels. Wel een genot aan rust (buiten de boomzaagmensen om), geur van vochtige natuur, de zon die aldoor door de bomen piept en vogels in alle soorten en maten die elkaar vrolijk een goedemorgen wensen.

Zwarte en Witte Kolk Landgoed Laag Keppel

Ik neem de tijd om van deze mooie plek te genieten, even te onthaasten en aanschouw de bezigheden van meneer en mevrouw eend. Dit echtpaar woont hier met z'n tweeën, geen buren te bekennen, enkel en alleen wat gebubbel onder het wateroppervlak. Ook zij houden dus huisdieren. Bij het bruggetje houdt ik halt. Mijn Apple wil sap en zelf wil ik ook wel een bakkie. Wanneer ik mijn verdere route zo ongeveer uitgestippeld heb, slinger ik de benenwagen weer aan en gaat het via de tweede kolk al snel het Sterrebos uit en loop ik via Hessenweg richting de Sliekstraat. Aan de overkant vervolg ik mijn pad waar al vele voetstappen van mij (en inmiddels ook die van BB) gezet zijn, zowel heen als terug.

Wanneer ik de afslag naar rechts wil nemen wacht een meneer met hond netjes op mij om mij te laten passeren op veilige afstand. En zo beland ik in de Kruisbergse bossen. Af en toe raadpleeg ik mijn Guru even en die maakt het me niet moeilijk vandaag, als maar rechtdoor, zandpaden volgen, door de bossen en zo over camping Jena. Daar is een RUSTpunt, maar alles wat daar buiten hangt zijn enkel wat kopjes in een boom, geen mens te bekennen. Eén en al rust en verlatenheid. Weer een moment waarop mijn gedachten uitgaan naar deze rare en nare periode waarin we nu even leven. 

  

Ik betreed het asfalt, de Rozegaardseweg, een stuk met open vlaktes en weides. Net voordat ik het bos weer in moet, draait de tegemoetkomen mpv-auto rechts een soort inrit op en houdt halt met draaiende motor. Wanneer ik passeer zie ik een grote harige lobbes plat tegen de achterruit geplakt zitten turen naar wat er zoal om hem/haar heen gebeurt. Niet veel later hoor ik dezelfde auto keren en tuft ie heel zacht achter mij aan de Kruisbergse bossen weer in. Even geeft mij dat een ietwat onaangenaam gevoel, zeker daar ik amper een mens ben tegengekomen tot zover. Waarom rijdt deze weer die kant op waar ie vandaan kwam? Ik grijp mijn spuitbusje in mijn vestzak iets steviger vast en wandel lekker door, maar ben op m'n hoedde. En zo heb ik de komende kilometer weer iets wat me bezighoudt. Ik wou mijn hoofd leeglopen❗❕❗

  

Tijd voor rust, thee en de inwendige mens, dus zoek de bankjes. En hoe leuk, hetzelfde bankje van weleer staat nog steeds op mij te wachten. Vanaf hier groet ik twee amazone's, een fietsende meneer met twee slungel honden in de achtervolging en twee kakelende vrouwen eveneens met viervoeters. Zo'n twintig minuten rust gun ik mezelf. Mijn kont wordt koud en hard van de metalen bank, dus verder om mijn kachel niet te laten doven. De Heksenplas fotografeer ik natuurlijk nog even, want ja, deze had ik nog niet 😏. Gelukkig is m'n rolletje nooit vol.

Na wat zandpaden, een paar flauwe bochtjes en wat slingertjes kom ik in meer bewoond gebied en ga richting Groot Hagen. Enkele dames staan gezellig te kletsen, al kijkend na het nieuwe leven wat afgelopen nacht ter wereld is gekomen, een prachtige pony. Even klets ik mee en aanschouw dit zorgeloze wezentje dat al lekker met moeders mee-eet van het stro.
Via de Prins Alexanderstraat loop ik richting de Keppelseweg, daar betreed ik weer de "drukte" van deze rare tijd. Aan de overkant, op deze normaliter drukke kruising, staan twee middelbare scholen, leeg, zonder geroezemoes, zonder gekakel, zonder fietsende pubers waar de les dadelijk van moet beginnen. Een witte rouwauto passeert me, de derde wagen die ik zie vandaag. Naar en raar! Via het industrieterrein vervolg ik mijn weg huiswaarts. Op de "blauwe brug" (Energiebrug) blijf ik nog even staan kijken naar de Oude IJssel. Sommige dingen gaan, ondanks alles, gewoon door en da's maar goed ook, zo ook het laden en lossen van de schepen bij de veevoederfabriek. Tja... eten willen we allemaal.

Wakker worden!

De paardenbloemen zijn inmiddels ontwaakt, net als Luie Everdina 🌞 en ikzelf. Na ruim 14 kilometer ben ik weer thuis, net rond koffietijd. Ben ik even blij dat ik mezelf vanochtend gedwongen heb gewoon m'n bed uit te komen. Nu eerst even opwarmen, koffie en een broodje. Daarna weer een rondje maken met m'n oppashondje Suus. Mijn dag is begonnen ❗❕❗

Doetinchem is wakker