Volgers

zondag 6 oktober 2019

2019-10-05 | Paddenstoelendag

Slowmotion of gewoon traag

Gezellig, we, BB en moi, gaan weer ff een stukkie Marskramerpad wandelen. Wij zijn al bij de dertiende etappe, maar vandaag geen 23.1 km maar zo'n dertien en-een-beetje πŸ˜€. Waarom? Het antwoord vindt je in mijn blog van 21 september jl. Zo houdt ik jullie mooi bezig en lees je nog eens iets anders dan alleen je whatsapp.
Vandaag treffen we elkaar in Amersfoort, iets verder op de route al van etappe 14. Wij zijn natuurlijk wel echte Hollanders en willen niet duur parkeren rondom het station van Amersfoort (gaan we liever voor de cappuccino), dus heb ik een gratis parkeerplek gezocht ergens in een woonwijk. Ik parkeer en BB rijdt ons naar Achterveld, ons startpunt. Eerst nog even de weg goed weten te vinden, want Achterveld ligt nog steeds open. Maar we komen er!


Het eerst stuk het dorp uit gaat een stuk over de Emelaarseweg. Een B weg die nu best druk bezocht wordt door al wat vervoerd wil worden en zodoende belandden we enkele malen in de berm om alles heel te houden! Hier hebben wij direct ook al de interesse gewekt van een Achterveldse jongedame die haar twee hondjes uitlaat. Nieuwsgierig naar onze wandeling informeert ze of wij een speciale route lopen, ze ziet met regelmaat mensen hier wandelen. Ach en dan zijn wij zo vriendelijk het e.e.a. uit te leggen en zo lopen we gezamenlijk een stukje op totdat wij richting de Barneveldse Beek moeten. 


Vanaf hier duurt het nogal even voordat we het einde van dit pad langs het water bereiken. We zien overal paddenstoelen in alle kleuren en formaten. Mijn fotocamera heeft het er maar druk mee. En zo ook Brigitte en haar Android apparaat, ze hangen regelmatig ondersteboven samen. Wanneer ik er één fotografeer roept Brigitte mij al naar een andere prachtig exemplaar en -plaren. Zoveel paddenstoelen heb ik nog nimmer in één herfstwandeling bij elkaar gezien als vandaag. Maar da's logisch natuurlijk, want tot ruim een jaar geleden wandelde ik hoogsten 5 kwartier af en toe eens soms 😊 rondje Slangenburg of Kruisbergse bossen en Hettenheuvel.


De zon doet goed haar best deze ochtend en ze weerkaatst prachtig in het water, net als de mooie wolkenluchten. Ook dat geeft mooie plaatjes waarvoor we regelmatig even moeten stoppen (ja alleen paddenstoelen is ook maar eentonig natuurlijk πŸ˜€πŸ˜€).
Enkele ouders wandelen hier met hun kleine grut, met vrolijke laarsjes en al, en die moedigen wij natuurlijk lekker aan om vooral hard in de plassen te stampen 😁. En plassen liggen er genoeg op dit pad na een kleine week regen.
Aan het einde wacht ons een mooi bankje en dat wordt onze chocolademelk-stop. Ja helaas zonder rum, want die heb ik nog op het aanrecht thuis staan 😐 (sorry πŸ’™je, wat in het vat zit.......). 


Chocolademelkthermoskan leeg, koek en eieren op, nodige auto's groot en klein gespot, ons caminoplan besproken en doorrrrrr.........
Brug over, fotootje rechts en links, stukje (echt -tje 😏) verderop lopen we voorbij Pluktuin Stoutenberg met een mooi bord aan de weg "koffie thee taart Welkom". 😏
We steken maar over en worden welkom geheten in het Utrechts Landschap.


Leuke mensen hier toch dat ze ons zo welkom heetten op verschillende borden. 
Even verderop rechts schieten we even naar rechts om het koetshuis Stoutenburg te bewonderen. Heel vervelend wonen vinden wij weer. 
Veel valt er verder niet van te zien dus slaan wij een pad eerder dan de route aangeeft rechtsaf zodat we ook de achterzijde van het imposante gebouw kunnen bewonderen. En natuurlijk nog wat paddenstoelen. 
In de tuin staat ook nog een leuk, helaas verpauperd, tuinhuisje en ach daar maken we ook wel iets leuks van wanneer we verhuisd zijn (moeders moeten ook ergens wonen toch?) πŸ˜„. 


Even verderop bewandelen we een klinkerweg dat behoorlijk aan het uitbuiken is in het midden en daar waar het echt te erg werd hebben ze ooit nog eens geprobeerd er iets van te maken met een overschot aan asfalt. Missie mislukt, dus we gaan wat van links naar rechts en dat kwam niet door de rum. Over links hangt dan ook nog één of ander vreemd zwart hesje aan een rikkepoal waarvan ons niet helemaal duidelijk wordt wie het gedragen heeft, dus wie het verloren heeft en überhaupt waarvoor het gebruikt dient te worden. Zo heel veel tijd om er een heel verhaal omheen te bedenken krijgen we niet, want we moeten de weg oversteken om een leuk wandelpad langs het Valleikanaal te volgen richting de A28.


Guru heeft mij laten weten dat over een kleine kilometer een CafΓ© Restaurant links opduikt en daar worden wij altijd blij van als het richting lunchtijd loopt. Gelukkig loopt er dus nog iets, de tijd, want wij kruipen zo ongeveer in slowmotion vooruit als we de tijd en afstand bekijken πŸ˜‹. Maar niet gezeurd (want daar houden wij niet van 😊), we komen er ook wel, er is alleen zoveel te zien overal om ons heen en dat vergt tijd 😎. 
En zo lopen we parallel aan de wijk Randenbroek (heb 't opgezocht!) en da's nogal een survival. Alles is zo ongeveer groen met af en toe een paar zandkorrels in het midden wat het wandelpad moet voorstellen. Lang leve de lange benen-broek. Gelukkig laat BB mij voorop lopen zodat ik de bramenstruiken uit mijn voorhoofd kan trekken om vervolgens haar te waarschuwen. Om het veilig te houden lopen we bijna met onze neuzen op de grond en wanneer Brigitte vraagt hoe lang dit pad nog duurt (lees: hoe lang (in km's) is dit pad) antwoordt ze: "Nou, je kont is ook niet heel erg aantrekkelijk." En daarmee ga ik naar Santiago 😐?


En denk je dan dat alles tegenzit, blijkt het CafΓ© restaurant dat Wandelnet vermeldt dat hier links moet staan, niet eens te bestaan πŸ˜’! Hebben wij weer. Dus we likken onze wonden en doorrrrrrr...... Lunch wordt even uitgesteld, maar niet lang, want we belanden in het Beekdal, een park met bankjes, water, mensen, brommers, honden, kindjes en nog meer paddenstoelen. 
Via wat kronkels lopen we langs wat sportvelden het park hier uit en volgen de Heiligenbergenbeek verder. Wederom een mooi park met nog meer mooie paddenstoelen, heeeeel veel rood met witte stippen met platte en bolle daken in groepjes en rijen en onder struiken verscholen. 


Huis Randenbroek laten we rechts liggen, want dat is blijkbaar nog niet helemaal bewoonbaar voor ons (we verhuizen alweer, maar pas als het gerestaureerd is natuurlijk πŸ˜€).  
We betreden hier ook het oude centrum van Amersfoort. Vonden we al het groen, natuur, paddenstoelen e.d. al mooi, hier vermaken we ons ook prima met alle oude en prachtige gebouwen om ons heen. Fotomomentjes weer aan alle kanten en af en toe verhuizen we weer en zien we ons al lopen in die goede oude tijd van 
Van Oldenbarnevelt ("ken je klassiekers" πŸ˜€). 


Nu we in de bewoonde wereld van Amersfoort zijn belandt en het centrum bijna inlopen besluiten we om een laatste echte stop te houden in een ......... yep, daar waar ze echte cappuccino verkopen. Ach laten we dan ook maar de "verwennerij" erbij nemen, want we weten ook niet exact hoeveel kilometer we nog moeten lopen daar we een stukje route 14 erbij aanplakken. En we willen wel weer met onze auto's huiswaarts keren. 
Het gezellige drukke centrum lopen we door richting het station. So far so good, helemaal geen gekkigheid vandaag, maar nu begint het. Hele rare tekens op de wit/rode markeringen waar wij de betekenis niet van kennen. Maar nog steeds gaan ze richting station, dus wij volgen. Even raken we dan ook weer eens van het bekende padje en keren om, steken over en belanden even later alsnog op de juiste plek. Dan beginnen de rare tekens toch anders te gaan dan Guru mij zegt en neem ik het maar over van de stickers, want we moeten bij de Panda uitkomen. En die staat perfect langs de route, tegenover een wit/rode sticker geparkeerd. 


En de route is echt niet slecht, zo ook de optrekjes niet en vragen wij ons weer eens af waar wij zullen gaan wonen, waar wij het fout hebben gedaan in het leven en wie hier allemaal "oud geld" heeft? De leuke bolides nemen we gelijk over met het huis dat we betrekken. 
Het bosgebied Prins Frederiklaan leidt ons naar de tennisbaan en zo ook naar ons eindpunt. En dacht je nu dat we verder alles goed hebben gelopen? Nou nee, de laatste 100 meter namen we nog de verkeerde afslag 😱😱. 


Dat wordt nog wat volgend jaar in Portugal en Spanje....... 😎
Maar hoe dan ook, samen komen we er toch steeds weer. Al was het vandaag in slowmotion 😊😊.
Bedankt πŸ’™je, was een heerlijke wandeling πŸ’‹.



woensdag 2 oktober 2019

2019-10-02 | Heerlijk Herfst

Eindelijk weer op pad

Sinds de 22ste van de vorige maand staan mijn wandelpantoffels stoffig te worden in de bijkeuken. Anderhalve week en da's best lang voor mijn doen. Vorige week kwam het er gewoonweg niet van, maar vandaag gaan ze weer an! En gaaaaaannnnnnnn..........!
Maar waar naar toe? Welke route? Hoeveel kilometer? Hoe ver van huis? Wat zegt mijn lichaam? Want ook die heeft inspraak en altijd een duidelijke mening πŸ˜ƒ. Gisteravond mijn voetjes weer lekker in de Gehwohl crΓ¨me en vanochtend nog een laagje diclofenac gel erbij. Dat moet dus goed komen.

Bron: Pinterest
Allereerst maar eens lekker rustig de ochtend beginnen. Ik start niet om 9:00 uur, want dan sta ik toch tot 10:30 uur hier om de hoek in de file, daar onze Gemeente Doetinchem zo slim is om de rondweg van onze wijk opnieuw te asfalteren en wat al niet meer. Het is voor menige "Huet-ter" een grote uitdaging om vanaf hier de stad in te komen, laat staan naar de andere kant van ons mooie Doetinchem πŸ˜•.
Dus heb ik nog even tijd voor een brainstormsessie met mijzelf waar ik mijn voetstappen vandaag ga zetten. Onder het genot van een heerlijk KHA ontbijtje (lees: gort- droge pannenkoek-geval van amandelmeel 😐) en veel thee hak ik de knoop door, wandeling rondom Westendorp 15 kilometer. Mijn wandelnetwerkkaarten 3+4 gaan mee, want hiervan is geen gpx te downloaden helaas. 

Hoe Hollands wil je het hebben 😎

De weersvoorspellingen zijn gunstig, af en toe een buitje, maar daarvoor hebben we een paraplu, regenjas en regenhoes. Panda mag van het centrum van Westendorp genieten, terwijl ik het buitengebied ga verkennen. En dat is/was leuk 😎! Via de Doetinchemseweg verlaat ik het dorp, rechtsaf de volgende asfaltweg op. 
Ondanks dat dit het buitengebied is en een smalle B weg, is het er best redelijk druk. Waar komen ze allemaal vandaan (met zo weinig huizen rondom) 😦? Alles gemotoriseerd, ik ben geen enkele wandelaar tegengekomen vandaag.
Op de brug over de Bielheimerbeek houdt ik even halt om wat foto's te maken. Prachtige plaatjes van een echt Hollands landschap. 


Mooie wolkenluchten, mooie dierenbeesten en nog meer moois volgt en wordt natuurlijk op de gevoelige plaat vastgelegd.
Van de Kipsdijk naar de Keizersdijk en de Zweerinkdijk en dan wordt het ook tijd voor het plastic. Tot zover kon ik de donkere grijze luchten nog achter me laten, maar nu gaan ze opeens sneller dan mijzelf. Het begint ietwat te spetteren en voordat het echt losbarst moet ik maatregelen treffen. Onder een boom(pje) ga ik op zoek naar jas, hoes en plu. Perfect timing, want tijdens mijn zoek-en-gevonden-tocht trekken ze boven even een sluis open. Maar zo snel als het kwam, ging het ook weer en kan de plu weer in en de capuchon weer af. 


Na 7 kilometer, asfalt- en zandwegen wacht daar midden op de T-splitsing een bankje op mij. Lang leve de komo, houdt de billen droog 😁. Een half uurtje rust, paar kopjes thee en wortels verder, nog geen enkele voorbijganger gespot. Het enige wat hier geluid maakt, en veel, is de snoeimachine-strimmer van de jongeman links van mij die het één en ander langs de berm verwijderd. 
Voor de rust hoef ik niet te blijven dus doorrrrr..........
Gelukkig volgt er na een goede 200 meter weer een bankje en ook die eigen ik mijzelf toe, maar dan om even te plakken en tapen. Mijn rechter bal van de voet raakt verhit en om erger te voorkomen, heb ik even wat aandacht aan 'm besteed.


Door een grasland kom ik in een bos. En dat gaat dan weer lang duren met mij, want ik zie weer aan alle kanten van alles en nog wat. Mooi hΓ© herfst, alle kaboutertjes hebben hun tentjes opgezet en huisjes gebouwd. Platte en gekartelde daken, bolle huisjes, bruine- beige en zelfs rode pannen. Hele dorpen bij elkaar, maar ook de nodige vrijstaande grote en kleine kruizen mijn pad en dus mijn lens. 


En zo wandel ik richting de N18 en belandt in Varsseveld (ja, van Guus!). Dit is een niet al te fraai stuk van de route, maar ja, soms is het niet anders. Bijna in het centrum laat ik de kerk links liggen en verlaat over rechts weer dit winkelgebied om bij de rotonde de kluts kwijt te raken.
Gelukkig heb ik mijn wandelnetwerkkaarten bij me en is het tijd om die maar eens bij mijn wandeling te betrekken. Na even turen en zoeken, in de achteruit naar de laatste markering en linksaf........ daarna rechtsaf....... en zo kom ik al gauw weer buiten Varsseveld. 


Hier staat een bankje op een te leuk plekje om zo maar aan voorbij te gaan en dus zetel ik mij en doe ondertussen wat whatsapp- en telefoneerwerkzaamheden. 
Mijn broodtrommel bereikt de bodem, net als mijn thermoskan. Rest mij nog 2 liter water (nee, geen waterzak, dus ook geen lekkage), maar die laat ik voor wat het is, want het is weer tijd voor het plastic, het water komt weer van boven. Check, check alles verpakt en doorrrrrr.... richting het viaduct over de A18. Ook hier raak ik even van het padje en besluit na de eerste twijfel toch om te keren en het voetpad recht omhoog te nemen en zo heb ik een klein stukje van de route ingekort. Niks aan de hand, route was helemaal goed, alleen de markering stond er (nog) niet (of had ik toch door moeten lopen om vervolgens het gehele talud op te moeten lopen? πŸ˜„). 


Het Tandembos volgt. En dat is prachtig om deze tijd van het jaar. Mooie lanen, prachtige bossen met heeeeeel veel paddenstoelen. Hier wordt mijn tempo natuurlijk niet veel sneller van 😊. Maar dat maakt ook helemaal niets uit, het is nog licht, de wolken zijn gesloten en het is hier te mooi om te haasten.
Na wat linksen en rechtsen beland ik weer in de bewoonde wereld die Westendorp heet. 



Wat kan een mens toch blij worden van een paar kilometer wandelen. Maar dan wel door een mooi stukje Nederland, mooi stukje natuur. Laten we er zuinig op zijn met z'n allen.

Bron: Pinterest


zondag 22 september 2019

2019-09-21 | Verlenging

Hoe moeilijk kan dat zijn?

Vandaag gaan wij, BB en moi, weer een route Marskramerpad bewandelen. De originele afstand vandaag is maar 13.6 km, één voor op de sloffen dus (om in onze termen te blijven). Daar wij steeds iets verder van huis starten en dus moeten rijden, besluiten we de route te verlengen met wat kilometers van route 13 die 23.1 km is. Makkelijk toch 13.6 + 23.1 = 36.7 km : 2 = 18 en een beetje. Volgen jullie deze berekening nog? Zo houden we de reistijd een beetje in verhouding met het aantal te lopen kilometers.


De start.....
Wij treffen elkaar op de parking van Sint Joseph in Achterveld. Ditmaal sta ik op Brigitte te wachten en mag zij dus naar het startpunt rijden, Veenhuizerveld. Bespaart ook drop voor Michel, want dat hoef ik zo vroeg nog niet.

We lopen van daaruit lekker weg, zij in lange benen en ik in bermuda. De temperatuur is nog geen 10ΰ₯¦C maar de dag beloofd ons fantastisch te worden, met zeer aangename zonnige temperaturen. Het tempo loopt lekker, het pad is afwisselend en wij kwebbelen kilometers door.


Tussendoor moet ik natuurlijk nog even een weiland met koeien en een dikke stier over links fotograferen, de nodige paddenstoelen over alle kanten en daarna ons prachtige koffiepauzeplekje recht vooruit midden in de natuur. Ik ga voor de boomstam, Brigitte mag de boomstronk.
Anderhalve thermosfles koffie wordt hier geleegd, want er is geen bankje deze keer in de buurt of langs de route, laat staan een terras. Wel met wat lekkers erbij natuurlijk, Brigitte een chocolade koek, ik een ei πŸ˜€. Ondertussen is ook Brigitte "ontbeent" en zo kunnen we nog even bijkleuren van onderen. Met een "zeer gat" (pijnlijke derriΓ¨re) van het geweldige zitcomfort van mijn boomstam bezoeken we nog even het toilet en vervolgens breken we op.



En zo vervolgen wij ons pad om na 300 meter een fijn bankje rechts, achter ons links te laten liggen 😁. Wij verlaten Landgoed Greven en lopen Landgoed Appel in. Mooi natuurgebied, De Appelsche Heide, waar we ook de nodige meest mooie paddenstoelen spotten die natuurlijk op de gevoelige plaat vastgelegd moeten worden. We gaan Appel uit en Nijkerk in (waar ken ik dat toch van? 😏). 


De Zelderseweg oversteken en doorrrrrrrr.... het volgende mooie bospad in wat ons leidt naar één der mooiste bankjes (lees: om de plek en het uitzicht) van al onze wandelingen tot nu toe.
Voor ons; strak blauwe lucht, grazende Friese koeien, wij zittend achter ruisend hoge grashalmen. Luie Everdina staat fijn te stralen, windje door de bomen en wij besluiten toch maar even ons vest aan te doen vanwege ons luie zweet dat onze rug verlaat op het meest laagste punt (da's nou zwaartekracht mensen).




Hier blijven we even lekker genieten van de rust, het uitzicht, ons geratel en al wat we vanochtend in onze broodtrommels gestopt hebben. Ook passeren hier ons enkele andere wandelaars dit pad en wij lachen ze natuurlijk wel een heeeel klein beetje uit, omdat wij hier op dit mooie plekje zitten en zij niet (opstaan en weggaan is geen optie!😊). Het toilet wordt nog even bezocht, BB doet zelfs de deur nog dicht ook πŸ˜†.
Via wat buitenafweggetjes, soms zelfs nog druk ook, en wat paadjes bereiken we Terschuur. We worden verwelkomt door een bruid die lekker zonnig zit te wezen op een bankje in afwachting van de vossenjagers.
Hier eindigt het eigenlijke pad, route 12 13.6 km, maar wij gaan doorrrrr...... en steken even later de A1 over. Even de beentjes de lucht in om over de vangrail verder links naar beneden het pad af te dalen. Hier wordt het voor mij ook tijd om even in mijn rechterschoen en -sok te kijken van wat zich daar afpeelt vlak onder mijn grote teen, de bal van mijn voet. Met wat heen en weer gewiebel op één been (bij gebrek aan een zitplek) plak ik mijn vertrouwde blauwe A-C-tion tape en kunnen we verder. 



We lopen nu parallel aan de spoorlijn en de A1, wat een rust πŸ˜†. Aan het einde van de weg spotten wij een rode auto en iets roods wat op een mens lijkt die op een trappetje staat lijkt het wel. Wij zien dat (nog heel klein in de verte) en ons brein verzint alweer van alles. Tja...... dat doen we dus zoal tijdens het wandelen, kwebbelen en veel verhalen verzinnen 😎.
P.s. de rode meneer was een passerende-treinen-fotograaf-spotter.





Het verkeer neemt ook toe hier en de naderende stoet van achter, laten we maar even passeren wanneer ons duidelijk wordt dat deze colonne duidelijk één en hetzelfde eindadres hebben, De Happyfarm. BB oppert nog even hier aan te leggen voor een bakkie, maar ik laat de gillende kids liever even aan mij voorbij gaan. 


Fijn de rust in van Landgoed Bylaer. De afwisseling vandaag van zonovergoten weggetjes met schaduwrijke plekken tussen de bomen is zeer prettig. Zo ook ons volgende rustbankje, op de heide in de zon onder de bomen. Klein windje droogt onze klamme ruggen terwijl wij ons zitten te verbazen over het natuurschoon, de afwisselingen in voorgaande gebieden en etappes.
Tijd voor ons fruithapje, ff een boost voor de laatste te bewandelende kilometers, want hoeveel zijn er dat nou eigenlijk nog πŸ˜ƒ? Tja...... dat weet ik zelf eigenlijk ook niet precies (5, 6 misschien). Ik moet wel heel snel mijn fruithapje verorberen, want BB is zo bewegelijk dat ik het verder maar van de grond moet eten πŸ˜•. 



De kilometerteller telt rustig verder en wij sluiten ons gewoon aan en berusten in ons lot. Nog even en we zijn bij een RUST punt belandt maar deze besluiten we te negeren en vrolijk al kakelend verder te wandelen. Soms zijn we het gekletst ook wel even zat 😊 en op zo'n moment neemt Brigitte het helemaal alleen over en begint met zichzelf te converseren. Dat lijkt mij ook het moment dat de finish in zicht moet komen πŸ˜‚.
En die komt, Achterveld in zicht. Nog wel even een flinke draai over links door een aangelegd natuurgebiedje Modderbeek.
Nog wat fotomomentjes en geluk zoeken en via het zoveelste hekje van vandaag snakken onze voeten wel naar een terras. Bingo, Cafetaria met terras! Eindelijk onze welverdiende cappuccino en een heerlijk koud glas fris.
Beide hebben we oververhitte voeten en Brigitte laat ze dan ook maar even luchten. Ik laat het liever even dicht zitten, voordat mijn blaar echt lastig gaat worden.

Helaas, weer geen prijs
Maar ook deze route hebben we weer volbracht. Waren wij van menig dat 13.6 km echt te kort is om zo'n eind van huis te gaan wandelen (vandaar de verlenging), gaan we de volgende route nog net een ietsiepietsie verder van huis om het restant van route 13 te lopen. Dat wordt een hele fijne, weten we nu al. Lekker vroeg beginnen zoals altijd, lekker traag en relaxed lopen om daarna lekker lang en uitgebreid van een terras (of terrassen 😍) te genieten in hartje Amersfoort. We hoeven per slot van rekening dan maar 13.5 km te wandelen πŸ˜†πŸ˜†πŸ˜†. Heb ik toch mooi uitgerekend weer!


Wat wij nu aan kilometers onder onze wandelschoenen gehad hebben mag je zelf uitrekenen. Suc6, je kunt het πŸ˜€!

Dertien en een beetje, als dat geen geluk brengt πŸ˜€

BB πŸ’™je, bedankt maar weer voor een topdag!