2022-03-04 | Dubbelen

Van de Romeinen naar de klomp'n

Zaterdag 26 februari 2022

Ergens lang geleden liep ik het Romeinse Limespad (aan Duitse zijde) tot Kalkar met nog zo'n 14-15 km te gaan tot aan de eindstreep in het eeuwenoude Xanten. Maar deze zaterdag ga ik deze route auf deutscher Seite afmaken, want mijn lieftallige wederhelft helpt mij om op mijn startpunt te komen. Eerst parkeren we mijn Twingo in hartje centrum Xanten en daarna vertrekken we richting Kalkar. Ergens aan de grote weg ben ik toen geëindigd en dat wordt dus nu mijn startpunt. Samen met Guru zoek ik onze weg ernaar toe en wordt ik even later gedumpt naast de weg. Het is iets voor half tien, fantastisch zonnig koud weer, iets onder nul en ik steek de weg over en mijn laatste etappe Deutschland hat angefangen. Ik groet die Dame der Tierartzpraxis die net de deur opgegooid om de dag te beginnen. In traag tempo loop ik verder en een ietwat vreemd gevoel settelt zich in mij, een gevoel van........ herkenning 🤔. Wanneer ik die Weihnachtsbäume Gärtner zie weet ik de oorzaak van mijn vreemde gevoel, hier was ik eerder, dit stuk heb ik reeds gelopen. Oh oh........ heb ik weer...... Lang verhaal kort: de eerste dikke 7.5 km loop ik dus voor de tweede maal en daarmee probeer ik mij mentaal in te stellen op een wandeling van zo'n 22 km vandaag 🙈.

Terwijl de km's onder mijn voeten doorgaan bedenk ik me wat de reden is dat ik me zo vergist heb in mijn startpunt. Het was niet eens in me opgekomen om het even te checken, na te zien op de foto's of in mijn blog van toen. Leeftijd? Tjonge jonge Jo, 't moet nie gekker worden nie. Maar ja, ik loop hier wel en mijn auto staat in Xanten dus zal er gestapt moeten worden.... dus doorrrrr....... Wanneer ik de 10 km heb aangetikt staat er net een fijn bankje op mij te wachten en bestudeer ik samen met Guru de gpx nog even en probeer zo goed wie möglich de exacte nog te bewandelende km's te berekenen. 
De route is mooi en afwisselend, boerenweggetjes en bospaden met af en toe een klimmetje. Ook im deutschen Wald wird gearbeitet en worden de wandelaars naar een ander pad gedirigeerd zonder te weten waarom. En als mij iets niet duidelijk is.......... gewoon de gpx route volgen, alles negeren! Niet veel later banjer ik gewoon door, over de boomstammetjes en takken van grote naaldbomen, langs een richel waar t.z.t. een beter pad moet komen te liggen. 't Is Samstag, die Arbeiter sind frei en ik piep ongestoord tussen de rot-weiße Absperrbänder door. De weg wordt weer beter begaanbaar en ik klim het Uedemer Hochwald in. 

 

De beentjes moeten zich aardig inspannen om over m'n te kleine longen nog maar te zwijgen. De hond die zojuist nog in m'n kielzog liep sprint me voorbij en niet veel later begrüße ich seinen Besitzer. Ik hijg nog maar even uit en draai een rondje om mijn as om op adem te komen. Eenmaal weer auf flacher bospad komen twee ältere Wanderdamen van rechts op me aflopen. Eén der dames heeft duidelijk de leiding en stapt parmantig op me af met de vraag in glattes gutes deutsch of ik wel bereik heb wijzend op mijn Apple. Samen speuren we Guru af naar Villa Reichswald, daar waar haar auto geparkeerd staat. Hier trennen sich unsere Wege en stappen we ieder in ons eigen tempo richting daß Ende des Wald. Menig auto staat hier op de P van bovengenoemde villa. Ik check mijn gelopen km's en zie dat 't al aardig opschiet, dik 18. Ik besluit hier in de rust te gaan en mijn kleine vriend ietwat te legen en me nogmaals, en nu nog secuurder, op de afstand in Guru te storten. Oeps...... ik moet nog zo'n 8 km 😲. Snel hap ik mijn lunch weg, pak de handel weer in, incl. m'n nu toch wel ietwat warmgelopen hak, en besluit over een uur weer een bakkie thee te doen. 

De route gaat langs/over de heuvels van waar ooit eens de Boxteler Bahn liep. Met regelmaat staat er een infobord aan de kant waar ik de geschiedenis van dit spoor tot mij neem. Dit onderbreekt het eeuwige malen in m'n hoofd een beetje, want ik kan er nog steeds niet over uit dat ik me zooooo vergist heb 🙈. Maar ja, wat doe ik daar nu aan? De ene gedachten maakt plaats voor de andere, mooiere, fijnere, de camino die in april voor mij en BB van start gaat. Ook daar weten wij straks niet exact de km's die we gaan wandelen per dag, ook daar kunnen we voor een volle albergues komen te staan en moeten we door naar de volgende ...... of de volgende ........ 
Nach einer Stunde komt er toevallig een bankje op mijn pad, heerlijk in het zonnetje met uitzicht over velden. Zeit für Tee! Ik groet de Einheimische, Radfahrer und Wanderer en zet de laatste km's in. Het Archäologischer Park Xanten laat ik links liggen en na wat fotomomentjes loop ik onder de Eulentum door naar de Klever Tor. Xanten ligt aan mijn voeten. In de mooie oude binnenstad geniet menigeen van des schönen Wetters, Gefolge und freien Tag. Net even buiten het centrum staat Twingo mij toe te shinen in der Sonne. Mijn pad is bewandeld, helemaal door tot hier in Xanten. Dik 27 km op de teller, een nieuw record voor mezelf. Trots rijdt ik terug naar huis, moe maar voldaan, mit einem breiten Lächeln auf meinem Gesicht en met een geweldige zonsondergang. En zo heeft ieder nadeel z'n voordeel, anders was ik niet zo laat meer onderweg geweest en had ik deze gemist 😎.

Vrijdag 4 maart 2022

Vandaag gaan de spreekwoordelijke klomp'n an, want Brigitte heeft het verzoeknummer ingediend om het Reckense Markepad te lopen. En dat nog wel op de verjaardag van haar dochter, dus er is gebak 😍! Vandaag niet voor onderweg, maar gelijk te beginnen aan de keukentafel in het feesthuis met een heerlijk bakkie koffie erbij. Verjaardag wordt er in Huize BB pas later deze zomer gevierd, dus trekken wij er vandaag samen nog even op uit. Het startpunt in Rekken is zo gevonden, gewoon doorrijden tot de grens en starten maar. Gelijk met ons verlaat ook een ouder echtpaar de P en beslist BB dat wij dus de tegenovergestelde richting oplopen dan zij. En zo geschiedde dat wij op deze frisse vrijdagochtend in het stralende zonnetje de Berkel en Duitsland tegemoet lopen. Elf mooie km's natuurschoon door het buitengebied van Rekken, door weides, over schouwpaden en kleine rustige landweggetjes. En met een beetje mazzel gaan we nog een kraanvogel zien ook, want anderen hebben ze gespot, dus waarom wij niet?! 

Na wat Duitse kilometers gaat het weer verder op Hollandse bodem richting het Natuurreservaat Rekken. Al klepperend stapt BB verder en ik volg gedwee. Deze taakverdeling hanteren we vandaag ff strak, BB is de voorloper en pauze-regelaar, maar moet ook de klompenbordjes zoeken en dient ons de juiste richting op te dirigeren. Ik wil van al deze zware taken verschoond blijven vandaag, daar het de laatste wandelingen ietwat anders liep dan het lopen moest 🙈. Goed, soms gaan we even in overleg, BB met mij en ik met de klompenpad-app en dan komen we vandaag uit bij het pontje! En denk je dat wandelen geen kracht kost....... nou...... kijk zelf maar! Maar we did it, ook met een halve rechter. Eenmaal aan de andere zijde en na wat verwarring welke kant 't op moet gaan (ik heb me er toch maar weer ff mee bemoeid) ◀️▶️ slenteren we verder op zoek naar een bankje. En die staat er, zomaar met een fantastisch uitzicht over water, riet en al wat daarbij hoort. Maar helaas, geen kraanvogel te bekennen. Wel wat pk's in verschillende kleuren en formaten. Nieuwsgierig komt de kleinste op ons afstappen en houdt m'n rugzak strak in het vizier. BB besluit en beslist, doorlopen, anders gaat onze lunch in het verkeerde bekkie. 

Even is er hoop op rust wanneer we de zandvang Berkelstuw naderen, maar helaas, geen bank en nog steeds geen kraanvogel te bekennen dus doorrrrr.... verder naar het zonnige Rekken en de Antoniuskerk. En is er een kerk, dan is er ook een trappetje en in dit geval zelfs nog beter, een bankje met wederom een geweldig uitzicht. Ditmaal over het roerige leven van wat hier zoal om de kerk gebeurd. Op één enkele fietser na is het hier uitgestorven, stil en rustig. Alle reuring komt van onszelf nu de Bacardifles geleegd is en wanneer de lunch richting ons verteringskanaal kruipt zetten wij de benenwagen weer im Schwung en trekken verder door deze vrolijke omgeving over schouwpaden, smalle bruggetjes met opstapjes, zand- en bospaden. Het einde komt in zicht, einde van deze route, niet van ons geklepperrrrrrrr.......... Zou dat de reden zijn dat geen kraanvogel zich heeft laten zien 🤔😁? Ach we hebben altijd de geelgors nog 😊! Volgende week gaan we weer samen op stap, dan op zoek naar de flamingo's! 

https://youtu.be/nQRwBxEYbBw

2022-02-12 | Kleurenblind

Vandaag is rood 🙈

Fijn hé, lekker dichtbij huis aan de wandel. Iphone helemaal in z'n nopjes nu ie pas om 07:30 uur alarm hoeft te slaan, rugzak fijn uitgeslapen, Camelbak lekker lang droog gebleven en ook ikzelf happy, want 't is maar 13 min. rijden naar het beginpunt. Dat laatste is nog wel een dingetje 🤔. Het startpunt is totaal onbekend bij mijn routewegwijsapp Kaarten. Dat ligt ditmaal niet alleen aan mij, want als ik Brigitte de weg had laten kiezen was mijn startpunt bijna 40 min. verderop geweest. En vind daar maar eens de Trage Tocht Hettenheuvel terug 😏! De GPX route heb ik vanochtend nogmaals gedownload, voor de zekerheid, want als ik naar mijn Guru kijk en al die gekleurde lijntjes zie, ben ik er niet heel erg van overtuigd de juiste te hebben en of het wel de meest recentste versie is.......? Ja, er veranderd nog wel eens een punt in een route vanwege drek, blub of welke andere reden of obstakel dan ook. Om wat orde in mijn gekleurde lijntjes Guru te brengen verwijder ik reeds oudere toegevoegde routes en wijzig deze route van blauw in rood, zodat ie maar goed opvalt. En zo krijg ik het startpunt goed in 't vizier en samen met mijn diepvries Twingo gaat het richting Zeddam. De ochtend ontwaakt prachtig met een koud vaag zonnetje dat d'r uiterste best doet tussen de sluierwolken door. Vlak voordat ik Zeddam bereik sluit BB zich aan met haar PC-Hoofdtrekker en daarmee rust weer alle verantwoording van de juiste startplek vinden op mijn schouders. Doe je goed BB 😍!

Wij starten net iets verderop dan beschreven, daar waar het goed parkeren is, en vanwaar we zo de route oplopen. De St-Oswalduskerk heet ons op ons vertrouwde tijdstip welkom en BB beslist dat we rechtsom gaan vandaag. En zo slenteren wij in kalm tempo het dorp uit en het open veld tegemoet. Het is heerlijk koud, -1℃. Het rijp glinstert als geslepen glassplinters op de rikkepoal'n die langs de weg staan. Flinterdunne laagjes ijs op enkele plasjes water kraken kapot onder onze schoenen. Het is een mooie winterdag. Met volle teugen genieten wij kletsend het Zeddamerbos in en spannen we de kuiten aan wanneer het gaat heuvelen. BB heeft altijd de leiding op zo’n dag, ik volg en dirigeer haar samen met onze beste vriend Guru de juiste richting op. Even komen enkele routes samen in Guru en kleurt het zwart, rood en oranje op mijn scherm. Hier staan nl al meerdere voetstappen van mij, maar ook Pieterpad-stappen van BB. We volgen het oranje en klimmen de heuvel op in gestaag tempo. Mijn longen protesteren luid, maar BB beslist wanneer ze een uithijgmoment verdienen 😐. Als we een uitkijkpunt spotten en bestijgen om heel in de verte mijn huis te zoeken kan ik ff op adem komen. Pffff toch de crosstrainer maar weer op de komende weken. 

Goed, we dalen weer en smokkelen een klein stukje van de oranje route af door 't voor het zwart van het Pieterpad te verruilen, om uiteindelijk op hetzelfde punt te belanden. En zo lopen we het bos uit en opener veld in. Het winterse plaatje is er dan meteen één uit een boek van Anton Pieck en we maken een paar mooie plaatjes (al zeggen we ‘t zelf). We gebruiken zelfs mijn handige selfiestick. Hij heeft z’n pootjes gespreid om ons, met zelfontspanner, leuk vast te leggen. Na enige tijd en wat overleg zijn we het er over eens dat de 10 seconden wel voorbij  zijn ...... toch.... 🤔🤔 En doorrrrr….. richting het Natuur Theater. Of niet…….🤔🤔? Iets in mij zegt me dat de korenmolen wel heel dichtbij is nu. Stukkie verderop, twee hoekjes om, staan onze bolides. Hmmmm…. Ik gooi dit probleem gelijk maar in de groep en samen speuren wij Guru af op mijn Iphone. Niet lang heb ik nodig om te zien waar 't fout is gegaan........ 't is duidelijk, ik ben kleuren- en/of stekeblind, blond of eenvoudigweg KI (kunstmatig intelligent 😊)! Hier hadden we helemaal niet moeten staan, laat staan wandelen 🙈! Ik ben de kluts¹⁾ totaal kwijtgeraakt onderweg, want we staan op een oranje route (en al enige tijd ook) terwijl we toch echt op de rode zijn begonnen. Gelijk begint mijn grijze hersencel in oplossingen te denken en besluiten we de kortste weg te nemen om weer op het rode pad te belandden. Brigitte wuift deze misser gelukkig luchtig weg en geniet nog steeds van deze dag, de reeds gemaakte foto's en mijn gezelschap.

  

Koffietijd! Bijna! Eerst gaan we op speurtocht bij een ietwat modern uitziend gebouw dat mij en Guru totaal onbekend voorkomt. Wanneer ik zie dat Vitens de eigenaar is valt bij mij het welbekende kwartje en vertel ik BB wat ik weet van het water en de heuvels van hier. Na dit culturele uitje nemen we plaats op een bankje dat mooi fonkelt van de rijp. De komo, muts en Buff houdt onze derrieres wel warm, de rest doet de warme chocolademelk met rum wel. En niet te vergeten....... met chocoladetulband overgoten met roze fondant en afgewerkt met roze hartjes. Zie wel dat BB niet boos op me is 😊. En wanneer we de route weer voorzetten en ze gelijk de omgeving afspeurt en geel/oranje ziet, weet ik 't helemaal zeker.
Een paar stappen verder betreden we weer de rode Hettenheuvel-route. Vanaf nu maken we eens onze "eigen route", want als we aansluiten op rood dan wordt het wel een hele lange dag. Ik leidt ons via het Bergherbos naar hogere gebieden, op naar de Rijsberg (76 mtr boven NAP), klimmen dus! Wanneer we onderweg een ijzer sculptuur zien staan laat ik daar mijn wandelsteen achter op een hoopje blad, dat BB zo weet te boetseren dat de muis blijft staan om ook van deze fraaie omgeving te kunnen genieten. Onderwijl geef ik nog wat geschiedenisles en kunnen mijn longetjes wat op adem komen. Op naar de Keurvorstenheuvel (82 mtr boven NAP)! Want mocht je nu denken dat we ons er nu met een Jantje van Leiden vanaf maken, echt niet! Voor straf wordt er nog meer geklommen, gezweet en naar lucht gehapt. En zo heeft ieder nadeel z'n voordeel en bewandelen we de kleinste paadjes van dit magnifieke bos. 

Luie Everdina is inmiddels niet meer lui en geeft de foto's een prachtig blauwe lucht vandaag met enkele sluierwolkjes. Wij dalen verder af en belanden weer op het punt waar de route vanochtend het Zeddamerbos in ging. Daar nemen we nog even rust om van onze lunch te genieten met de reeds lauwe en ietwat gedateerde koffie van BB. Maar ach, ik neem 't d'r maar niet kwalijk dat ie slecht te zuipen is, ik maak ook wel eens een foutje 🙈. We wisselen nog even de laatste nieuwtjes uit uit ons privéleven, ratelen door over ons avontuur van april a.s. en bespreken wat er wel en vooral niet meegaat in onze grote vriend. Dit gesprek zetten we voort, bij mij thuis waar mijn liefhebbende wederhelft reeds wacht, onder het genot van een heerlijk eigengemaakte cappuccino en wederom een stukje hartjes tulband. Het was me m'n dagje c.q. wandeling wel. Maar dit soort onnozelheden geven onze wandelingen altijd een extra kleurtje aan de dag. Vandaag zelfs meerdere, rood, oranje, zwart.......

https://www.youtube.com/watch?v=nJCeqbrrJ90

¹⁾ Probeer het nu ook eens te doen voor een keertje

   Blijf kalm en rustig en goed bij de tijd

   En als 't niet lukt dan probeer je het nog eens

   Pas op voor je kluts, anders raak je 'm kwijt

2022-02-02 | Echt Achterhoeks

En Hollands 

Het is weer tijd voor een echte route. Echte, daarmee bedoel ik een wandeling die voor mij is uitgestippeld. Want ja, waarom zou ik het zwarte stopgaren of het wiel opnieuw uitvinden als een ander dat reeds voor mij gedaan heeft 😊? De keuze is gevallen op het TopPunt Stroombroek, de Kemnaderoute van iets meer dan 12 km. Sinds geruime tijd wil ik deze route al wandelen, maar het kwam er steeds maar niet van om uiteenlopende redenen. Eén daarvan: betaald parkeren. Ja zeg....... Waarom moet ik Landal Stroombroek spekken? Ik ben tenslot wel een paar uurtjes onderweg en 'k ben een echte Hollandse! Nee, dat doe ik anders, ik parkeer in Braamt zelf, bijna pal aan de route en verleg daarmee eenvoudig mijn startpunt en bespaar weer wat €'s (Wie het kleine niet eert........? Ik moet tenslotte nog naar de camino!).

 

Vandaag een relaxed rondje, maar 12 km en maar 5 km vanaf mijn home en zo besluit ik dus ook een uurtje later dan normaliter te vertrekken. Ik ga rechtsom en hoef dus niets anders te doen dan de gekleurde voetstappijltjes te volgen. Welke kleur 🙈? Geen idee, vergeten op te slaan, maar ach ik heb mien beste vriend bij me, Guru! Want sinds kort is er ook een gpx bestand (ik had het nooit eerder gezien tenminste en heb ook alleen deze maar gevonden (tot nu toe)) en zo kom ook ik wel op het juiste pad. Ach en met een beetje opletten weet ook ik nu dat ik de rode pijltjes moet volgen. En als ik dit kan.........
Via het Braamtse gat gaat het richting het TopPunt Stroombroek. De rust laat ik hier achter me, de drukte, herrie en het verkeer tegemoet. Op na de A18! Die is van verre al te horen en die blijft me nog lang achtervolgen, maar 't is niet anders, ook wij hier in de Achterhoek hebben verkeer en asfalt nodig.

Zelfs na 24 jaar ingezetene van hier te zijn bewandel ik vandaag paden waar ik het bestaan niet vanaf wist. De één iets gemakkelijker dan de ander en ook iets natter cq. droger, harder of zachter of beter gezegd, gladder en glibberiger dan de ander. Kasteel Kemnade is vanaf droge grond te bewonderen, van verre dan, want 't is particulier en niet voor het "gewone volk" toegankelijk, maar wanneer het de weide in gaat wordt het al gauw geglibber over schouwpaden. De ene nog erger dan de andere, zo erg dat ik me meer dan dankbaar heb geprezen vandaag dat ik het Pieterpad in de zomer van 2019 heb gewandeld en niet nu! De route gaat gedeeltelijk over dezelfde paden, dezelfde grond als toen, maar dan toch echt net ff iets anders. Kortom, menig trailrunnertje slurpt zich hier vast in de blub, modder, Achterhoekse drek! Zelfs mijn hoge Meindl's hebben af en toe moeite om mij bij te benen. 

De schoenen lopen zich hier en daar af en toe ietwat schoner als het over kleine boerenasfaltweggetjes gaat. Ik probeer waar mogelijk ze wat te spoelen in een plas water of af te vegen langs hoge graspollen, maar 't is onbegonnen werk. Na het buurtschap Warm gaat het weer verder met het geglibber over het schouwpad. Nou pad? Het is een compleet modderbad en af en toe als de drek te glad of te diep is kies ik voor de weg gewoon rechtdoor, zo de drek in. Tja, een smerige bokse heb ik toch al, om over m'n schoenen maar te zwijgen! Wanneer ik het laatste modderpad achter me laat banjer ik door het water dat op de betonplaten door de regen van gister redelijke plassen heeft gevormd. De plakken modder onder mijn wandelschoenen zijn breder dan mijn eigen zolen. Veel helpt 't niet. De laatste km's gaan over asfalt en zo hoop ik ze maar ietwat schoner te lopen, want deze komen m'n mooie "nieuwe" bolide niet in. Die is nu nog schoon en dat wens ik zo de komende jaren ook te houden (of toch eens iets vaker door de wasstraat?🤔). 

https://youtu.be/E4OR_ij_eJo

Ik ben weer terug in Braamt. Hier gaat het nog even een stukje door het dorp en een nieuwbouwwijk, ja, Braamt breidt uit, en steven ik af richting kerk en tegenwoordig mijn eveneens rode vervoermiddel, maar nu Renault Twingo geheten. De wandelschoenen gaan uit, op de komo (overal handig voor) en voor straf in de kofferbak. Met het middagzonnetje aan de hemel gaat het richting huis, op kousenvoeten, daar is de wasbak, wasmachine en schrobber. Voor straf laat ik de Meindl's een half uurtje dobberen in de gootsteen, die mogen even reddingszwemmen na al dat drekhappen.

Het was weer een heerlijk wandeltripje bij mezelf om de hoek. Begon de dag grijs, grauw en oh zo Hollands, Luie Everdina heeft het ruimschoots goed gemaakt en dat gaf weer vrolijke plaatjes. 

2022-01-15 | Geen weg is onmogelijk

Noch de berg, noch de drek 

Is het zaterdag, dan moet er gewandeld worden, zo ook vorige week en natuurlijk vandaag. Vloog ik vorige week zaterdag uit in m'n uppie naar de Veluwe om een noaberpad in de omgeving van Lunteren te bewandelen, inclusief bergbeklimming 😃, gaat het vandaag totaal de andere kant op en wel back to mien roots, noar Twente en in het goede gezelschap van Brigitte!
Vorige week stond ik voor dag en dauw in het donker ijs te krabben van Panda's ruiten en liep ik in de mooie ochtendgloren Lunteren uit en zo het Lunterse buurtbos in. Met mij waren enkele locals eveneens aan het frisse diepvrieslucht happen. Een prachtige ochtend ontwaakte en een fantastische route heb ik gewandeld. Tevens gaf het mij de gelegenheid om beter bevriend te raken met mijn nieuwe selfiestick met (ieniemini) afstandsbediening. Die laatste had ik voor de zekerheid maar aan een touw vastgeknoopt, want mij zal het niet gebeuren dat ie wegloopt! Korte versie: na een uur was dat ding al leeg en verdween voor de rest van de dag diep in m'n binnenzak. Maar de selfiestick blijkt echt superhandig. Ik maakte foto's en filmpjes op elke en welke hoogte en/of laagte dan ook en wanneer ik ff zonder was, stopte ik de stick achter mijn rugzakgordel en gebruikte 'm als houder voor m'n GPX en Guru.

Zo liep ik 16 mooie km's rond het middelpunt van Nederland, beklom ik hijgend de vuilstort die berg is geworden, excl. de uitkijktoren, die was bezet, ach wat jammer 😉🥵, maar mijn te kleine longen stonden al genoeg naar zuurstof te happen en hadden wel wat rust verdient. Later worstelde ik me door een unieke zandbak op reuze formaat, Wekeromse Zand, waar alle peuters van Nederland een prachtdag zouden kunnen beleven. Het was een mooie, afwisselende en heerlijk koude wandeldag. Zeker een route die voor herhaling vatbaar is. 

https://www.youtube.com/watch?v=4ofWBMnldWo

En dan nu vandaag, Twente ik kom eraan! BB appt me al wanneer ik er bijna ben, ze is naarstig op zoek naar de parkeerplaats. Tja als er én geen P staat én geen auto dan wordt het al lastig voor d'r, dus heeft ze weer geluk dat ik mee ga 😍. Samen zoeken we een plekje, op de bijna lege parking, en gaan van start. Rechtsom vandaag, BB heeft 't beslist terwijl we de P achter ons laten en de zandpaden betreden. Ook in deze tijd is het Twentse landschap mooi en afwisselend. We passeren de eeuwenoude bomen van het bos waar de vogeltjes vrolijk fluiten of af en toe lekker aan de klus zijn, aan 't getimmer te horen, heel hoog en onopvallend. Wanneer de Oude Poelsbeek ons pad kruist wagen we de oversteek naar de andere zijde, ongeschonden! Nou kun je denken "Hoezo, bruggetje over, simpel toch?" Nou...... ik heb meerdere spannende momenten reeds op mijn harde schijf opgeslagen van simpele houten bruggetjes oversteken en ik vertik 't om BB bij elkaar te rapen van het lachen! Ik laat d'r dan ook graag voor gaan wanneer het modderpad in modderbad is veranderd. Jullie weten inmiddels dat we ons nooit inlezen in een route, maar vanochtend zag ik toevallig nog een reactie staan bij deze wandeling en dat betrof de hele erg modderige paden (zeker bij punt 5 😦). Daar zou een alternatieve route opgenomen zijn in de beschrijving, maar ja........ wat is punt 5 op de GPX 🤔🤔? Ach...... dit is nog niets vergeleken mijn DMT van vorig jaar mei. Dat was pas veel pratsj, modder, blubber, drek en wij zijn gek op uitdagingen........ dus doorrrrr..... als je tenminste niet vast komt te zitten.

Trage Tocht, de naam zegt het al, traag en dat komt veelal omdat wij nooit opschieten, staan te filmen en/of fotograferen of 't één en ander in ons moeten opnemen, dus het had onze uitvinding kunnen zijn 😊. Maar serieus, de route dankt zijn naam aan Rob en betekent niets meer en minder dan dat je de tijd voor zo'n route moet nemen (ohhh dat lukt ons altijd wel 😊) en dat het grotendeels over onverharde paden gaat. We love it, da's een feit! 
Na een kleine teleurstelling aan BB's zijde, dat ze niet links mag terwijl ze het leuke paadje met allemaal bomen voorbij moet lopen 🙈, slenteren we verder langs authentieke boerderijen, over zand-, bospaden en karresporen naar onze koffiepauzeplek. Het uitzicht is weer mooi en het gezelschap zo nog beter. We laten het roodborstje lekker fluiten en slingeren de benenwagen weer aan, want het lekkers (hopelijk blijft de bakker bestaan) moet weer van de billen gelopen worden. 

 

We verruilen bospaden voor drek en nog meer blubber, karresporen voor klinkerweggetjes en slingeren verder langs kale glooiende akkers en weilanden om het Havezathe Wegdam heen. Onderwijl kletsen we bij over de afgelopen gebeurtenissen uit ons privéleven en haal ik m'n Twents weer even op. Mocht jij nou niet helemaal begrijpen (ons verstaan) wat je hoort in het filmpje, gewoon overal ff een N achter plakken of het Twentse woordenboek raadplegen 😁. Wie goat nog ff an de stoette voordat we weer het terrein van het kasteel betreden. En daar stuitten wij op een bijzonder langwerpig stenen gebouw¹⁾ met 'n gat d'rin en bijna geheel overwoekerd met klimop. Een blik door 't gat brengt ons niet heel veel dichter bij de oplossing op onze vraag: "Wat is dit?". Wanneer BB de entree heeft gevonden, doch geen bordje kan ontdekken waarop wij misschien het antwoord kunnen vinden, houden we het tot die tijd maar op een wijnkelder of toch een ouderwetse koelkast?

https://www.youtube.com/watch?v=qzAzqFTGR84

De laatste trage km's gaan om het kasteel. Even wijken wij af van de gebaande paden 🙈 en sluipen we stiekem tussen de rododendrons door richting een elegante dame die mooi wit en stijf staat te wezen met haar slanke ranke hond op een sokkel. Koude bezigheid 🥶. Het geeft een mooi doorkijkje over de waterpartijen en een stukje tuin. Wij werpen vanzelfsprekend ook even een blik op het kasteel zelf nu de poort geopend is. Erve en goed Weldam liggen er mooi bij. Zeker een keer een bezoekje waard!
En het beste moet je natuurlijk altijd voor het laatst bewaren en dus vliegt BB opeens uit de bocht en met 'n snoet'n naar de grond en met 'n kokkert in het gele trilzwammetje. En is er één gezien, dan zijn er vast meeeeeeeerrrrrrrrr........ Met de neus zowat op de drekkige wandelschoenen betreden we de parkeerplaats waar nu menig ander buitenmens de weg ook naartoe heeft gevonden. Weer 13, dit keer, mooie Twentse km's op onze teller. Ik had er wel een ritje van drie kwartier voor over om het BB naar 't zin te maken met een route dichtbij d'r eigen huuske 🏡. Voor wat, hoort wat! Ik wil d'r mee op onze camino tour, anders verdwaal ik misschien wel in m'n uppie in Portugal of Spanje. Al zijn daar de meningen duidelijk verdeeld over 😂😆😂 of ik dan aan Brigitte wel het juiste en goede stratenboek heb 😂. 

¹⁾ Niks wijnkelder, maar schuilkelder. Voor meer info: https://www.pa3esy.nl/radar_goor/html/radar_set.html

2022-01-06 | Shit!

 

En blijven lachen... 

ook in tweeëntwintig! En wandelen natuurlijk! Als nou niemand meer roet in de pandemie gooit, als een ieder nou eens netjes dat doet wat goed voor de mensheid is, hoop wij (Brigitte (BB) en moi) in april dit jaar te landen op het vliegveld van Porto (P) op zoek naar de juiste route naar Santiago de Compostella. Hopelijk gaat dat ons lukken, maar dat zal toch wel 🤔? Gewoon de gele pijlen volgen en het water aan BB's kant¹⁾ houden. Goed, dat is voor later dit jaar, eerst maar eens op de afgesproken plek van deze wandelochtend zien te komen en dat valt nog niet mee......... 😠. Grootvadertje Vorst heeft vannacht de ijsbloemetjes goed buiten gezet en is net iets te lang bij Panda in de buurt geweest. Met geen mogelijkheid geeft Panda mij toegang, zelfs niet aan de andere zijde, hij houdt z'n rubbers stijf op elkaar. Denk... denk... geduld... van dichtbij blaas ik mijn warme adem richting het portier en bedenk gelijk wat een idiote manoeuvre dat is 🙈. Mijn geduld en doorzettingsvermogen worden na enig gemopper beloont en Panda kan warm draaien en de ruitenkrabber kan aan de arbeit. Op naar Halle!

 

Vanzelfsprekend staat BB al op mij te wachten en wanneer we beide één been buiten het portier hebben geslingerd begint het gerattel gelijk over de vraag die we ons beide deze ochtend stelde: "Wat trek ik aan vandaag?" Twee tellen later, ik verruil mijn dikke fleecetrui voor mijn dunnere fleecevest ('k heb 't al heet van het ruitenkrabben 🥵), softshelljas aan en gaan! Maar natuurlijk niet voordat we een aardige local mevrouw bijgepraat hebben over onze route van vandaag, de Trage Tocht Halle van wel 11 km. Ik maak ff een leuk openingsshot voor ons filmpje wanneer de kerkklok negenen slaat, geef BB de keuze welke zijde we op gaan, ze kiest voor linksom en we slingeren de benenwagen aan, de zon en het einde bebouwde kom bord tegemoet! En zien wij zo'n bord, dan is het selfietime! En vandaag extra handig met m'n nieuwe aanwinst, een selfiestick! Je klikt de Iphone in de houder (zelfs ik kan dat met één hand), draait het knopje vast, anders blijft ie in rondjes draaien, en druk op de afstandsbediening. Nog een keer....... druk op de afstandsbediening... chips 💩!, nog een keer, 3x is scheepsrecht toch? ERUIT die Iphone en gewoon met de ouderwetse hand, SMILE! En zo is de toon weer gezet en zijn we net amper Halle uitgewandeld. Maar het zonnetje schijnt, het gezelschap is gezellig en wandelen is leuk..... dus door....🥾🥾

Het gaat over kleine boerenweggetjes, modderige karensporen, boerenerf en langs de rustige begraafplaats. En terwijl we doorstappen en plaatjes en/of videootjes schieten, heb ik een helder ogenblik! Jaha.... die selfiestick moet ik eerst via bluetooth koppelen met mijn IPhone natuurlijk. Zo is mij²⁾ vertelt door mijn lieftallig, ontzettend handig en technische wederhelft. Zelfs bij Brigitte gaat een lampje branden bij het horen van het woord bluetooth en daar weet ze blijkbaar alles van. Misschien had zij gister beter naar mijn Gerbrand kunnen luisteren 😊. Goed, selfiestick weer uit de rugzak en koppelen maar! Maar als 't aan dat ding ligt sta ik hier tot sint-juttemis nog te koppelen, want hij vertikt 't om ook maar één foto te maken, laat staan een filmpje (weer chips 💩 dus!). En zo zie je maar, gaat weer niets boven ouderwets handwerk, gewoon m'n wijsvinger op de Iphone. We lachen wandelend verder terwijl we afstevenen op ons favoriete pad, het schouwpad. En deze is echt beroerd! Hobbels, bobbels, tot de enkels in de drek en het eind is nog ver. Na deze klaagzang gaat het verder naar mijn kant, de Veengoot. Inmiddels is het kwik gestegen boven nul, maar de bladeren die de zon nog niet hebben bereikt 🤔.……. de zon die de bladeren nog niet heeft bereikt, glinsteren nog prachtig van de rijp en dat geeft weer mooie plaatjes. We betreden weer wat asfalt, lekker voor even, niet te lang en daar zorgt BB dan wel weer voor, koffiepauze! Al van verre ziet ze een bankje staan in het natuurgebied aan hare zijde. Het duurt even eer ik het bankje spot, daar mijn blik nog gefocust is op de omgeving die mij zeer bekend voor komt. Bij elke gezette stap springt ergens een stukje herinnering op in ons brein en wanneer ik roep wat op het bordje staat is ook BB overtuigd dat we hier eerder waren. 

Om bij het bankje te komen ben ik weer blij mijn wandelschoenen nog niet gedoucht te hebben, dat zou zuur zijn geweest zeg, wat een drek. Het bankje staat nog wit te wezen met een laagje rijp en met een subliem uitzicht over een waterplas dat glanst door een flinterdun ijslaagje. Luie Everdina 🌞 geeft een gouden randje aan dit geheel. Terwijl BB haar zijde van het bankje met rijp op de gevoelige plaat vastlegt, doe ik hetzelfde met mijn zijde. Soms zou ik dit soort plaatjes, momenten, voor eeuwig op willen slaan, nooit meer kwijt willen raken. De mooiste zou ik wel op m'n netvlies willen dragen. Dit is er één van. 
En ook het moment is er weer één om nimmer te vergeten 😁! Terwijl we aan de koffie zitten, op onze onderkoelde komo huisvuilzak, muts en/of Buff, met een lekkere appelkoek erbij (proficiat BB en man, al 19 jaar huwelijk vandaag, proost!), bespreken we het moment dat we hier eerder liepen. Ik zoek het filmpje van toen even op en weer is het lachen geblazen om toen³⁾. Mijn lachspieren hangen nog bij te komen wanneer Brigitte in enen begint te vloeken en te tieren en voor één moment alle honden naar andere werelddelen verwenst, incl. hun baasjes 😖. Oei, één dikke drol 💩 ligt aan hare zijde van het bankje..... deels onder haar rugzak..... wandelschoen..... Nou, veeg mij maar bij elkaar 😂🤣😂 Naarstig gaat ze op zoek naar de wetties en eindigt met d'r hele hebben en houwen in de waterplas voor ons.

https://www.youtube.com/watch?v=1OJxlFe78_0

Wij zetten de wandeling voort en 't is duidelijk dat BB nog ietwat terneergeslagen is, want wanneer ik plots halt houdt en mijn blik naar beneden werp zonder één woord te zeggen, kijkt ze me verbaasd aan, denkt en samen zien we het kwartje vallen, 't is oranje! We groetten de hardloopmeneer met hond die ons juist op dit moment passeert en misschien wel denkt: "wat voor rare mutsen zijn dat?" Met een glimlach gaat het verder We redden nog een sleutel van "kast 3" van een gewisse dood door 'm op een rikkepoal te spiesen en betreden het volgende karrespoor, langs de volgende waterplas, hek, zandweg en door richting de luchtballon en de kerk van Halle. Zodra we ons weer bij onze bolides hebben gevoegd merkt BB nog even op dat de tijd hier in Halle een paar minuten achter loopt. Onze mobieltjes en BB's superslimme stappen- en km's-tellend horloge hebben de middag reeds bereikt, Halle wacht dat moment liever nog even af en dat geeft mij de tijd een leuk eindshotje te maken in opdracht van mijn eigen regisseuse.  
Het zit er weer op, onze eerste mooie, fijne wandeltocht samen van 2022, velen zullen er volgen. Mooier kon de dag niet beginnen! En nu snel back home, Panda moet ingeleverd worden bij de volgende chauffeur en ik moet rap een filmpje en blog in- en aan elkaar breien. Want als ik BB mag geloven, zitten er al mensen op te wachten 🤔 vanaf het moment dat zij weten dat wij aan de wandel zijn. Dus...... blijven lachen hoe groot de shit ook is! Doen wij ook! Vrolijk, gezond en geweldig Nieuwjaar allemaal!

¹⁾ BB's kant is gelijk aan "jouw kant" ⬅️ oftewel links en dan is "mijn kant" ➡️ vanzelfsprekend gelijk aan rechts. Deze term heeft BB ooit zelf in het leven geroepen daar ze een hopeloos geval is met de twee simpele woorden links en rechts 🙈.

²⁾ Tja.... mij vertellen is één ding, maar onthouden...🙈 Oh ik ben soms zo'n doos, gaat m'n ene oor in en de andere zie ik 't zo weer uitvliegen. Alsof daar binnen nergens enige cel ruimte over heeft, om iets wat ik juist wel moet onthouden, op te slaan. 

³⁾ Nu weet ik dat ik het verkeerde filmpje liet zien Brigitte (dit was toch een andere wandeling/route), maar ik wil een ieder die mee wil lachen met ons dit knullig gemaakte filmpje toch niet onthouden. Maar zie hier, we zijn hier echt eerder geweest. 

2021-12-29 | Nog ééntje....

 

Letste van 2021? 

Nog een paar stappen en we wandelen het nieuwe jaar in. Maar natuurlijk niet voordat Brigitte (BB) en ik samen nog een rondje maken! Mooi Achterhoek heeft pas een nieuwe korte route gemaakt en die testen wij graag even uit, Beltrum...... wie koompt eran!
BB staat weer net één tel eerder dan me and my Panda al te wachten onder het toeziend oog van de Onze Lieve Vrouwe ten Hemelopneming op de P en appt me natuurlijk haar locatie even door. Heel handig, weet ik tenminste of ik goed sta 😉. Terwijl we onze bagage uitladen gaat het geratel van start...... en niet veel later ook onze benen. Vandaag een vrolijke wandeldag! Niet vanwege de grijze luchten en het gespetter met af en toe een klein buitje, maar vrolijk vanwege onze oh zo fris en opvallende Mac in a Sacs. Mijn knalroze tic voor bovenkleding zal jullie inmiddels bekend zijn, BB valt nu op in haar eigen favoriete kleur........ oranje! Goed haar dag, haar feestje, haar route, dus ik beslis we lopen linksom!

 

Vandaag bijna 12 km kronkelen over kerkepaden, zandweggetjes, soms modderpaden, kleine boeren klinker- en asfaltweggetjes. Langs fraaie boerderijen, nieuwe natuurgebieden en bossen. Het weer is typisch Hollands en winters, grauw, grijs met een beginnersbuitje, maar het is alles behalve koud en fris met 8℃. En begint bij ons de hitte toe te slaan, dan gaan de gesprekken al snel over onze kledingkeus en de vragen die we regelmatig op FB voorbij zien komen; "wat aan te trekken tijdens een wandeling in de regen?" (in dit geval). 
Goed opsomming dan maar bij gebrek aan andere zinnige woorden, want daar was de route iets te kort voor en het weer te grauw voor flitsende filmshots. 
Onze kledingkeus²⁾: Wandelbroek (dikkere versie) met lange benen, lange onderbokse voor mij (leeftijd 😊), terwijl BB met haar normale sexy onderhöse toekan. Voor mij eveneens lange armen, mijn heerlijk wollen Icebreaker borstrok (jaaaaa ik had er vroeger echt één, twee, drie....) en wederom is BB de bikkel voor de korte armen versie. Verder dragen wij een vest, ik vandaag fleece en BB de fijnste die er is, één van Icebreaker. Nee, we hebben er geen aandelen in, maar echt, kost een paar cent, moar dan hei ook wat. Vandaag hebben we beide hoge wintersokkendag. Normaliter is BB van de fingersokken en ik ben van de merinowollen, maar immer winterversie! Scheelt weer wandelwol¹⁾ proppen en stoppen! En als kers op de Van der Valk appelmoes, slagroom op 't taartje, dragen we beide vandaag onze vrolijke Mac 😊! 

Lang leve de kleurtjes, die vallen altijd lekker op, zeker op een dag als vandaag met al het grijs op de achtergrond. Maar er valt wel meer vrolijks te spotten, daar heb ik BB voor. Die springt bij het zien van geel/oranje gelijk weer links en rechts de bosjes in en trilt van geluk. Hoe heet dat paddenstoeltje/zwammetje ook alweer............ 🤔🤔? En zo zie je, van wandelen krijg je goede ogen en betere hersencellen! Wij laten alles even tot rust komen op een heerlijk koude, natte, ijzeren picknickset. De komo houdt de bokse droog, de koffie warmt ons innerlijke. We plannen onze camino 2022 terwijl de kokosmakroontjes langzaam in onze maagjes verteren. Wat hebben we toch een leuke hobby 😍.
We pakken weer in, kijken vast goed naar rechts, daar waar we zo dadelijk de weg op komen over zo'n 450 mtr. Maar elke meter die Mooi Achterhoek heeft uitgestippeld dient gelopen te worden! We betreden wederom een nieuw natuurgebied, dit keer met één of ander grote holenheuvel. Geen idee 🤔 wat het is, geen bordje gezien en Google noch elke of welke andere zoekmachine dan ook, weet 't antwoord. Dus doorrrrrr........ de bosjes weer in op de hurken voor het geweizwammetje.

Brigitte is de voorloper en pauzeregelaar, mag ook van bankje naar bankje als ze het even niet meer trekt, maar vandaag gaat het best wel voorspoedig. Even zaait ze twijfel bij het zien van een bankje met het prettige uitzicht op onze lieve Heer himself en de roep van lunch vanuit onze rugzakken. Maar dit gaat 'm niet worden, 't is nog geen 12 uur, doorrrrr......... Gedwee sluit ik me aan. Maar de roep van ons brood wordt gehoord en de volgende bank is de onze, zoals al eens eerder in april vorig jaar. Toen scheen lekker het zonnetje, nu zijn we het 🌞 zelf. 
De maagjes gevuld, de rugzak iets lichter en de kerk van Beltrum in 't zicht. Wanneer we onze bolides begroetten slaat de kerkklok enen en denkt mijn ene hersencel, hop..... videootje.... leuke afsluiter, die van vanochtend negen uur heb ik ook....... maar ja, één slag 😏.....het dringt wat laat tot me door 🙈, ik ben te laat!

https://www.youtube.com/watch?v=iLAGtxhnxs4

Ik was te laat voor het leuke eindshot van de kerkklok, maar ik was ruim op tijd vanmorgen voor deze wandeling samen met Brigitte. Ik ben ook op tijd om jullie allen een goede jaarwisseling te wensen en een fijn, gelukkig, gezond, liefdevol en positief nieuwjaar!

We hebben er weer vrolijke kilometers gezwets van gemaakt en gaan 2022 weer vele km's samen op pad! Zo ook van Porto naar Santiago de Compostella als de wereld alsjeblieft een klein beetje mee blijft werken! Fingers crossed!

¹⁾ Wandelwol, voor sommige van jullie een heilig middel lijkt het. Soms ook voor mij, maar daarom prefereer ik de wollen wintersokken. Die zijn al dikker van zichzelf, dus hoef ik bijna nooit ergens iets te proppen.
²⁾ Een paraplu en wegwerpponcho behoren tot onze standaard uitrusting.