Volgers

dinsdag 4 februari 2020

2020-02-02 | Alles klettert



Vochtig weekend

Ik hoor water kletteren, heel raar 😮. En zo begon ons weekend Exloo. 


Zondag 2 februari, wij lopen dit jaar wederom de Schutrupswandeling in Exloo en hebben ons ingeschreven voor de langste afstand, 25 km. Daar Drenthe nou niet bepaald om de hoek ligt, heb ik een heel leuk Vrienden op de Fiets adres gevonden waar we zaterdagavond overnachten zodat we zondag fris, fruitig en vroeg kunnen starten. Maar eerst haal ik Brigitte thuis op, eet direct maar even mee en bijna een uur eerder dan ik onze gastvrouw Roos 🌹 heb doorgegeven, staan wij op hun oprit. Zelf zijn zij niet thuis i.v.m. een feestje en wij gaan ze dus ook niet ontmoeten, want ook zij blijven overnachten. Ons onderkomen is een soort omgebouwde schuur/garage/was-bijgebouw. De sleutel hangt al/nog in het slot, een deel van het ontbijt bungelt al in een plastic tasje aan de deurklink (zo heb je geen koelkast nodig), dus wij gaan ons redden. Het is weer een te leuk plekje. Direct bij binnenkomst in het halletje links toilet, rechts douche, daarna de zit/slaapkamer met stapelbed, 2 tuinstoelen, links een wastafel, rechts een trolley met waterkoker, koffiezetapparaat, elektrisch kookplaatje, wat potten en pannen, aanverwante artikelen en koffie en thee. Aan de muur hangt een klein vierkant opklapbaar tafeltje voorzien van dienblad met de overige ontbijt spullen zoals bolletjes, jam en eieren. Wij dumpen de rugzakken en tassen bij de trolley, zetten de stoelen in relax positie, zodat we dadelijk op mijn IPhone (bij gebrek aan tv) kunnen gaan mollen met een lekker bakkie koffie erbij. BB regelt dat laatste, poets de koffiekan eerst ff goed schoon (leuk hip flitsend apparaat, maar met de nodige dikke koek in de pot. Koffiekannen kunnen ook gewoon in afwasmachines mensen!) terwijl ik mijn IPhone aan de sap leg d.m.v. het alom bekende IPhone oplaadsnoertje. 

  

Maar waar blijft de blieb?????? 😲😲😲 Er komt altijd een blieb als de stekkers overal goed inzitten, maar nu niet 🤨. Het zal toch niet hé? Maar wel dus, ergens heeft mijn snoertje weer iets gebroken, want blieb is weg, blijft weg en laat niets meer van zich horen. Hier wordt ik dan zoooo ongelukkig van 😩. Wij willen Mollen!! Maar ik ben net een vent, ik denk in oplossingen! BB logt in op mijn TelfortTV, dus Mol, jou pakken we zo, nu eerst de koffie. Terwijl BB haar oplaadsnoertje opspoort leg ik mijn oor nog eens iets beter te luister, want ik hoor geen blieb maar wel iets anders wat ik eigenlijk niet hier en nu zou moeten horen en loop richting trolley waar het geluid volgens mij vandaan komt. Nou ja loop, ik verzette mijn voet 😀. Ik hoor een soort van water lopen, maar dan geen water zoals in een koffiekan druppelen, nee, meer zoals een kabbelend beekje, een stroompje zeg maar. Ik trek al onze tassen eerst, en voor de zekerheid, maar eens weg bij de trolley waar het geluid gefabriceerd wordt en dan door voor verdere inspectie. Dit raadsel blijft niet lang onopgelost en in no time is de trolley aan de kant, de koffiekan onder het apparaat vandaan, de muur en trolleyblad gedweild en is alles weer koffiewatervrij. Poging twee van "we zetten koffie" gaat door, nu  zonder deksel, kijken of dat wel droog lukt. En op twee volgt drie, dus deksel er maar weer op, weer gedweild, en doorrrrr...... Laten we maar thee zetten, anders zijn de poetsdoeken hier dadelijk ook zo op. En zo zitten we net op tijd klaar, ingelogd en wel en kunnen we gaan mollen! Koekje erbij? Onder het genot van wijn en nootjes bespreken we onze to do lijst Camino en maken een volgend to do lijstje om niets te vergeten. Als dat maar goed gaat 😉!


De volgende ochtend, zondag, onze wandeldag. Ik heb de afstand bij moeten stellen naar 15 km, want ik ben te ziek (gewoon griep, heb het al een paar dagen 😷) voor meer kilometers. Brigitte is van het ontbijt, dekt de tafel zodra ik deze ontruimt heb van mijn spullen (is ook altijd hetzelfde liedje hé 😊). Ze heeft al een kan thee gezet voor onderweg en bij gebrek aan koffie worden dat dus twee kannen thee. Er liggen twee eieren (zijn die gekookt? we wegen ze op onze hand, schudden er eens mee..... ahhhh vast wel) en twee mandarijnen en dat alles nemen we ook mee voor de lunch. Wanneer we klaar zijn voor vertrek pak ik de eieren in mijn theedoek om ze heel te houden onderweg. Voorzichtig rol ik nummer twee bij nummer één maar glijdt ie uit mijn hand, flatst, op de stenen vloer. Zo, die was in ieder geval niet gekookt. Weten we dat ook maar weer. Ik poets deze keer wel 😮. 



Het beloofd vandaag wel een mooie natte, hele vochtige dag te worden, dus alles in het plastic. In de tipitent achter de winkel van Schutrups is het startpunt en de koffie!! Goed, die erin, wij de tent weer uit en gaan. Al snel gaat de route het buitengebied in (nou is daar heeeel veel van in Exloo) en belandden we bij het zandgat Kremer. Het mooie aan deze route wandelen is dat je alleen maar de juiste kleur wegwijzers hoeft te volgen en zelfs onderweg nog kunt switchen van route. Wij hebben bijna 7 kilometer op de teller, zijn heel veel water verder en zien koffie-tipi-tenten. Hier stromen alle afstanden en kleuren-regenponcho's weer tezaam om te kunnen genieten van warme dranken en zelf te bakken broodjes boven het open vuur. Voor de koffie-tipi staat al een rij, dus sluiten wij maar aan. Mocht je ergens nog droog zijn, dan is dat nu ook verleden tijd, want van stilstaan in de regen wordt je zoveel natter. Dus ga eens wandelen!



Maar met warme bekers vertrekken wij richting volgende tipi en hopen op een bankje voor mij/ons. Het bankje staat er, nat en wel, want dit is de niet waterdichte versie tipitent, tuurlijk, sure, nice 😶. We nemen de bank met de minste waterdruppels, nemen komo en zo kunnen we tenminste even ietwat beschut zitten. Voor het mooie uitzicht en de temperatuur hoeven we niet te blijven zitten, dus vervolgen we al snel de route. Het splitst zich al snel weer op en wij blijven bij de vijftieners. Deze helft van de route is ook het meest mooie stuk. We lopen over de Hondsrug, door de bossen en langs en over de heidevelden. Van fotograferen komt weinig terecht vandaag. Het is te slecht weer en mijn cameraatje heeft nog geen zwemdiploma. En wanneer er weer eens vier prachtige cadeautjes als hijgende hertjes een sprintje trekken links over een open veld, ben ik toch altijd te laat, dus lang leve Google, pixabay, pinterest...... Heel in de verte zien we de witte konten verdwijnen en trekken wij verder het open veld over. 


Bron: Google

Op naar de laatste kilometers, maar eerst in het volgende stuk bos zoeken en vinden wij een boomstam die sterk genoeg is en ons beide kan dragen, zelfs wanneer wij geluncht hebben. We zitten weer heerlijk te glibberen op onze komo op deze gladde stam en hebben het genoegen menige wandelaar de juiste weg te wijzen. Het pad kruist hier een ander pad en de echte rechtdoor is ietwat onduidelijk vinden wij (en vele aderen). Dus op de vraag: "waar naar toe?" Antwoorden wij iedere keer "die kant zagen wij andere oplopen", wijzend schuin rechtdoor. Tja, is dat goed? Geen idee, zal wel, we hebben niemand terug zien komen, dus volgen wij even later ook maar dat pad. En nee, ook wij zijn niet de verkeerde kant opgestuurd en zo vervoegen wij ons later weer tezamen met menig andere wandelaar van welke afstand dan ook. 


  

Last but not least wordt het nog een heel geglibber en geglij en valt het niet mee om nog een stukje redelijk verhard te ontdekken om onze voetstappen op achter te laten. Dan hebben de schapen die rechts gedreven worden over het Molenveld door een herder met zijn hond het duidelijk makkelijk met en op vier poten. Daar waar zij ons pad (gewoon asfalt, hoe fijn kan dat zijn 😊) kruizen splitst de groep ook ietwat op, de voorlopers en achteraanhangers van de kudde. Wij lopen achter, mijn tempo is zo hoog niet meer, mijn energie is ergens achtergebleven. De kudde splitst zich in de woonwijk al snel weer op, rechtdoor gaat de echte, en alle makke doch smerige schaapjes gaan links het dorp in. Rest ons nog wat asfalt en menige wandelaar speelt even met de voetjes door de waterplassen in de hoop het schoeisel iets te reinigen. Nou daar is echt veel meer voor nodig vandaag! Wat een drek, ja ook in Drenthe kennen ze dat. 



Bij de volgende kruising houden we halt voor het verkeer van rechts, de echte kudde weer, zij hebben voorrang. Zo zie je, linksom of rechtsom je komt er altijd. Zo ook wij. Vijftien kilometer, zeike nat, hondsberoerd maar wel genoten en trots op onszelf! Bij de auto ontdoen wij ons even van de natte bovenkleding en gaan droog een lekkere cappuccino met cake scoren in de winkel van Schutrups. Dat hebben we zeker verdiend na een dag als gisteravond en vandaag. Lang blijven we niet zitten want de heer en mevrouw live muziek hebben de volumeknop voluit staan, zodat ze het bij de pitstop-tipitent onderweg ook nog kunnen horen. Time to go home. De baggerschoenen uit, op de komo in de auto. Super uitvinding die zak! Apple-kaarten stuurt ons via een hele andere richting dan we gekomen zijn weer naar huis, maar dat boeit ons niet. We komen er altijd en nu zal het beslist niet anders gaan. En zo zie je maar weer, niet alles is te plannen, soms overkomen dingen je gewoon en soms moet je het dan ook alleen oplossen zonder handige wederhelft. Wel fijn dat ie mij vanuit huis steunt door te zeggen dat ik moet proberen de dingen zelfstandig te doen en op een leeftijd ben dat ik op eigen benen mag staan 😂😂.
Schoap in de sok, in de tas en in de wei.

Via Hoakseberge is het nog zo'n veertig minuten eer ik thuis ben. Wisten wij gisteravond niet waar het gekletter vandaan kwam en was het ook beslist niet de bedoeling dat het überhaupt kletterde nu verlang ik na een hele dag gekletter op mijn hoofd en al het plastic naar warm gekletter van mijn douche en daarna........ mijn bed in.

Brigitte bedankt voor de gezelligheid, je humor, je poets vaardigheden, de drank en nootjes en het zorgen. De volgende ben ik er weer helemaal fris en fruitig bij!



zaterdag 25 januari 2020

2020-01-25 | Twents rondje

Hoaksebergs veen

Brigitte heeft natuurlijk weer een feestje vanavond, dus wij hebben enkel tijd voor een klein rondje vandaag. Ik kom d'r wel tegemoet natuurlijk en reis af naar haar woonplaats om daar de Trage Tocht Haaksbergerveen te bewandelen. Zij heeft dan wel geregeld dat we bij haar moeder, mijn tante, later vandaag lekker gaan lunchen. Zo was ik vanochtend dus snel klaar met inpakken, hoefde alleen maar een thermoskan echte zelfgemaakte chocolademelk mee te nemen. Ja, deze keer heb ik en melk en cacao en slagroom in huis! Zie, drie x is scheepsrecht 
😃. 

  

De start is vanaf de parkeerplaats aan de Peppedijk en daar lopen we zo het veen in. Afwisselend drassig hoogveen, weidse heidevelden afgewisseld door bosjes en graslanden met mooie vergezichten en heel veel stilte. Vandaag lopen we trouwens voor de verandering eens niet met gpx (deze route was helaas niet te openen), maar via de WandelZapp app. Werkt bijna perfect, alleen erg jammer dat wanneer je even je foon ergens anders voor gebruikt je steeds de route opnieuw moet opzoeken. Maar ook dat went 😊.

Oranje dag
Vandaag is het trouwens ook geel/oranje rare paddenstoelendag lijkt het wel. Kleverige koraalzwammetjes, oranje druppelzwammetjes en gele trilzwammetjes kruizen regelmatig ons pad. Wij maken nog even een slinger naar jouw kant (= Brigitte taal: lees rechts) om door de openingen van het vogeldoorkijkscherm te loeren. We zien veel wit liggen, of te wel: papieren zakdoekjes 😖, maar geen bruine kiekendief, gierzwaluw of welke eend dan ook te bekennen. Dus doorrrrr...... Op zoek naar de volgende ANWB paddenstoel. Die komt gewoon op ons pad natuurlijk, maar paal Z65 is nog steeds spoorloos (kan echt aan ons liggen hoor). Maar nummer 68 en 69 waren vriendelijk genoeg ons de weg te wijzen. En zo belandden wij na de kruising met de Broekdijk op een koud vochtig metalen bankje met uitzicht op het boerenland. De cacao is lekker warm, de slagroom lekker koud en de kanjers lekker hard door de kou. Wat is het toch lekker picknicken met nul graden ⛄! En wat doe je tijdens het niksen, juist, Portugees oefenen 😂. Voor ons en alle Portugezen echt beter wanneer ze Engels kunnen spreken, want anders gaat het daar straks heel lang duren 😊. Ik snap waarom ik ooit in de cijfers ben gaan werken.

  

Wanneer we opbreken zie ik dat mijn rechter-nep-kunst-duimnagel z'n plek heeft verlaten, maar gelukkig was ie niet ver weg. Even tijd voor een kleine spoedreparatie (hoezo ijdel?). Zo fijn een echte wandelbroek, lekker veel zakken, dus ruimte voor de nep-nagel-lijm. En zo is dit probleem ook weer opgelost en kunnen we weer verder. BB is hierna ook even de klust kwijt, want zeg ik nog: "rechtdoor de onverharde weg in" wil zij rustig meebuigen met de bocht naar "haar kant". Even extra check, nu ook met Guru, en we vervolgen het pad daar waar ik ons naar toe dirigeer. Gelukkig maar, want anders hadden we de vijf cadeautjes die voor ons overstaken zomaar moeten missen. 


Bron: Spirit1955
We genieten nog na van dit tafereel en hopen op nog meer, als we maar stilletjes doorlopen. Maar ja, moet je ook wel afslaan waar het moet. Inmiddels klopt de beschrijving niet meer met het pad dat wij bewandelen, dus rechtsomkeer! En zo gaan we op zoek naar het houten huis aan de rechterhand en betreden we kort daarna het Kommiezenpad en vervolgen deze zeker 2 kilometer. Hier wandelen we door een mooi bosgebied met aan onze linker zijde de Duitse grens. Herkenbaar aan de grenspalen en natuurlijk een Duits info- en verkeersbord. Treffen we aan Hollandsche zijde ook nog eens een deksel van een toiletbril aan, buigen wij ons over dit raadsel, maar deze blijft onopgelost en dus spoelen wij maar door. 

  

De nodige ienimienie geel/oranje zwammetjes worden nog op de gevoelige mobiel vastgelegd, net als de geheel nieuw ontdekte paddenstoel, sterzak. Alles wat klein is en opvalt, kan door de kleur of de vorm zijn, dat ziet Brigitte. Zo ook een rare kist in de grond achter een boom niet ver van het pad. Wij de bosjes in, want nieuwsgierig zijn we en raadsels willen wij altijd opgelost zien. Er ligt een lange tak op een soort van deksel van een ingegraven koelbox en wanneer we die wegduwen met de voet (te schijterig om het met de handen te doen, man weiss ja nie, en nog schrik ik me een hoedje dat er een soort kistje in ligt) lost zich hier een raadsel voor ons op. Helemaal onderaan de naastgelegen boomstam zit een geplastificeerd kaartje met de uitleg van deze schatkist, Geocache genoemd. Hé die ken ik, van schatkist naar schatkist wandelen met je neus op een mobiel kaartje en wat is de winst...... 

  

Wij sluiten de box maar weer en na een slinger mijn kant op (= links vandaag, kan de volgende wandeling zomaar weer anders zijn), om zo even op echt Duits grondgebied de info tot ons te nemen die het bord ons geeft, lopen we even later alweer het Haaksbergerveen op. We kronkelen over wat hoger gelegen zeer ongelijke en soms glibberige zandpaden, met prachtig weids uitzicht over velden en vennen. Dat geeft stof tot nadenken en direct beslissen wij natuurlijk, dat wij zonder stokken de Camino gaan lopen. Onze redenatie: hier wandelen we toch ook nooit met 😊.
Onze eerste mede wandelaars komen we hier pas tegen, een drietje, waarvan meneer bewapend met loep zich op nog enige afstand van ons, gelijk op de knieën laat vallen (wat galant
😀) om de grond te bestuderen. Blijkbaar vond hij niet wat ie gehoopt had, want in een fractie van was ie alweer in de poale. 

We passeren een houten afsluitboom en nemen toch de bocht naar rechts, ondanks dat BB weer eens de andere kant op wil. Maar ze is volgzaam en samen zoeken we naar paaltje Z61. We kronkelen dit pad af, links om, rechts om, heel wat Y paaltjes verder, zoeken we nog steeds naar Z61. Maar eerlijk is eerlijk, BB is hier op "eigen  terrein" en weet dat we goed zitten en dit pad ons naar de auto leidt. En zo geschiedde, paaltje Z59, Z58 we hebben ze gepasseerd, maar Z61 is spoorloos. Gelukkig de panda niet, die heeft zich lekker vermaakt op de P van Staatsbosbeheer en heeft nog meer gezelschap gekregen ook. 

  

Instappen, appen en wegwezen, er wacht ons nog een gezellige familie-lunch. De tafel is gedekt, de thee lekker warm en de maagjes worden gevuld. Na een gezellig ruim uurtje beppen en smullen scheiden onze wegen. Tante Johanna bedankt voor de lunch 💋💋!
BB kan de douche in en nog even relaxen, voordat zij de kroeg weer inrolt, ik geef nog even 40 minuten gas op de lollie en ga weer genieten van het thuisfront. Weer 14,5 km op de teller van 2020 erbij, op naar onze volgende wandeling, een weekendje Exloo. Maar dan één met minder ijdele kunstnagels, want inmiddels ben ik er mooi vier onderweg verloren
😐. Ach, ik heb het eigenlijk toch niet nodig, ben mooi genoeg van mezelf en dat scheelt weer een paar gram meeslepen 😁.



dinsdag 14 januari 2020

2020-01-13 | Even op visite

Utreg's drek

Het beloofd een hele mooie dag te worden en manlief moet naar Maarssenbroek en zal daar een paar uur werk hebben. Te jammer om dan niet mee te gaan voor een lekkere wandeling. Dus heb ik gisteravond een route gezocht daar in de omgeving en natuurlijk is het "Ontdek Haarzuilens" geworden. Natuurlijk, omdat wijlen mijn schoonmoeders 
💋 wieg daar heeft gestaan.


Aan de Maarssenseweg word ik afgezet en direct ga ik de Thematervelden in. Wat een prachtig stuk natuur met rechts van mij de Haarrijnseplassen, links graslanden met in de verte de bewoonde wereld en onder mij heeeeel veel drek! 
Mijn broek en schoenen zijn in lange tijd niet zo smerig geweest en al helemaal niet in zo'n korte tijd. Ik glibber dit gebied door. De bruggetjes zijn helemaal linke soep, spekglad! Hier moet Utreg nog wat gaas vastspijkeren! Dus wees gewaarschuwd. Maar laat het u er niet van weerhouden te gaan, want wat is dit een mooi gebied. 

  

De ene sloot volgt de ander op, via een bruggetje of een wal vervolgt het pad langs de volgende sloot. Het tempo ligt laag want het blijft uitkijken en glad, maar ook mijn fotocamera heeft het er druk mee. Bij Hoeve Wielrevelt gaat het richting natuurreservaat 't Natte Laand. Nou nat is het hier zeker 😃. 

  

Met een grote bocht loop ik als het ware om Kasteel de Haar heen en deze blijft ook nog enig tijd buiten zicht. Even kan ik mijn schoenen een stukje schoon lopen op wat asfalt, maar daarna gaat het de Polderweg op en snel weer linksaf de weilanden Klein Limburg in. Wederom geglibber en gladheid en wederom mooie vergezichten, zon, mooie Hollandse luchten en allerlei vogels. Na de nodige bochtjes volgt een prachtige brede laan met ??? bomen die uitkomt op de Rijndijk.

  



Deze steek ik over en beland in het Parkbos van Landgoed Haarzuilens. Hier kronkelende de grindpaden door een weids landschap met nog meer vogels, grote vijvers en verschillende bomen en planten. Vanaf hier piept ook het kasteel voorzichtig tussen de begroeiing door en na de bocht links, loop ik zo op de Haar af.


Hier gaat de route rechts en links om de kasteelmuur van het koetshuis richting de bezoekersingang. Even weer een fotomomentje hier. Helemaal leuk omdat er familie van mijn wederhelft op het Stalplein heeft gewoond. Nu wonen zij buiten het kasteel, maar zijn nog verre buren en kruizen dadelijk mijn pad.
Voor wie in het juiste seizoen en op de juiste tijd hier is, ga ook eens het kasteel en de tuinen bezichtigen! En zo loop ik dus rechtdoor richting de familie en hopelijk de koffie. Gelukt!

Ik word uitgezwaaid door de familie wanneer ik de route vervolg links van hun woning, weer door de Utregse drek. Glibberend en glijdend loop ik het Wielrevelt. Na een kilometer bereik weer bewoond gebied en asfalt. Hier besluit ik ook de route te beëindigen en via de Dorpsstraat Vleuten in te lopen, zodat mijn wederhelft mij kan oppikken. Bijna 11 km van de 15.8 km gelopen. Nou gelopen...... zeker de helft gegleden en geglibberd, maar dat was zeker zo leuk 😀!

Kasteel de Haar
P.s. Heb ik nu Brigitte al ingehaald? 😁

zondag 12 januari 2020

2020-01-11 | Winterwandelweekend Aalten


Winter zonder wit

Dit weekend is het wandelweekend in Aalten. Georganiseerd door De Wandelvriend Aalten. We kunnen kiezen: 5, 10, 15, 20 of 30 km. Wij zijn nog ietwat voorzichtig en gaan voor de 20 km. Of gingen we niet verder omdat Brigitte gisteravond al een feestje had en morgen zo weer verder gaat
🍷😊? Tja..... 20 dus, de 30 tikken we hopelijk aan in Exloo 2 februari a.s.
De inschrijving en start is vanaf 8:00 uur en ik rij de P bij Altec al op wanneer meneer organisatie net de beachvlag wil optuigen. Het is iets over achten en de eerste wandelvrienden steken al de weg over richting de tennishal. Ik volg en schrijf ons ook alvast in. Mevrouw antwoord vriendelijk dat er bordjes hangen als wegwijzers en dat de routebeschrijvingen op de andere tafel liggen. Ik heb tijd voor toilet en het inlezen van de route, want BB komt over 20 minuten pas aan. Wanneer ik het toilet weer verlaat zie ik de eerste inschrijf-wandelvrienden, die even daarvoor rechtsaf de deur waren uitgelopen, rechtsomkeer maken en links gaan. Oh jee, de routebeschrijving is zo ingewikkeld? Dat beloofd nog wat. Rustig verdiep ik mij in het smetteloos wit geprinte vel. Let op Jo, het
rode bordje is R (=rechtsaf), het gele bordje is L (=linksaf) en het witte bordje....... juist, RD (=rechtdoor)! Wanneer BB de P heeft bereikt haal ik alvast koffie en even later zijn we in conclaaf en zoeken samen een makkelijk ezelsbruggetje om de kleuren en richtingen aan elkaar te koppelen. Want let wel, BB is heel slecht met rechtsen en linksen en ik ...... moet lezen. Samen met onze wandelvriend-buurman-in-de-kantine buigen wij ons over dit dilemma en al snel weten we waar hij woont, op wie hij wacht, dat hij met pensioen is, een caravan heeft, zijn dochter in Utrecht woont ......... wil je nog meer weten? Wij hebben altijd weer gezellig praatvolk 😀.



Wij vertrekken netjes met routebeschrijving in de hand, direct de juiste richting op, achter al onze wandelvrienden aan. Wij weten bij het vierde bordje al hoe het werkt en de route verdwijnt diep onderin mijn jaszak. Vandaag hoeven we alleen maar te wandelen! Al heel snel lopen we in het buitengebied en dat geeft mooie plaatjes. Winters waterig ochtend zonnetje, witte weides met rijp en dampende schoorstenen hier en daar. 



De route splits zich al gauw op en de 5 km-wandelvrienden nemen de afslag. 
Wanneer we 9.7 km verder zijn kunnen we ergens aanschuiven voor de koffie. Dus die trekken we dan ook in één streep door. Een ieder heeft zo ongeveer zijn of haar wandeltempo nu ook wel gevonden en km's lang loopt een groepje vrouwelijke wandelvriendleden achter ons aan. De route gaat via bospaden en kleine asfaltweggetjes en de eerste kilometers zijn voor ons aldoor punten van herkenning. Of we startte ooit hier eens ergens, liepen deze weg en gingen daar naartoe of zaten met mooi droog weer daar in de berm terwijl het toen thuis regende. 

  

Wanneer wij de Stuwbeeksbrug naderen zien we een grote groep mensen van alle leeftijden rek- en strekoefeningen doen en wij komen op het geweldige idee zo maar even mee te doen wanneer wij bij hen zijn. Alsof zij het aanvoelden komen ............ Terwijl ik op YouTube het ochtendgymnastiek muziekje zoek breekt de groep op en al rennend verdwijnen zij het schouwpad op. Helaas geen gym voor ons. 

Zo wandelen we bijna tot aan de koffie door, door terrein waar onze voetstappen reeds eerder gezet zijn. De rustplek in zicht en wij lopen gewoon, net als alle andere kudde dieren, achter de meute aan richting de koffie. We hebben ons al lekker warm gelopen, mijn vingerloze wanten, muts en Buff zijn reeds in één der jaszakken verdwenen. Een oude boerderij/schuur ontvangt alle wandelvrienden. Hier is de koffie, de limonade, de snert, de hotdog en vooral de kachel! Het zweet loopt een ieder hier ver vooruit en jassen, vesten en wat al niet meer hangt hier over de stoelen. Maar de koffie was hier goed en met mijn versgebakken Luikse wafels (om 7:00 uur vanochtend 😊) erbij was het er goed vertoeven. Maar we moeten doorrrrrr......... 

  

In optocht loopt de wandelvriendenclub twee aan twee (en enkele eenlingen) weer richting de route en niet veel verder scheidden dan ook weer de wegen. De "kleintjes" houden links aan, wij en een 30er, nemen de bocht naar rechts. En opeens, terwijl BB en ik druk aan de klets zijn, voegt zich een meneer bij ons. Hij liep alleen (nou ja..... met heeeel veel wandelvrienden) en liep altijd dit soort georganiseerde routes. Grappig was dat hij de geprinte route nog steeds in z'n hand had (met pen, hij streepte alles aan), alsof ie kon verdwalen. Nou, dat zou knap zijn geweest 😂. Oké, meneer kwam uit Westerhaar, je weet wel, bij Almelo in de buurt zei hij er nog even bij. "Nou meneer, ik kom uit Almelooooooo en zij (lees BB) uit Hoaksebarge." Nou, dat was toch toevallig, daar was ie vanochtend langsgereden. En zo hebben wij een aanhanger voor de komende kilometers. Zelfs humor bleek meneer te hebben, vond ie zelf geloof ik. De Pasopweg was wel z'n grootste grap! Oké....... en doorrrrrr...... maar graag zonder wandelvriendaanhanger. 

  

Wanneer het pad smaller wordt en BB mij voor gaat trapt ze wat tempo bij, misschien in de hoop dat...... Wanneer BB een grote volière spot over rechts met de meest prachtige kleuren vogels hoopt ze dat ie de pas erin houdt........ Wanneer ik zeg dat we het volgende bankje nemen voor een lunchstop..... dat wordt ons moment, want meneer heeft geen lunch bij zich. Zij het niet dat het bankje niet erg zitbestendig was 😖. Nog even door........ Maar soms zit het ook ons mee, 20 passen verder, de wijnboer Wijngoed de Hennepe. Staat me toch een mooi bankje voor de staldeur! Die gaat de onze worden❕❗❕❗ BB twijfelt nog wat, is natuurlijk wel privéterrein..... dus compromis, we schieten gewoon het wijnlokaal in. En daar staan wij dan met z'n tweeën en direct komt er een meneer.......... de wijnboer himself 😀 en een echtpaar-wandelvrienden. In steno leggen we de situatie even uit en vragen vriendelijk de heer des huizes of wij van de ruimte gebruik mogen maken om te zitten en te lunchen. En dat werd nog gezellig ook met die meneer😁. 

  

De laatste kilometers liggen voor ons en we komen weer op bekend terrein samen met heeeel veel mede wandelvrienden. Alles sluit hier weer aan en zo lopen we achter elkaar (soms met redelijke afstand hoor) richting Aalten centrum. Nog even de ringweg oversteken (netjes BB, volgens de bordjes) en zo door richting bekender terrein en het eerder bewandelde Nannielaantje. Daar is de grafheuvel, nu zonder infobord. De eindstreep is gehaald, 20.67 km op de teller, klopt precies met wat de wandelclub vermeld had. Wij leveren de stempelkaart stempelloos in, want er was geen post onderweg. De medaille die je kon kopen laten we dan ook maar liggen, nemen we liever een bakkie koffie en thee voor. Oh ja.... Brigitte beloofd nog iets lekkers, ze heeft nog  cakejes bij zich .......... nu nog steeds..... in haar rugzak 😏. 




Helaas weinig winters aan vandaag, enkel rijp en hier en daar wat bevroren regendruppels. Maar het wit bleef uit, enkel de bordjes RD waren wit. Goed, we hebben het volbracht en nog wel in een mooi tempo.  Dus hebben we nog even tijd om ons sociaal te gedragen met mede wandelvrienden, o.a. het echtpaar-wandelvrienden. Samen lachen we nog even om onze wandel-aanhanger. Eén der echte wandelvriendleden spreekt ons ook nog even toe wanneer hij zijn oor goed ter luister heeft gelegd en hoorde dat wij ook wel interesse hadden in de herfstwandeling van deze gezellig club vrienden. Wie weet, staat genoteerd.
Zover is het nog niet, eerst vrijdag naar Oss met ons Caminovragenlijstje!




Helaas een kleine vergissing mijnerzijds, of gewoon een aanpassing van de organisatie; Schutrupswandeling heeft de 30 km geschrapt, we gaan voor de 25 km. Is ook leukkkkkkkkk........