Volgers

woensdag 19 februari 2020

2020-02-19 | Ganz allein


Hollandische bewรถlkter Himmel

Ik ga weer even een stukje, want hoe mooi wil je het hebben vandaag? Prachtig weer, heerlijk fris, 7℃, mooie omgeving, fijne wandelroute en prima starttijd: 12:40 uur. Het Romeinse Limespad, ik heb hier reeds eerder een stuk van gewandeld tot aan ergens in een bos van Kranenburg. Daar gaat mijn wederhelft mij nu droppen en tot hoever ik kan lopen is afhankelijk van zijn werk, maar 2:30 uur moet gaan lukken. Het startpunt heb ik ietwat verlegd, want ik begon toch echt ergens anders nu dan toen ik de vorige keer werd opgepikt ๐Ÿ˜. Maar het boeit me niet, want het is hier nu al prachtig. Ik loop vanaf de parkeerplaats aan de rand van het bos, het Reichswald verder in. Met in mijn kielzog een dame met een vouwfiets aan de hand en een husky aan de riem (wat is hiervan de bedoeling?). Het heuvelt hier gelijk al en de zon ๐ŸŒž schijnt al prachtig tussen de kale bomen door.



Af en toe duik ik met mijn neus naar beneden, vooral bij omgevallen boomstammen waar weer de mooiste paddenstoelen en zwammen aangroeien. Het pad met wat flauwe bochtjes en soms een echte afslag, gaat vooral rechtdoor. Logisch ook, want ver voor me ligt ergens Xanten, het eindpunt van dit pad. Ik loop richting Stoppelberg (92 mtr), naar de Grote Hรถgt (70 mtr) en door richting Kรถhlerberg (74 mtr). Vandaag is het gewoon een kwestie van de wit-rode markeringen volgen. En zo kom ik ook op de route van onze camino, Pilgerweg markeringen volg ik nu automatisch. Mooi, mocht ik ooit vanaf huis starten......
Wanneer ik het bos achter mij laat ga ik afwisselen met de Postbeambte in seinen gelbes Postauto.



Een greep uit het assortiment van vandaag

Telkens wisselen wij elkaar af. Wanneer ik weer eens sta te fotograferen, rijdt hij van links naar rechts. Sta ik oranje paddenstoel in te zomen, komt Herr Post van de andere kant en stopt ver voor mij om z'n pakketje te bezorgen. Wanneer ik een ansichtkaartje schiet met mijn Samsung, wie rijdt er langs? En zo gaan we een paar kilometer met elkaar afwisselend van plek รฉรฉn naar twee en andersom. Ik maak er maar een eind aan, wanneer ik links langs de doorgaande weg vlakbij der Aussichtsturm op de Klever Berg (106 mtr) twee nogal gammele picknicksetjes zie staan. 


  

Vanaf hier gaat het verder een klein bos door. Enige verwarring schept Guru wel, want het rode pad op de gpx wijkt ietwat af en zo beland ik ergens waar iemand met wielen en een stuur moet rijden. Toch vervolg ik mijn weg nog over wat klimmetjes, maar de slimste kant van mij wint de strijd wanneer ik verderop overal hekken zie sta en denk wat als ik daar niet langs kan? Terug Jo, lekker weer klimmen! De Nimweger Strasse, ik ben weer goed op mijn pad en beklim de berg richting Kupferner Knopf (69 mtr). De zon blijft schijnen en dat geeft weer prachtige plaatjes met een fantastische uitzicht. Ik loop een eindje terug en vervolg mijn weg verder door dit bos.



Met een slingerpad kom ik in de bewoonde wereld van Kleve en loop immer geradeaus zo das Zentrum in en houdt halt in Cafรฉ Solo. En weer doorrrr....... manlief heeft nog niets van zich laten horen, dus ik kan nog km's maken. Gewoon doorlopen tot het water, Kermisdhal, en dan volgt het Historischer Landschaftpark Prinz Johann Moritz von Nassau-Siegen. Links houdt ik het water, met de nodige watervogels, rechts zie ik niets anders dan Schneeglรถckchen zover als de bult omhoog gaat. De zon doet goed haar best en het valt me op dat ze ook hier Hollandische bewรถlkte Himmel hebben (an Deutsche Seite der Grenze ๐Ÿ˜ƒ). De luchten weerspiegel geweldig in het water en ik leg het vast op de gevoelige Samsung wanneer ik de brug over moet. In de verte piept de Schwanenturm hoog boven de stad uit.


Landschaftpark

Ik draai om en vervolg via een groot open terrein richting een stukje bewoonde wereld en een redelijk grote weg. De wind heeft hier vrij spel en ik rits alles weer dicht wat ik eerder geopend heb. Mijn pad gaat onder een drukke doorgaande weg door en ik loop met het water rechts zo weer een buitengebied in. Wederom prachtige luchten en iets minder wind. Terwijl ik hier loop, denk ik terug aan mijn wandeling op de Duivelsberg, daar heeft het hier wel wat van weg. Grote kale bomen, veel blad, brede paden en vals plat! Weer even een tandje bijzetten! Goede oefening voor.... Ondertussen houd ik mijn mobiel in de gaten waar mijn taxi blijft, zodat ik straks niet ergens het bos in ga terwijl hij arriveert langs een bereikbaar pad voor de auto. Wanneer ik de Strasse bereik besluit ik deze te volgen daar Gerbrand er ieder moment kan zijn. Dan valt mijn oog links op een paar bijzondere muren met grote bloempotten bovenop, Moritzgrab zo blijkt. Dat moet ik zien natuurlijk. Ik fotografeer het van alle kanten en probeer te ontcijferen wat er zoal geschreven staat. Onmogelijke taak trouwens.



Moritzgrab

Ik klim de bult omhoog en zie recht voor me het bord van Restaurant Berg en Dal. Ohhhhh ben ik hier, heel herkenbaar. En op dat moment draait mijn taxi mijn kant op. Samen gaan we nog even kijken bij het grafmonument voordat we huiswaarts keren. Ruim 11 km heb ik in de beentjes, met klimmetjes en daaltjes, met woei en Sonnenschein, durch dass Wald, centrum en buitengebied. En elke stap weer met veel plezier gezet. Auch ganz alleine ist Genuss.


  

Zaterdag gaan ik verder, maar dan weer in goed gezelschap van Brigitte.

zondag 16 februari 2020

2020-02-15 | Eropuit met Luie Everdina en een ietsie Dennis


Boekenstad met gebak ๐Ÿ˜Š

Eindelijk ben ik weer op de been na ruim twee weken griepen (jaja heb wel Exloo gelopen met mijn bacillen). Direct ook maar weer het serieuze werk, dik 18 km voor de boeg, in en rond Bredevoort, de vestings-/boekenstad van de Achterhoek. Zo hebben ze hier ook een bekende, Henrickje (BB is ook een Hendrikje, maar dan de arme tak, zonder c), ze heeft zelfs een standbeeld op het plein midden in Bredevoort. Maar ze hebben hier nog meer, boeken en curiosa! En een heleboel leuke schattige huisjes in enige Anton Pieck smalle straatjes. Veel oude en antieke boekwinkeltjes en gewoon veel ouwe zooi. Zo kom ik mijn jeugdherinnering al vrij snel tegen na onze start (9:00 uur zoals altijd), een echt singletje (je weet wel/of niet, zo'n zwart vinyl rond schijfje met een gaatje in het midden) van Heintje staat in een etalage samen met andere stoffige artikelen ๐Ÿ˜€. Mijn dag kan niet meer stuk en gelukkig heeft BB slechte oren ๐Ÿ˜‚ en zo loop ik al zingend het dorp uit. Ken je klassiekers.


  

Wanneer wij de N318 zijn overgestoken lopen we al snel in het buitengebied via bospaadjes met aan "mijn kant" (lees rechts, voor nu op dit moment) de Keizersbeek en daarnaast de Boven Slinge. Even later scheidden ook deze wegen en laten we het water achter ons en gaan we verder de bos- en zandpaden op en belandden we op bekend terrein. Nu volgen we weer een pad dat we reeds eerder samen liepen en ook eens met heel veel anderen, maar beide keren andersom. Dan is de omgeving ook direct anders ๐Ÿ˜†, maar dat kan ook aan ons liggen ๐Ÿ˜„. "Kijk daar zaten we toen nog in korte benen en daar liepen we langs de boer die toen druk aan het werk was op z'n land." En zo lopen we de kilometers weg en weten dus precies waar een bankje staat wat ons gaat verblijden met koffie met. Gelukkig, bankje is er nog, BB heeft de koffie en deze keer wel cake! We zitten lekker te relaxen, luie Everdina ๐ŸŒž komt ons ook vergezellen en wij genieten in de rust van onze aankomende wandeling van april, de camino, en alle (nu al) leuke reacties van mensen die samen via onze blog meegaan op onze reis. 



Wij vervolgen de weg, beide iets lichter wat betreft onze to do lijst camino, want we hebben weer wat afgestreept, we gaan definitief zonder stokken lopen. Mocht dit een slechte keuze blijken, zelfs Portugal heeft winkels en internet. En ik een creditcard waarmee ik prima met links uit de voeten (lees handen) kan ๐Ÿ˜Š.
We lopen verder door bekend terrein, nog steeds andersom weliswaar, maar het verbaasd ons hoe anders het nu is in de winter. Nou winter
๐Ÿ˜Ž......... De natuur oogt zo anders, maar zeker zo mooi nu de zon ons vergezeld. We spotten veel mooie vogels (vinkjes, vlaamse gaai, groene specht, roodborstje, koolmeesjes, zilver reigers, wilde ganzen, kleine kauwtjes en wat al niet meer) en BB loopt weer links en rechts van de ene leuke gele paddenstoel naar de andere oranje, ik doe gewoon mee. Wanneer we een kabbelende sloot oversteken staan we even stil om van al het moois om ons heen te genieten. Nee wandelen is voor ons niet alleen maar kilometers maken, zeker niet! Dus fotocameraatje mag mee naar de camino. Maar eerst maak ik nog even een Iphonefilmpje van het leuke kabbelende water, eerst over rechts, het gras op, drie stappen, oeps verhoginkje, bijna plons, maar net niet ๐Ÿ˜‘.... en nu nog links....




En door..... droog gelukkig! Iets verderop steken wij de Blekkinkhof over richting een paar leuke boerderijen met leuke ruimtes om de deur. Meneer Bewoner zit lekker in z'n voortuin met zijn hond te genieten van het fijne weer en zwaait ons al tegemoet. Wij nemen nog even een kijkje bij zijn beestenboel in zijn "achtertuin" en bewonderen zijn begroeide paddenstoelen boomstam. Even opletten hoe we langs de modderpoel ons pad kunnen vervolgen, blijkt Guru het duidelijk niet met mij eens te zijn dat we hier lopen, dus rechtsomkeer.



En dat werd weer gezellig, want meneer Bewoner komt een praatje met ons maken. Hij weet al dat we een route lopen (want waarom loop je anders in de drek) en dat zijn buurman "ons wandelaars" niet meer over zijn privรฉ terrein wil hebben. Wanneer ik vraag wat buurman daartegen gedaan heeft daar het een officiรซle wandelroute is, weet hij ons met zekerheid te vertellen dat er zo'n grote hond loopt (wijzend met zijn hand op heuphoogte). Okรฉ ons vage lijf is ons wel iets waard dus alternatieve route. Bewoner kent er twee en wij kiezen de eerste, eerst weer door de drek dan verderop een heel klein smal paadjes links het bos in, einde pad weer links en zo komen wij weer op route. Gelukt! En het was zeer de moeite waard❗❕❗ Maar "waat oe, waat oe" (pas op! pas op!), want hier liggen de lege (plastic) hulzen van de buks! Jagers hoeven niet op te ruimen?


Nog een paddenstoel, nog een bloem en doorrrrr....

De tijd loopt ook lekker met ons mee, evenals onze gevulde rugzakken, dus lunchtijd. En gaan we rechts, staat daar links
(niet rechts Brigitte, jouw kant! ๐Ÿ˜Š) het bankje van een eerdere pauze met "de weggewaaide eierschaal" (toen was er geen Dennis). De tassen, trommels, plastic zakjes, thermoskannen en blaas ๐Ÿšบ worden geleegd. BB vult haar sok nog ff met schoap, scheelt weer een 0.001 gram tasinhoud. We lopen nog een klein stukje "ouwe route" en daarna scheidden ook deze wegen en gaan wij een "nieuw" terrein op. Samen met het begin van Dennis waaien we lekker uit voor ons nieuwe optrekje Landgoed Kotmans



Tingelingegeling......

Even verderop passeren we weer de tingeling en vervolgen nu het zandpad immer gerade aus. Wel zo gemakkelijk wanneer links en rechts iets later op de dag voor sommige
๐Ÿ˜‚ onder ons iets lastiger wordt. We komen weer uit bij de N318 en na heel goed kijken steken we over en verdwijnen in het loofbos waar ook weer een einde aan komt en Brigitte op bekender terrein komt, Camping de Twee Bruggen. Jaha, we zijn al in Winterswijk! Brigitte weet mij van alles te vertellen over deze plek en hun leuke vakantie-ervaringen alhier. En dus weet ze ook de weg te vinden richting het juiste pad naar de Boven Slinge wanneer Guru even van het padje is i.v.m. verbouwing op het vakantiepark. 



Zoveel verschillende gevleugelde vrienden en stoelen (Bron: Google)

Een heel eind lopen we
parallel, met rechts (Brigitte, mijn kant! ๐Ÿ˜€ In april is het pas links!) het water. Dat houden we ook maar zo, dan passeren we later verder rechts ook nog de Slingeplas. We steken de brug over en betreden weer de bewoonde wereld die Bredevoort heet. Via een saai stukje jaren 70 woningbouw komen we even later in het pittoreske gedeelte van dit dorp met rechts van ons, Herberg Bertram. Heel vervelend, daar hebben ze cappuccino en met lekker gebak!
 

Dik verdiend!

Het was weer een fijne dag, een mooie route en in goed gezelschap, zelfs met voorproefje kleintje Dennis. Wat hebben we het toch fijn samen ๐Ÿ˜‰๐Ÿ˜‚๐Ÿ˜†๐Ÿ’™๐Ÿ’‹. Op naar de volgende.
Bron: Pinterest


dinsdag 4 februari 2020

2020-02-02 | Alles klettert



Vochtig weekend

Ik hoor water kletteren, heel raar ๐Ÿ˜ฎEn zo begon ons weekend Exloo. 


Zondag 2 februari, wij lopen dit jaar wederom de Schutrupswandeling in Exloo en hebben ons ingeschreven voor de langste afstand, 25 km. Daar Drenthe nou niet bepaald om de hoek ligt, heb ik een heel leuk Vrienden op de Fiets adres gevonden waar we zaterdagavond overnachten zodat we zondag fris, fruitig en vroeg kunnen starten. Maar eerst haal ik Brigitte thuis op, eet direct maar even mee en bijna een uur eerder dan ik onze gastvrouw Roos ๐ŸŒน heb doorgegeven, staan wij op hun oprit. Zelf zijn zij niet thuis i.v.m. een feestje en wij gaan ze dus ook niet ontmoeten, want ook zij blijven overnachten. Ons onderkomen is een soort omgebouwde schuur/garage/was-bijgebouw. De sleutel hangt al/nog in het slot, een deel van het ontbijt bungelt al in een plastic tasje aan de deurklink (zo heb je geen koelkast nodig), dus wij gaan ons redden. Het is weer een te leuk plekje. Direct bij binnenkomst in het halletje links toilet, rechts douche, daarna de zit/slaapkamer met stapelbed, 2 tuinstoelen, links een wastafel, rechts een trolley met waterkoker, koffiezetapparaat, elektrisch kookplaatje, wat potten en pannen, aanverwante artikelen en koffie en thee. Aan de muur hangt een klein vierkant opklapbaar tafeltje voorzien van dienblad met de overige ontbijt spullen zoals bolletjes, jam en eieren. Wij dumpen de rugzakken en tassen bij de trolley, zetten de stoelen in relax positie, zodat we dadelijk op mijn IPhone (bij gebrek aan tv) kunnen gaan mollen met een lekker bakkie koffie erbij. BB regelt dat laatste, poets de koffiekan eerst ff goed schoon (leuk hip flitsend apparaat, maar met de nodige dikke koek in de pot. Koffiekannen kunnen ook gewoon in afwasmachines mensen!) terwijl ik mijn IPhone aan de sap leg d.m.v. het alom bekende IPhone oplaadsnoertje

  

Maar waar blijft de blieb?????? ๐Ÿ˜ฒ๐Ÿ˜ฒ๐Ÿ˜ฒ Er komt altijd een blieb als de stekkers overal goed inzitten, maar nu niet ๐Ÿคจ. Het zal toch niet hรฉ? Maar wel dus, ergens heeft mijn snoertje weer iets gebroken, want blieb is weg, blijft weg en laat niets meer van zich horen. Hier wordt ik dan zoooo ongelukkig van ๐Ÿ˜ฉ. Wij willen Mollen!! Maar ik ben net een vent, ik denk in oplossingen! BB logt in op mijn TelfortTV, dus Mol, jou pakken we zo, nu eerst de koffie. Terwijl BB haar oplaadsnoertje opspoort leg ik mijn oor nog eens iets beter te luister, want ik hoor geen blieb maar wel iets anders wat ik eigenlijk niet hier en nu zou moeten horen en loop richting trolley waar het geluid volgens mij vandaan komt. Nou ja loop, ik verzette mijn voet ๐Ÿ˜€. Ik hoor een soort van water lopen, maar dan geen water zoals in een koffiekan druppelen, nee, meer zoals een kabbelend beekje, een stroompje zeg maar. Ik trek al onze tassen eerst, en voor de zekerheid, maar eens weg bij de trolley waar het geluid gefabriceerd wordt en dan door voor verdere inspectie. Dit raadsel blijft niet lang onopgelost en in no time is de trolley aan de kant, de koffiekan onder het apparaat vandaan, de muur en trolleyblad gedweild en is alles weer koffiewatervrij. Poging twee van "we zetten koffie" gaat door, nu  zonder deksel, kijken of dat wel droog lukt. En op twee volgt drie, dus deksel er maar weer op, weer gedweild, en doorrrrr...... Laten we maar thee zetten, anders zijn de poetsdoeken hier dadelijk ook zo op. En zo zitten we net op tijd klaar, ingelogd en wel en kunnen we gaan mollen! Koekje erbij? Onder het genot van wijn en nootjes bespreken we onze to do lijst Camino en maken een volgend to do lijstje om niets te vergeten. Als dat maar goed gaat ๐Ÿ˜‰!


De volgende ochtend, zondag, onze wandeldag. Ik heb de afstand bij moeten stellen naar 15 km, want ik ben te ziek (gewoon griep, heb het al een paar dagen ๐Ÿ˜ท) voor meer kilometers. Brigitte is van het ontbijt, dekt de tafel zodra ik deze ontruimt heb van mijn spullen (is ook altijd hetzelfde liedje hรฉ ๐Ÿ˜Š). Ze heeft al een kan thee gezet voor onderweg en bij gebrek aan koffie worden dat dus twee kannen thee. Er liggen twee eieren (zijn die gekookt? we wegen ze op onze hand, schudden er eens mee..... ahhhh vast wel) en twee mandarijnen en dat alles nemen we ook mee voor de lunch. Wanneer we klaar zijn voor vertrek pak ik de eieren in mijn theedoek om ze heel te houden onderweg. Voorzichtig rol ik nummer twee bij nummer รฉรฉn maar glijdt ie uit mijn hand, flatst, op de stenen vloer. Zo, die was in ieder geval niet gekookt. Weten we dat ook maar weer. Ik poets deze keer wel ๐Ÿ˜ฎ



Het beloofd vandaag wel een mooie natte, hele vochtige dag te worden, dus alles in het plastic. In de tipitent achter de winkel van Schutrups is het startpunt en de koffie!! Goed, die erin, wij de tent weer uit en gaan. Al snel gaat de route het buitengebied in (nou is daar heeeel veel van in Exloo) en belandden we bij het zandgat Kremer. Het mooie aan deze route wandelen is dat je alleen maar de juiste kleur wegwijzers hoeft te volgen en zelfs onderweg nog kunt switchen van route. Wij hebben bijna 7 kilometer op de teller, zijn heel veel water verder en zien koffie-tipi-tenten. Hier stromen alle afstanden en kleuren-regenponcho's weer tezaam om te kunnen genieten van warme dranken en zelf te bakken broodjes boven het open vuur. Voor de koffie-tipi staat al een rij, dus sluiten wij maar aan. Mocht je ergens nog droog zijn, dan is dat nu ook verleden tijd, want van stilstaan in de regen wordt je zoveel natter. Dus ga eens wandelen!



Maar met warme bekers vertrekken wij richting volgende tipi en hopen op een bankje voor mij/ons. Het bankje staat er, nat en wel, want dit is de niet waterdichte versie tipitent, tuurlijk, sure, nice ๐Ÿ˜ถ. We nemen de bank met de minste waterdruppels, nemen komo en zo kunnen we tenminste even ietwat beschut zitten. Voor het mooie uitzicht en de temperatuur hoeven we niet te blijven zitten, dus vervolgen we al snel de route. Het splitst zich al snel weer op en wij blijven bij de vijftieners. Deze helft van de route is ook het meest mooie stuk. We lopen over de Hondsrug, door de bossen en langs en over de heidevelden. Van fotograferen komt weinig terecht vandaag. Het is te slecht weer en mijn cameraatje heeft nog geen zwemdiploma. En wanneer er weer eens vier prachtige cadeautjes als hijgende hertjes een sprintje trekken links over een open veld, ben ik toch altijd te laat, dus lang leve Google, pixabay, pinterest...... Heel in de verte zien we de witte konten verdwijnen en trekken wij verder het open veld over. 


Bron: Google

Op naar de laatste kilometers, maar eerst in het volgende stuk bos zoeken en vinden wij een boomstam die sterk genoeg is en ons beide kan dragen, zelfs wanneer wij geluncht hebben. We zitten weer heerlijk te glibberen op onze komo op deze gladde stam en hebben het genoegen menige wandelaar de juiste weg te wijzen. Het pad kruist hier een ander pad en de echte rechtdoor is ietwat onduidelijk vinden wij (en vele aderen). Dus op de vraag: "waar naar toe?" Antwoorden wij iedere keer "die kant zagen wij andere oplopen", wijzend schuin rechtdoor. Tja, is dat goed? Geen idee, zal wel, we hebben niemand terug zien komen, dus volgen wij even later ook maar dat pad. En nee, ook wij zijn niet de verkeerde kant opgestuurd en zo vervoegen wij ons later weer tezamen met menig andere wandelaar van welke afstand dan ook. 


  

Last but not least wordt het nog een heel geglibber en geglij en valt het niet mee om nog een stukje redelijk verhard te ontdekken om onze voetstappen op achter te laten. Dan hebben de schapen die rechts gedreven worden over het Molenveld door een herder met zijn hond het duidelijk makkelijk met en op vier poten. Daar waar zij ons pad (gewoon asfalt, hoe fijn kan dat zijn ๐Ÿ˜Š) kruizen splitst de groep ook ietwat op, de voorlopers en achteraanhangers van de kudde. Wij lopen achter, mijn tempo is zo hoog niet meer, mijn energie is ergens achtergebleven. De kudde splitst zich in de woonwijk al snel weer op, rechtdoor gaat de echte, en alle makke doch smerige schaapjes gaan links het dorp in. Rest ons nog wat asfalt en menige wandelaar speelt even met de voetjes door de waterplassen in de hoop het schoeisel iets te reinigen. Nou daar is echt veel meer voor nodig vandaag! Wat een drek, ja ook in Drenthe kennen ze dat. 



Bij de volgende kruising houden we halt voor het verkeer van rechts, de echte kudde weer, zij hebben voorrang. Zo zie je, linksom of rechtsom je komt er altijd. Zo ook wij. Vijftien kilometer, zeike nat, hondsberoerd maar wel genoten en trots op onszelf! Bij de auto ontdoen wij ons even van de natte bovenkleding en gaan droog een lekkere cappuccino met cake scoren in de winkel van Schutrups. Dat hebben we zeker verdiend na een dag als gisteravond en vandaag. Lang blijven we niet zitten want de heer en mevrouw live muziek hebben de volumeknop voluit staan, zodat ze het bij de pitstop-tipitent onderweg ook nog kunnen horen. Time to go home. De baggerschoenen uit, op de komo in de auto. Super uitvinding die zak! Apple-kaarten stuurt ons via een hele andere richting dan we gekomen zijn weer naar huis, maar dat boeit ons niet. We komen er altijd en nu zal het beslist niet anders gaan. En zo zie je maar weer, niet alles is te plannen, soms overkomen dingen je gewoon en soms moet je het dan ook alleen oplossen zonder handige wederhelft. Wel fijn dat ie mij vanuit huis steunt door te zeggen dat ik moet proberen de dingen zelfstandig te doen en op een leeftijd ben dat ik op eigen benen mag staan ๐Ÿ˜‚๐Ÿ˜‚.
Schoap in de sok, in de tas en in de wei.

Via Hoakseberge is het nog zo'n veertig minuten eer ik thuis ben. Wisten wij gisteravond niet waar het gekletter vandaan kwam en was het ook beslist niet de bedoeling dat het รผberhaupt kletterde nu verlang ik na een hele dag gekletter op mijn hoofd en al het plastic naar warm gekletter van mijn douche en daarna........ mijn bed in.

Brigitte bedankt voor de gezelligheid, je humor, je poets vaardigheden, de drank en nootjes en het zorgen. De volgende ben ik er weer helemaal fris en fruitig bij!



zaterdag 25 januari 2020

2020-01-25 | Twents rondje

Hoaksebergs veen

Brigitte heeft natuurlijk weer een feestje vanavond, dus wij hebben enkel tijd voor een klein rondje vandaag. Ik kom d'r wel tegemoet natuurlijk en reis af naar haar woonplaats om daar de Trage Tocht Haaksbergerveen te bewandelen. Zij heeft dan wel geregeld dat we bij haar moeder, mijn tante, later vandaag lekker gaan lunchen. Zo was ik vanochtend dus snel klaar met inpakken, hoefde alleen maar een thermoskan echte zelfgemaakte chocolademelk mee te nemen. Ja, deze keer heb ik en melk en cacao en slagroom in huis! Zie, drie x is scheepsrecht 
๐Ÿ˜ƒ

  

De start is vanaf de parkeerplaats aan de Peppedijk en daar lopen we zo het veen in. Afwisselend drassig hoogveen, weidse heidevelden afgewisseld door bosjes en graslanden met mooie vergezichten en heel veel stilte. Vandaag lopen we trouwens voor de verandering eens niet met gpx (deze route was helaas niet te openen), maar via de WandelZapp app. Werkt bijna perfect, alleen erg jammer dat wanneer je even je foon ergens anders voor gebruikt je steeds de route opnieuw moet opzoeken. Maar ook dat went ๐Ÿ˜Š.

Oranje dag
Vandaag is het trouwens ook geel/oranje rare paddenstoelendag lijkt het wel. Kleverige koraalzwammetjes, oranje druppelzwammetjes en gele trilzwammetjes kruizen regelmatig ons pad. Wij maken nog even een slinger naar jouw kant (= Brigitte taal: lees rechts) om door de openingen van het vogeldoorkijkscherm te loeren. We zien veel wit liggen, of te wel: papieren zakdoekjes ๐Ÿ˜–, maar geen bruine kiekendief, gierzwaluw of welke eend dan ook te bekennen. Dus doorrrrr...... Op zoek naar de volgende ANWB paddenstoel. Die komt gewoon op ons pad natuurlijk, maar paal Z65 is nog steeds spoorloos (kan echt aan ons liggen hoor). Maar nummer 68 en 69 waren vriendelijk genoeg ons de weg te wijzen. En zo belandden wij na de kruising met de Broekdijk op een koud vochtig metalen bankje met uitzicht op het boerenland. De cacao is lekker warm, de slagroom lekker koud en de kanjers lekker hard door de kou. Wat is het toch lekker picknicken met nul graden ! En wat doe je tijdens het niksen, juist, Portugees oefenen ๐Ÿ˜‚. Voor ons en alle Portugezen echt beter wanneer ze Engels kunnen spreken, want anders gaat het daar straks heel lang duren ๐Ÿ˜Š. Ik snap waarom ik ooit in de cijfers ben gaan werken.

  

Wanneer we opbreken zie ik dat mijn rechter-nep-kunst-duimnagel z'n plek heeft verlaten, maar gelukkig was ie niet ver weg. Even tijd voor een kleine spoedreparatie (hoezo ijdel?). Zo fijn een echte wandelbroek, lekker veel zakken, dus ruimte voor de nep-nagel-lijm. En zo is dit probleem ook weer opgelost en kunnen we weer verder. BB is hierna ook even de klust kwijt, want zeg ik nog: "rechtdoor de onverharde weg in" wil zij rustig meebuigen met de bocht naar "haar kant". Even extra check, nu ook met Guru, en we vervolgen het pad daar waar ik ons naar toe dirigeer. Gelukkig maar, want anders hadden we de vijf cadeautjes die voor ons overstaken zomaar moeten missen. 


Bron: Spirit1955
We genieten nog na van dit tafereel en hopen op nog meer, als we maar stilletjes doorlopen. Maar ja, moet je ook wel afslaan waar het moet. Inmiddels klopt de beschrijving niet meer met het pad dat wij bewandelen, dus rechtsomkeer! En zo gaan we op zoek naar het houten huis aan de rechterhand en betreden we kort daarna het Kommiezenpad en vervolgen deze zeker 2 kilometer. Hier wandelen we door een mooi bosgebied met aan onze linker zijde de Duitse grens. Herkenbaar aan de grenspalen en natuurlijk een Duits info- en verkeersbord. Treffen we aan Hollandsche zijde ook nog eens een deksel van een toiletbril aan, buigen wij ons over dit raadsel, maar deze blijft onopgelost en dus spoelen wij maar door. 

  

De nodige ienimienie geel/oranje zwammetjes worden nog op de gevoelige mobiel vastgelegd, net als de geheel nieuw ontdekte paddenstoel, sterzak. Alles wat klein is en opvalt, kan door de kleur of de vorm zijn, dat ziet Brigitte. Zo ook een rare kist in de grond achter een boom niet ver van het pad. Wij de bosjes in, want nieuwsgierig zijn we en raadsels willen wij altijd opgelost zien. Er ligt een lange tak op een soort van deksel van een ingegraven koelbox en wanneer we die wegduwen met de voet (te schijterig om het met de handen te doen, man weiss ja nie, en nog schrik ik me een hoedje dat er een soort kistje in ligt) lost zich hier een raadsel voor ons op. Helemaal onderaan de naastgelegen boomstam zit een geplastificeerd kaartje met de uitleg van deze schatkist, Geocache genoemd. Hรฉ die ken ik, van schatkist naar schatkist wandelen met je neus op een mobiel kaartje en wat is de winst...... 

  

Wij sluiten de box maar weer en na een slinger mijn kant op (= links vandaag, kan de volgende wandeling zomaar weer anders zijn), om zo even op echt Duits grondgebied de info tot ons te nemen die het bord ons geeft, lopen we even later alweer het Haaksbergerveen op. We kronkelen over wat hoger gelegen zeer ongelijke en soms glibberige zandpaden, met prachtig weids uitzicht over velden en vennen. Dat geeft stof tot nadenken en direct beslissen wij natuurlijk, dat wij zonder stokken de Camino gaan lopen. Onze redenatie: hier wandelen we toch ook nooit met ๐Ÿ˜Š.
Onze eerste mede wandelaars komen we hier pas tegen, een drietje, waarvan meneer bewapend met loep zich op nog enige afstand van ons, gelijk op de knieรซn laat vallen (wat galant
๐Ÿ˜€) om de grond te bestuderen. Blijkbaar vond hij niet wat ie gehoopt had, want in een fractie van was ie alweer in de poale

We passeren een houten afsluitboom en nemen toch de bocht naar rechts, ondanks dat BB weer eens de andere kant op wil. Maar ze is volgzaam en samen zoeken we naar paaltje Z61. We kronkelen dit pad af, links om, rechts om, heel wat Y paaltjes verder, zoeken we nog steeds naar Z61. Maar eerlijk is eerlijk, BB is hier op "eigen  terrein" en weet dat we goed zitten en dit pad ons naar de auto leidt. En zo geschiedde, paaltje Z59, Z58 we hebben ze gepasseerd, maar Z61 is spoorloos. Gelukkig de panda niet, die heeft zich lekker vermaakt op de P van Staatsbosbeheer en heeft nog meer gezelschap gekregen ook. 

  

Instappen, appen en wegwezen, er wacht ons nog een gezellige familie-lunch. De tafel is gedekt, de thee lekker warm en de maagjes worden gevuld. Na een gezellig ruim uurtje beppen en smullen scheiden onze wegen. Tante Johanna bedankt voor de lunch ๐Ÿ’‹๐Ÿ’‹!
BB kan de douche in en nog even relaxen, voordat zij de kroeg weer inrolt, ik geef nog even 40 minuten gas op de lollie en ga weer genieten van het thuisfront. Weer 14,5 km op de teller van 2020 erbij, op naar onze volgende wandeling, een weekendje Exloo. Maar dan รฉรฉn met minder ijdele kunstnagels, want inmiddels ben ik er mooi vier onderweg verloren
๐Ÿ˜. Ach, ik heb het eigenlijk toch niet nodig, ben mooi genoeg van mezelf en dat scheelt weer een paar gram meeslepen ๐Ÿ˜.



dinsdag 14 januari 2020

2020-01-13 | Even op visite

Utreg's drek

Het beloofd een hele mooie dag te worden en manlief moet naar Maarssenbroek en zal daar een paar uur werk hebben. Te jammer om dan niet mee te gaan voor een lekkere wandeling. Dus heb ik gisteravond een route gezocht daar in de omgeving en natuurlijk is het "Ontdek Haarzuilens" geworden. Natuurlijk, omdat wijlen mijn schoonmoeders 
๐Ÿ’‹ wieg daar heeft gestaan.


Aan de Maarssenseweg word ik afgezet en direct ga ik de Thematervelden in. Wat een prachtig stuk natuur met rechts van mij de Haarrijnseplassen, links graslanden met in de verte de bewoonde wereld en onder mij heeeeel veel drek! 
Mijn broek en schoenen zijn in lange tijd niet zo smerig geweest en al helemaal niet in zo'n korte tijd. Ik glibber dit gebied door. De bruggetjes zijn helemaal linke soep, spekglad! Hier moet Utreg nog wat gaas vastspijkeren! Dus wees gewaarschuwd. Maar laat het u er niet van weerhouden te gaan, want wat is dit een mooi gebied. 

  

De ene sloot volgt de ander op, via een bruggetje of een wal vervolgt het pad langs de volgende sloot. Het tempo ligt laag want het blijft uitkijken en glad, maar ook mijn fotocamera heeft het er druk mee. Bij Hoeve Wielrevelt gaat het richting natuurreservaat 't Natte Laand. Nou nat is het hier zeker ๐Ÿ˜ƒ

  

Met een grote bocht loop ik als het ware om Kasteel de Haar heen en deze blijft ook nog enig tijd buiten zicht. Even kan ik mijn schoenen een stukje schoon lopen op wat asfalt, maar daarna gaat het de Polderweg op en snel weer linksaf de weilanden Klein Limburg in. Wederom geglibber en gladheid en wederom mooie vergezichten, zon, mooie Hollandse luchten en allerlei vogels. Na de nodige bochtjes volgt een prachtige brede laan met ??? bomen die uitkomt op de Rijndijk.

  



Deze steek ik over en beland in het Parkbos van Landgoed Haarzuilens. Hier kronkelende de grindpaden door een weids landschap met nog meer vogels, grote vijvers en verschillende bomen en planten. Vanaf hier piept ook het kasteel voorzichtig tussen de begroeiing door en na de bocht links, loop ik zo op de Haar af.


Hier gaat de route rechts en links om de kasteelmuur van het koetshuis richting de bezoekersingang. Even weer een fotomomentje hier. Helemaal leuk omdat er familie van mijn wederhelft op het Stalplein heeft gewoond. Nu wonen zij buiten het kasteel, maar zijn nog verre buren en kruizen dadelijk mijn pad.
Voor wie in het juiste seizoen en op de juiste tijd hier is, ga ook eens het kasteel en de tuinen bezichtigen! En zo loop ik dus rechtdoor richting de familie en hopelijk de koffie. Gelukt!

Ik word uitgezwaaid door de familie wanneer ik de route vervolg links van hun woning, weer door de Utregse drek. Glibberend en glijdend loop ik het Wielrevelt. Na een kilometer bereik weer bewoond gebied en asfalt. Hier besluit ik ook de route te beรซindigen en via de Dorpsstraat Vleuten in te lopen, zodat mijn wederhelft mij kan oppikken. Bijna 11 km van de 15.8 km gelopen. Nou gelopen...... zeker de helft gegleden en geglibberd, maar dat was zeker zo leuk ๐Ÿ˜€!

Kasteel de Haar
P.s. Heb ik nu Brigitte al ingehaald? ๐Ÿ˜