Volgers

zaterdag 24 augustus 2019

2019-08-24 | Alleen maar cadeautjes

Puur emotie

EIN-DE-LIJK! Daar gaan we weer (BB en moi) ๐Ÿ‘ฃ ๐Ÿ˜Ž.Marskramerpad etappe 10, Hoenderloo-Kootwijk, 17.4 km (volgens de website hรฉ, kan bij ons zo maar anders worden). 
We hebben afgesproken om 9:00 uur in Kootwijk, het eindpunt. Veel later beginnen is geen optie gezien de temperaturen die vandaag voorspeld zijn. Na eerst een zwartrijder (lees spin) uit mijn Panda gezet te hebben om 8:00 uur neem ik de toeristische route langs het Apeldoorns kanaal.
Brigitte parkeert net iets eerder en samen in de Panda gaat het naar Hoenderloo, ons startpunt Heldringkerk. Mooi veilig en schaduwrijk plekje bij de kerk, daar kan Panda zich wel een paar uur vermaken. 


Even een moment van bezinning en goed nadenkwerk, check sleutels, check brillen, check camera, check portemonnee ....... alles aanwezig en voor elkaar ๐Ÿ‘๐Ÿ‘๐Ÿ‘. Of toch niet...... ๐Ÿ˜ฎ? Wanneer ik mijn rugzak van de achterbank pak zie ik een natte plek en geen kleintje ook ๐Ÿ˜ฎ. Nee, niet weer? Zaklekkage. Ik word gek van die zak! En nee, niet zeggen (ik hoor het jullie denken) haal een nieuwe, want dat ding lekt aldoor! Nee, de afgelopen dagen heb ik "m'n zak", gevuld tot de nok, op het aanrecht gelegd, op z'n rug, geen lekkage, op z'n buik, geen lekkage, geen druppel! Nergens, niks, droog, heel droog. En nu gooit ie direct alweer water in het eten i.p.v. roet. Gelukkig ben ik er op voorbereid. Alles uit de rugzak, ook het los drijvende water uit het plastic en in de herhaling maar weer. Check dop, check schroefdraad, check check check....... Alles weer in het tassie, tassie in de komo, theedoek onderin de tas voor je weet maar nooit welke overstroming ik nog ga meemaken vandaag. Lets go, gaan!


Me and mien toet'n

Inmiddels bevochtigd mijn rugzak mijn onderrug en achterwerk en dat geeft natuurlijk weer stof tot gelach. Wel is het heerlijk verkoelend, want de temperatuur stijgt in hoog tempo vandaag ☀️.
Midden in Hoenderloo zijn we al zo afgeleid dat we alleen de kleine bewegwijzering zien na enig speurwerk, terwijl er een joekel van een wegwijzer ons stralend naar rechts leidt.
Dit is toch niet te missen zou je denken
Dan gaat het ook snel het natuurgebied in, Hoenderlose Bosch. Genieten met een hoofdletter G hier. Af en toe staan we even stil om te kijken, fotootje, luisteren en ruiken. Dit hebben we beide gemist en dan is een dag als vandaag al gauw een cadeautje voor ons, zeker met zulk mooi weer. 


Guru laat een zandverstuiving zien, iets waar ik niet echt blij van word, maar het is gelukkig maar een kleintje. De zandbak was nog lang niet leeg, peuters hebben nog vakantie natuurlijk. Maar gelukkig is aan het einde links om de hoek een bankje en nog in de schaduw ook. Daar ik "de zak a weer nat han'dn" (bedankt Brigitte voor de Twentse tongval) was dit bankje meer dan welkom. Koffie erin, water eruit, sokken en theedoek aan de lijn, maar de schade blijft beperkt. Brigitte checkt mien toet'n nog ff op stromend water, maar niks, ook zij houdt het droog. Tijdens de zit en de koffie breken wij dan ook maar even onze koppies over het raadsel zaklekkage Jolanda. Raadsel onopgelost.



Een stukje verderop links ligt een fietspad en daar bromt het nodige elektrische vervoer stevig voorbij. Hele kolonels alle tinten grijzende mensen van zekere leeftijd, met en zonder flitsende fluoriserende helmen, is er vandaag op uitgetrokken. Twee wandeldames lopen na een groet door richting de zandbak en wij denken dan alleen maar "dat hebben wij al gehad ๐Ÿ˜Ž!" (nee, wij zijn geen peutertjes meer en beide houden wij niet meer van zandbakken, da's duidelijk). Maar niet veel later komen de dames teruglopen en moet er natuurlijk gepraat worden.




Mijn was is weer gedroogd, zak in de beveiligde plastic toet'n en wij gaan weer verder. 
Onderweg bewonderen we nog wat insektenbeesten (blijft ons een raadsel wat het is/was), nemen we nog wat hindernissen door het bos en belanden we gelukkig weer op de hei. En die staat prachtig paars te wezen!

  

Enige verwarring bij Brigitte wanneer de markering ons links de hei op stuurt, terwijl er ver in de verte (BB is bril-loos) toch ook iets wit-roods hangt. Worden we nu voor de lol zo'n eind omgeleid om dadelijk daar alsnog uit te komen? Mocht dat zo zijn, maakt het ons ook niets uit hoor, wij volgen netjes alle bordjes, stickers en beschilderde bomen. 
Maar je moet wel opletten natuurlijk ๐Ÿ˜ฎ๐Ÿ˜ฎ.


En zo komen we uit bij de schaapskooi Hoog Buurlo. Een drukste vanjewelste hier en dat niet door de hoeveelheid schapen. Ja, andere soort schapen, heel veel in alle soorten en maten, maar ook op allerlei verschillende vervoersmiddelen. Wij hoopten hier op een fijn schaduwrijk plekje voor de lunch, maar dat gaat 'm ff niet worden. En doorrrrrr.......!



Einde weg, kruising en boomstammen. In de schaduw! Lekkerrrrrr.... Heerlijk punt, heel veel bedrijvigheid hier, van links naar rechts, van rechts heel hard kruising over we houden ons ๐Ÿ’™ vast, veel mannen van een zekere leeftijd rond, ronder, rondst, op mountainbikes. Dan komt de grote SUV met paardenaanhanger en twee echt oude dames weer een keer langs, valt een wielrenster op het asfalt omdat haar schoen niet snel ontklikte en hoor ik van BB dat ook haar wederhelft het al eens is overkomen. Ik stel me voor een mengelmoesje van een wat rondere man van een zekere jonge leeftijd, op een fiets met dunne bandjes, die gelukkig wat voller is om z'n acrobatische val op te vangen. En zo volgen we wat er zoal passeert terwijl BB luncht en ik mijn groenvoer (en oranje worteltjes) naar binnen werk.



We breken op en laten de drukte achter ons en vervolgen de weg richting nog meer heide, Achterste Steenberg en de Voorste Steenberg. Guru verteld ons dat er nog wat zandbakken volgen en daar lopen wij gelukkig gewoon langs. 

Maar je moet wel opletten natuurlijk ๐Ÿ˜ฎ๐Ÿ˜ฎ. Wij zijn weer zo aan de klets dat we totaal verkeerd lopen en dus voor straf het asfalt fietspad moeten volgen i.p.v. een heerlijk zonovergoten heideveld met zandbak. Tijd voor koffie, da's duidelijk! We treffen het weer en zitten op ons "toiletbankje" (lees bank met een gat ernaast, heeft ooit een boom in gestaan, maar hier kwamen wij ooit eens pas veel later achter, we zijn niet zo slim hoor (vloeiend Nederlandse zin ๐Ÿ˜ฎ)) in de schaduw langs een veel bereden fietspad lekker mensen te kijken. Brigitte blijft vol goede moed iedereen groeten, ik heb de moed na nummer zoveel opgegeven. 
Wat fruit er in voor een laatste vitamineboost en kom op, nog maar zo'n 4 kilometer te gaan met 30 gr C. Denken we. Ja, de kilometers hรฉ! De Celsius was wel duidelijk, voel het lekken. Maar ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat warmte een emotie is ๐Ÿ˜Ž. Wat de km's betreft, zeker weten doen we het niet meer, nadat Brigitte de teller niet voldoende hard heeft aangezwengeld op haar Android apparaat. 



Gelukkig was de peuterschool nog niet gestart en was er nog genoeg zand over om door te worstelen en te zweten. Nee, het is nooit te heet voor een fijne wandeling ๐Ÿ˜Ž☀️! Af en toe hadden we een mazzeltje met een klein paadje dat reeds ingelopen was door andere wandelaars die eveneens niet meer peuteren en konden ook wij ietwat verhard door de heide struinen. Onderweg snoven wij nog wat cultuur op door de infoborden van Natuurmonument te lezen. Stel je voor, 150 jr na Chr. leefden hier mensen in deze zandbak. 


En niet alleen peutertjes. En zo fantaseren we er weer rustig een paar kilometer verder. Inmiddels staat luie Everdina ☀️ heel hoog aan de hemel en snakken wij naar ijs. Maar dat doen we al sinds etappe 1! Geloof me, vandaag gaat het lukken!
Kootwijk komt in zicht en dan struikelen we zo het terras op en vinden ook nog een schaduwplekje. Wat is het dan heeeerlijk om een koud, echt koud, glas drinken naar binnen te gieten. Goed, was zo verdampt, dus ook maar een sorbet erachteraan voor de smaak. En dat was dik verdient vandaag.


Fruit is gezond

Het was een prachtige route. Weer zo'n andere omgeving als voorgaande etappes. Ik blijf verstelt staan van ons mooie land en hoeveel Nederlanders dit niet eens kennen laat staan zien of gezien hebben. 

Het was een dag van cadeautjes. Goed gezelschap, leuke gesprekken, lachen, vriendelijke mensen, prachtige wandeling in een prachtige omgeving. En dan ook nog eens ijs toe. Wat wenst een mens zich nog meer? Nou..... een Panda die inderdaad ook alleen maar in de schaduw heeft gestaan misschien 
☀️☀️☀️?
En voor jullie natuurlijk weer een paar minuten leesplezier. Ook met dank vanaf nu aan BB ๐Ÿ’™๐Ÿ‘, want die bedenkt onderweg ook al tekst voor mij ๐Ÿ˜Š๐Ÿ˜‚. 





woensdag 14 augustus 2019

2019-08-14 | Hoe paars wil je het hebben?

Naar de Posbank voor de kleur.... paars


Ik zag afgelopen week de mooiste foto's voorbij komen op Facebook van de heide die in bloei staat, dus kan ik niet achterblijven om het met eigen ogen te gaan aanschouwen. Helemaal daar ik op maar zo'n 25 km afstand woon van de
Posbank, dus heide genoeg denk ik. De keuze voor mijn wandeling is gevallen op Trage Tocht Posbank, 14 km. Ach en laat ik die al in mijn Guru hebben staan. Hoe makkelijk kan ik het krijgen vandaag ๐Ÿ˜€? Gisteren Guru al even gecheckt en bestudeerd en enigszins verward daar ik twee routes door elkaar te zien kreeg en ze beide รฉรฉn en dezelfde kleur (je kunt in de Guru app de routes een kleurtje geven, denk aan groen, oranje, rood, paars, blauw, zwart ๐Ÿ™ƒ) hadden (en hebben). Ach, ik zie het wel, komt goed, heb vertrouwen in jezelf (zei ik dat maandag ook al niet tegen mijzelf? ๐Ÿ˜€)




Ik start bij station Rheden. Daar is het ook nog eens gemakkelijk en gratis parkeren en het ligt op loopafstand van De Posbank. Rugzak op/om/aan, toch maar even nog niet, beetje natte voorstoel....... neeeeeeee............ ja..........
๐Ÿคจ ๐Ÿคจ in de komo, opgelost en gaan! Hoe simpel kan het zijn?!
Het begint dan ook vrijwel direct met klimmen wanneer de rondweg gepasseerd is en langs niet al te onooglijke optrekjes met geweldig uitzicht schiet het pad rechtsaf tussen de luxe villa's door het bos in. Fijn, fijn, fijn ๐Ÿ˜Š en een extra cadeautje op de vroege ochtend hupt een stukje voor mij uit.




Achter Restaurant Houtplaats langs en dan volgt al gauw het eerste inkijkje over wat zich dadelijk in z'n geheel voor mij uitstrekt, een prachtige paarse deken van heide. Ik kom ogen tekort, fotootje links, fotootje rechts, fotootje onder....... en even om mijn as draaien om ook van de achterkant te kunnen genieten. Geloof me, daar ziet het er echt anders uit.


't Is nog vroeg, maar de eerste wandel-fotograaf-jongedame komt mij al tegemoet. Zij heeft vast al aardig wat prachtige plaatjes geschoten. De grond is nog vochtig, het lijkt iets heiig, de lucht is strak blauw en luie Everdina (lees: ☀️) heeft er duidelijk zin in vandaag.
Het is ook verder heerlijk stil, voor zover dat kan in dit land (verkeer is hier altijd hoorbaar helaas) en mijn vest is ook reeds om'n boek knupt, om verdere lekkages te voorkomen 
๐Ÿ˜Š. Helaas is de rust van korte duur, want รฉรฉn dame laat haar hond uit alhier, en dat al druk blรจrend in haar mobiele foon. Zo jammer ๐Ÿ˜–.


Op zo ongeveer het laagste gedeelte van de Posbank (voor mijn gevoel! voordat er weer een heuse discussie losbarst) loopt het pad al kronkelend en iets stijgend tussen de heidevelden door. Waar ik ook kijk, alles is heide, alles is paars. De regen heeft diepe geulen gesleten in de grond, waardoor het verstandig is (zeker voor mij) om goed op te letten waar mijn voeten zich neerzetten. 


Guru houdt ik goed in de gaten, daar ik geen route uitgeprint heb en wanneer ik links moet wacht mij de trap met ruim honderd treden (110 als ik het goed onthouden heb ๐Ÿ˜Š). Ach hoe fijn, hier waren wij eerder (lees jaren gelee) al eens in de winter met Cas en onze schotjes. Toen werd er een rondje gewandeld, nu ga ik voor een echte route (lees kilometers!). 
Goed, been- en bilspieren even trainen en al hijgend sta ik op de top. Het uitzicht maakt veel goed.

     
Vanaf hier gaat het het bos in. Voor het bruggetje links en even de berm in voor het "peleton" moutainbike-dames. Via het geasfalteerde fietspad oversteken en dan..... hmmmmm...... wat zegt Guru? De GPX-routes wijken (redelijk vaak) af van het werkelijk te volgen pad. Meestal loopt de route een stuk verder rechts, links, voor, achter ('t is maar hoe je het bekijkt ๐Ÿ˜Š). Nu gaat er een pad schuin links de bos in, loopt wel parallel aan de asfaltweg. Maar verder rechts schuin gaat een pad door een hekje (zijn we gek op!) en die loopt wat meer rechtdoor en af van de asfaltweg. Keuze maken Jo!
Okรฉ links. Wandel, wandel, wandel....... kijk, kijk, kijk iets beter...... nee, lijkt me niet....... terug! Hekje door, wandel, wandel, wandel, wijkt af..... ff door...... ja, lijntjes op Guru komen samen met mijn route!  En zo vervolg ik mijn pad...... 150 meter. Wegversperring, boom! 



Coopertest vond ik vroeger op school al vreselijk, maar deze neem ik redelijk met gemak. Na boom drie is ook het pad een stuk breder en niet zo overgroeit door varens en stekels. Een klein beetje ongeschonden dit doorstaan is me wel iets waard hoor!
Wanneer ik links ga groet ik de twee heren met goedemorgen en zij groeten vriendelijk terug. Op sleeptouw hebben zij hun eega's meegenomen (aanname van mij) en ook die groet ik vriendelijk, maar die gaan zo op in hun eigen geleuter dat ik mezelf maar goedemorgen wens 
๐Ÿ˜Š.
Ik heb ook al gezien dat wanneer ik dit pad, met ietwat verbeelding, rechtdoor blijf volgen uitkom bij Paviljoen de Posbank en laten ze daar nou net een toilet en cappuccino hebben ๐Ÿ˜€.
Ik help nog even een hele oude dame een handje om het schuine terras omhoog te klimmen en plaats te nemen (ieder gescheiden) in de zon. 




Vanaf hier gaat het via het uitkijkpunt naar beneden. Maar welke afslag? Wederom verwarring. Ik neem de linker, maar Guru loopt niet met mij mee zie ik. Terug, beetje klimmen! Ik neem de rechter en Guru is het geheel met me eens en zo gaat het een klein ietsiepietsie in optocht de berg af. 't Is nl. inmiddels best redelijk druk geworden op de hei en er zijn heel veel anderen ook op het geweldige idee gekomen om hier te gaan wandelen. Een heel assortiment zelfs! Ik schut de meesten wel af en beland achter een vader met twee kleintjes. Beide dametjes, met fleurige laarsjes aan die soms grote moeite hebben om de uitgesleten treden te nemen met die kleine beentjes. Maar de grootste van de twee volgt papa gedwee en de kleinste zegt stoer dezelfde route te willen nemen. Papa moet toch even helpen af en toe. 


En zo wandel ik de berg af, de berg op, fotografeer wanneer niet teveel mensen voor mijn lens verschijnen. Na klim zoveel komen op het hoogste punt bankjes in zicht. Eรฉn daarvan wordt de mijne, naast een stelletje wat in blijde verwachting is. Hapje eten, kopje thee, wortel erin en gaan. De route is prachtig paars, maar ook daar komt een einde aan. Ik kom weer in het bos. 



Boven de bomen cirkelen een stuk of vijf, zes roofvogels. Voor de zoveelste keer houdt ik halt om het schouwspel te aanschouwen. Machtige dieren, zeker zoveel bij elkaar.
Even verderop loop ik het natuurobservatiepunt Herikhuizen tegemoet en geniet even van het uitzicht. Een ouwe ruรฏne met paarden. Geen zwijn, vos, ree of wat dan ook die de moeite even neemt zich te laten bewonderen door mij. Helaas, ik zal wel weer te laat op de verkeerde plek zijn ๐Ÿ˜Š. Via een lange laan met grote bomen kom ik op ietwat bekender terrein. Hier heb ik reeds eerder een wandeling gemaakt (geen idee meer welke). Rechts gaat het pad over in een veel lager gelegen soort rivierbedding. Tussen de zandwallen door bereik ik weer de bewoonde wereld en struin ik verder richting het station. 



Mijn autosleutels worden uit de rugzak gevist, Guru gaat in de rust en mijn GPS odometer geeft aan dat ik 10 kilometer heb gewandeld. Ja ja, ik had gaandeweg deze tocht al door dat er iets met de kilometers niet goed was (beter gezegd met mij), maar dat ik zo verkeerd ben gelopen ๐Ÿ˜ฎ๐Ÿ˜ฎ. Ik heb compleet een stuk route gemist of overgeslagen of ingekort of......(leeftijd? of erger?)๐Ÿ˜ฎ๐Ÿ˜ฎ.  
Ach so what, dit was veel te mooi om niet nog een keer over te doen, dus zaterdag misschien in de herhaling, maar dan de volledig 14..... of misschien maak ik er wel meer van........ ik weet nu de weg. 


maandag 12 augustus 2019

2019-08-12 | Rustig beginnen

Rust, zon, natuur...... genieten


Wat kun je doen op een zonnig, vroege maandagmorgen? Wekker af laten lopen bijvoorbeeld ๐Ÿ˜ฎ. Vervolgens (na enige badkamerrituelen) eindelijk weer heerlijk in m'n oh zo comfortabele wandeloutfit en mijn ouwe Meindl wandelschoenen.
Vandaag wil ik mijn "witte sokken vel" ook wel een beetje bij laten kleuren, dus kies ik voor mijn Odlo voetjes (oftewel op z'n Odlo's: Lage active sokken). Thermoskan check, broodtrommel (fruithapje ๐Ÿ˜Š en wat groen voer (ik ben al voor mijn wandeling รฉรฉn met het groen en de natuur)) check, al mijn handige organizers check (powerbank! oplaadsnoertje! en de nodige medische versnaperingen en extern te plakken materialen). Goed, waterzak check check extra check, nee lekt echt niet! Toch maar weer in z'n eigen vertrouwde plastic tassie en voor mijn eigen gemoedsrust een vaatdoek en theedoek op de sluiting. Lets go!๐Ÿ‘ฃ


De route start voor mij bij NatuurlijkBUITEN. Gisteren ontdekten wij hier een bord van het Wandelnetwerk Achterhoek met twee route's. Ik ben zo verstandig en begin met de kortste route, Rondje Idinkbos, 12 km.
Ik bestudeer nogmaals het infobord, zie een zwart pijltje over het terrein van NatuurlijkBUITEN gaan en eveneens staat er รฉรฉn aan de weg mooi te zijn. Verwarring 
๐Ÿ™ƒ๐Ÿ˜ถ๐Ÿ˜, is het zwart of grijs (heel donkergrijs)? Volgens het bord loopt de zwarte route (die ik moet hebben) zo'n 600 meter verder op. Maar ik kan het ook fout hebben hoor ๐Ÿ™ƒ๐Ÿ˜ถ.


De eerste 600 nogwat meter, voordat ik op de zwarte pijltjes route ben, zijn extra meegenomen ๐Ÿ˜Š. En zo kom ik al snel in het Idinkbosch terecht. De eerste kilometers loop ik nog met mijn vest aan, maar zodra het bos aan z'n eind komt en overgaat in een pad langs akkers staat de zon al te stralen en gaat ie uit. Hup om'n boek, knup d'r in, Akela is klaar. Hoe fijn is dat? ☀️☀️ De kilometers schieten niet echt op, mijn tempo ligt laag. De oorzaak is vooral dat ik weer links en rechts en om mij heen van alles zie wat vastgelegd moet worden op de "gevoelige" plaat. 
Mijn snelheid doet er vandaag ook even niet toe. Ik heb de dag aan mezelf en heb met mijzelf afgesproken me niet op te jagen. Mijn lichaam en vooral mijn onderstel, voeten speciaal, moeten weer even rustig kunnen wennen. En ik moet zeggen de eerste kilometers gingen helemaal top.




Bij Groot-Nibbelink (aanrader voor families met speeltuin-kinderen) ga ik rechts, na eerst even het TOP punt en het Wandelnetwerkbord bestudeerd te hebben. Leuke plek hier en het komt mij zelfs enigszins bekend voor. Ben ik hier ooit eens geweest met ons oude buren-uitje? Ohhhh dat wordt weer een paar honderd meter piekeren, maar gelukkig stopt dat ook weer wanneer de weg ten einde loopt bij een oprit van een niet geheel vervelend optrekje. Even een Guru check of ik goed loop (ik heb niet altijd even goed op de pijltjes gelet), want waar kan ik anders naar toe? Hier gaat het pad rechtsaf tussen de tuin en het weiland door en belandt ik weer in het Idinkbosch. Ik moet eens wat meer op mezelf soms vertrouwen 
๐Ÿ˜.


Ondertussen wordt het ook wel eens tijd voor een bakkie thermosfles en wat gezonds. Ik stop alleen voor een bankje in de zon ☀️ daar ik nog een paar "witte sokken" te kleuren heb. Ik word op mijn wenken bediend. Ik struin op de bank af terwijl mij een man met een jong kind tegemoet komen wandelen. Wij groeten elkaar en mijn hoofd maakt direct alweer overuren met de wildste fantasieรซn (ik spreek ze maar ff niet uit hier ๐Ÿ˜). Wanneer ik mij geรฏnstalleerd heb op de bank zie ik dat de meneer uit SK komt. Dat zegt althans zijn dikke glimmende Audi. Hmmmmmmm....... gespierde man, blauw t-shirt, camouflage broek, mm-kapsel, kindje, jaar of 7-8, roze rugzak...... dit houdt mij nog wel even bezig. Ben ik nou zo erg of hebben meer mensen hier last van? ๐Ÿ˜ Laat het gerust even weten hoor, nu ik nog hulp kan zoeken (voor mezelf dan hรฉ!).



Okรฉ, thee op, fruithapje op, hoofd nog druk bezig, lopen maar weer om die tot rust te manen. Via wat kleine asfaltweggetjes, bospaadjes en langs weides en maรฏsvelden kom ik op een grind fietspad. Mijn rechter hiel, been en voet geeft om de paar passen ook graag een steekje (niet onder water maar lekker recht erdoorheen ๐Ÿ˜ฑ) en dan leidt het geluid van grind ook lekker af. De hele route is heel goed verzorgd en onderhouden door vrijwilligers en goed voorzien van bankjes in alle soorten en maten. Maar net wanneer ik denk "plakken die voet" is er geen te vinden. Het laatste stuk van de route gaat over een schouwpad (zo niet mijn favoriet, altijd oppassen voor kuilen en oneffenheden) en een redelijk lang stuk zie ik voor mij liggen.



Links loopt een waterloos beekje, rechts is een afgerasterd weiland. De weide ligt iets hoger en ik check check dubbel check het draad even (geen stroom! ๐Ÿ˜) en zet mij daar daal. Even mijn voet tapen, thee en lunch. En geheel voor noppes, niks, nada: Rust, stilte en zon ๐Ÿค— ๐Ÿค—๐Ÿค—.
Het pad loopt ten einde, nog eenmaal rechts en links en daar eindigt mijn rondje alweer en staat mijn rode panda mij nog op te wachten. Bijna 14 kilometer op de teller, heerlijk ontspannen, ik heb weer GENOTEN met hoofdletters.
Dit is snel (morgen? 
๐Ÿ˜) voor herhaling vatbaar. Dus Brigitte, wanneer is jouw ferie voorbij en kunnen wij ons Marskramerpad vervolgen (moet je natuurlijk niet allerlei concerten plannen ๐Ÿ™ƒ)?

Prachtige Hollandse luchten