Volgers

maandag 7 september 2020

2020-09-05 | Tiet veur de zunne

 


Twente en Achterhoek rondje

Twee maal ben ik op stap geweest de afgelopen dagen. Zo reed ik vrijdag (04-09-2020) met mijn oudste zoon Cas naar Landgoed Singraven in Twente voor zijn eerste "echte" route. Hij had me eerder de afgelopen week al gevraagd om daar samen te wandelen, maar ik vond de reistijd nog wel een dingetje. Sinds een kleine twee weken is hij aan de wandel en zo ging hij recent met zijn vader een kleine tocht maken van 5 km en dat ging zonder moeite (op Allstars!). Eerst dus maar eens een paar wandelschoenen en sokken gekocht en nu begint hopelijk het echte leuke werk, vele mooie kilometers (samen ๐Ÿ˜Š)!

Landgoed Singraven

Twente

Goed, Singraven is het geworden, een ingekorte route langs de Dinkel in Denekamp. Na eerst een lekkere zit en lunch bij de watermolen gaan we van start en lopen we richting het landhuis. Daarna gaat het via zandpaden naar Denekamp waar we de Mariakapel even bezoeken en wat kaarsje branden. We lopen een stuk door de bewoonde wereld en verlaten het dorp bij Natura Docet (erg leuk museum, bezoekje waard!). In no-time waren we op 5 km, met dank aan Cas die de kilometers nog makkelijker wegkletst dan z'n moeder ๐Ÿ˜„,  en laat daar nou net een heel leuk bankje staan aan de Dinkel. Na het Twentse volkslied op de blauwe xylofoon gespeeld te hebben (staat hier in een kast met noten en tekst) vervolgen we ons pad en komen in Beuningen. Zo snel we het bord bebouwde kom zijn gepasseerd, zo snel gaan we er even later weer uit, maar nu door het Sterrenbosch. Hier slingeren we de laatste kilometers langs de Dinkel door een prachtig bos, helemaal door naar het Landhuis Singraven. De eerste echte route zit erop voor Cas, 8 km op de teller, zonder problemen gelopen, TOPPER. En denk je nu, "ach, makkie toch", Cas is bijzonder en niets is elke dag vanzelfsprekend.


Achterhoek

En dan is het alweer zaterdag en tijd voor wat meer kilometers en wat serieuzere gesprekken, BB gaat dus mee ๐Ÿ˜ƒ! Vorige week had ik haar al een wandeling omgeving Ruurlo beloofd, dus iets in die contreien heb ik gezocht, maar dan wel รฉรฉn die ook door mij nog niet bewandeld is. Het is weer een A-B-tje geworden, maar als het op richtingen (links, rechts, noord, west....) aankomt, dan is het voor Brigitte soms al wat lastig(er). Gelukkig had ze hulp van het thuisfront ๐Ÿ˜‚ (dank Ilse ๐Ÿ‘) en zo treffen we elkaar daar waar het moet.
We starten vandaag in Ruurlo (ja, ik houd woord) en eindigen later deze dag in Lochem na heel veel geklets, serieuze gesprekken
, lachen, koffie (met ..... verrassing nog), lunch en thee als alles goed gaat. 

 

Vanaf het station gaat het richting het centrum van Ruurlo. Gezien het vroege tijdstip (we zijn wel een kwartier te vroeg gestart ๐Ÿ˜ƒ) is er jammer genoeg nog niemand, in welke horecagelegenheid dan ook, die geopend is. Ruurlo moet nog ontwaken en da's ook wel weer prettig, geeft ruimte om te lopen waar we willen en tijd om plasjes water, voeten en kerken te fotograferen. We lopen de komende kilometers gelijk met het Graafschapspad en volgen dus voor het gemak gewoon de geel-rode markeringen, wel zo makkelijk voor BB, tot de prachtig rood-witte paddenstoel, die ik vanzelfsprekend zo mooi mogelijk op the picture probeer te krijgen. Deze was trouwens niet de eerste paddenstoel die we tegenkwamen, maar vanaf nu leggen we ze allemaal vast. 


De route vandaag is niet erg ingewikkeld (immer geradeaus), zelfs niet wanneer wij en het Graafschapspad afscheid nemen van elkaar, voor even, heel even*. Wij maken nog een slinger over rechts en komen 600 meter verderop weer bijeen. Rustpunt Menkveld in zicht, tiet veur koffie dacht wie zo...... of toch nog nie ๐Ÿ˜•? In รฉรฉn oogopslag beoordelen wij dit punt en zetten de pas erin, op naar een leuk plekje. Nou is alles al gauw beter dan dit hier, maar ons uiteindelijk koffie met verrassing-plekje is wel weer super leuk. Twee hooimijten staan bij de schaapskooi Beekvliet en onder de grootste staat een robuuste picknickset en het uitzicht is hier al even mooi. Brigitte voorziet ons van koffie en smacht naar de chocolade kruidnoten (ja ze liggen al weer in de Albert), ik kreeg opdracht eerder afgelopen week die mee te nemen, maar dat heb ik niet..... we hebben gevuld speculaas! Yes ❗ nog maar 85 dagen en het is december ๐ŸŒฒ๐ŸŽ„ ๐Ÿ˜•๐Ÿ˜’.


Tijdens de koffie komt Luie Everdina ons vergezellen, tiet veur de zunne ๐ŸŒž, ziet Brigitte heeeel in de verte iets wat ze denkt dat leeft, bruin is en ree heet (na de foto ingezoomd te hebben vandaag: het is een soort gras/riet ๐Ÿ˜‚) en lezen we de tekst die geschreven staat op het samenloopsteentje dat hier is achtergelaten in de hoop dat wij 'm weer verplaatsen naar een volgend leuk plekje. Wij vervolgen ons pad, met steentje in m'n broekzak en inmiddels in korte armen en benen met zonnebril ๐Ÿ˜Ž, door een holle weg met nog meer paddenstoelen aan beide zijdes, hele droebels soms. We belanden in Stelkampsveld en volgens het bordje van de Provincie, Natuurmonumenten en vele anderen: hier wordt geruimd, bomen wel te verstaan. En daar waar voorstanders zijn, zijn er natuurlijk ook tegenstanders, maar die durven alleen een geel A4-tje op de boom te prikken (au! ๐Ÿ˜–), zonder naam of welk traceerbaar gegeven dan ook. Wel errug AVG-proof.

 

Wij struinen verder door bos, over smalle paadjes en vlonders en staan niet veel later oog in oog met de bloeiende heide, samen met het blauw van de lucht en de witte schapenwolken geeft het een fantastisch mooi Hollands plaatje. Wat is wandelen toch een leuke hobby, Nederland is prachtig en wat een geluk dat wij weer een paar voetstappen hebben mogen achterlaten. Op naar Maandag en Dinsdag! Nee, we zijn het weekend nog niet zat, dit zijn de namen van de twee optrekjes die we daarna passeren. Maandag heeft zelfs een straatnaam gekregen dus die moet wel deel uitmaken van de geschiedenis van hier lijkt mij (heb er alleen niets over kunnen vinden). 
Na hier passeren we de plaatselijk voetbalclub en springen we afwisselend links en rechts de berm in voor de mobiele ouders van de voetballende jeugd. Van al dat gespring moet ik weer eens op zandkorrels lopen en bij de volgende picknickset leeg ik mijn schoenen en besluit hier ook het samenloopsteentje achter te laten. Lijkt mij wel een plek waar ie snel wordt opgepikt voor een verdere reis naar ...... 


De onze gaat snel Barchems buitengebied weer in en zo lopen we langs de meest prachtige optrekjes met dito uitzicht. Brigitte merkt op dat we al niet eens meer praten over het verhuizen, want we blijven bezig met zoveel keus. Nu we onze grijze hersencellen weer aangeslingerd hebben komen de meest idiote ideeรซn qua selfies bij ons binnenstromen. Zo passeren we de afsluitboom van de Gemeente Lochem waar we wel iets mee kunnen (ik wordt nog lenig), net als de grote houten blokken waar reclame van Nijland opstaat. Onze fotoshoots zijn gek, gekker, gekst, en dat zag ik de passerende fietser ook denken ๐Ÿ˜‚. Tijd om tot rust te komen en wel bij het Eethuis de Kaleberg. Tja, verse bollen zitten in mijn kleine vriend, maar ach, als we hier dan toch langskomen....



Wat nog meer langskomt zijn de toerist/weekend-mountainbikers, vrienden- of bedrijfsuitje lijkt het. Ze fietsen in groepjes (stuk of 6) ๐Ÿ˜– en vervolgens ploffen ze uitgeput en bezweet neer op de picknickset om met z'n allen bij te kletsen over hun verwondingen en zere plekken. Hopelijk blijft het daarbij, maar dat zal zich uitwijzen de komende dagen.
Met gevulde maagjes lopen we verder en verdwijnen in het bos. De calorieรซn worden nu gelijkt weer verbruikt, want hier gaat het kalm an, steeds iets hoger. En dit alles bij elkaar wordt mij gelijk al teveel en ben ik van het zgn. padje, maar dat was weer een gelukje bij een foutje, want nu had Brigitte haar moment van de dag toen ik haar het bos en de struiken in zag duiken. Na enkele foto's genomen te hebben neemt ze mij deze kleine verdwaling niet erg kwalijk en al snel zijn we weer op het juiste weg, tevens weer het Graafschapspad. Deze blijven we nu een stukje volgen, maken de gekste selfies hier on the top, lopen langs de Witte Wievenkoele, 't Sprookje, Nettelhorst en over de Lochemse Berg en maken nog leukere selfies (met wat rek- en strekwerk) bij de slagboom van het Gelders Landschap (lachen is gezond ๐Ÿ˜Š).


Wanneer we een bankje spotten rechts, iets hoger gelegen, besluiten we onze rugzakken toch nog ietwat te legen. Tenslot heeft BB ook haar wekelijkse appel/kaneelcake nog. Hier hebben we uitzicht over een mooi fris groene weide, met in de verte een maisveld met daarachter het bos. Links van ons, onderaan deze heuvel, is de boer druk met 'n trekker in de weer. Wanneer de arbeit gedaan is, klimt 't ijzeren gevaarte de berg op en groet meneer ons vriendelijk. Zodra hij is vertrokken, blijven wij enige tijd met de neus in 't gier zitten, terwijl we de thee en de cake tussen onze lachsalvo's naar binnen proberen te werken, maar waar lucht in gaat......ach, familiedingetje ๐Ÿ˜‚๐Ÿ˜‚.

Thee time
Teatime in odeur

We verlaten het buitengebied van Lochem en lopen door een leuk smal pad langs de Mei Hoeve en krijgen een prachtig uitzicht over de Berkel en op de Cloese. We blijven even staan kijken en fantaseren over welke bestemming wij dit prachtige gebouw zouden geven. Mijn idee is perfect, dus wie nog een paar volle ouwe sokken heeft liggen....bel of mail gerust!
Het ene mooie optrekje na het andere volgt en zo wandelen we het centrum van Lochem binnen. Hier is het goed vertoeven en dat vind menige medemens eveneens. Het is best druk, soms iets te, en 't valt niet mee om iedereen op "covid-19-veilige-afstand" te passeren. Na een paar leuke fotootjes, kerkje, lantaren, bloembak e.d. gaat het gelukkig snel het centrum weer uit. Na de brug over de Berkel en het Twentekanaal bereiken we het station van Lochem, het eindpunt van vandaag. De laatste zonnige selfies worden gemaakt, nu rest mij nog de schone taak om met al die plaatjes hier iets leuks ten toon te stellen. Brei ik er wat tekst omheen..... et voilรก!
Voor de statistieken en de nieuwsgierigen onder jullie, wij kunnen weer 17.6 km bij ons 2020-totaal optellen. Voor de sportievelingen, loop deze route, hij is prachtig! Voor de Achterhoekers, loop ook deze route, heel verrassend!

 

Volgend weekend staat een georganiseerde route op mijn agenda, Landgoed wandeltocht Beltrum. Ik heb me al opgegeven voor de 20 km, maar Cas heeft besloten mee te gaan, dus gaan we samen 20 lopen, ieder dus 10 km. Ben benieuwd hoe hij het gaat ervaren. Wordt vervolgd.

Het wordt steeds gekkerrrrr

Klik eens op een link voor meer informatie, serieus, gezellig, leuk, verrassend.....
Laat eens een reactie achter, ook leuk voor ons om iets nieuws te lezen.

* Ga hier voor een leuk uitje even rechtdoor de brug over de Slinge over en ga kijken bij de Leembrugge.

BB bedankt ๐Ÿ˜‚๐Ÿ˜‚

maandag 31 augustus 2020

2020-08-29 | Crea bea

 


Welke nu

Wanneer je net als ons zoveel samen loopt en veelal ergens in het midden afspreekt, wordt de soep steeds dunner wat rondwandelingen betreft. Na enig zoeken wordt het dan ook geen rondje vandaag, maar รฉรฉntje van A naar B. A is station Lievelde en de B is in dit geval van Borculo (hoe simpel kan het zijn ๐Ÿ˜‰). Brigitte keurt alles eerder deze afgelopen week al goed (zo'n makkelijk type ๐Ÿ˜Š) wanneer ik haar de link van onze Trage Tocht doorapp. Als ze mij oppikt op het eindpunt om 08:30 uur biecht ze eerlijk op dat ze ietwat van het zogenaamde padje was daar ze pas vanochtend bij vertrek begreep dat we van A naar B lopen in plaats van een rondje. Tja BB hรฉ, altijd lachen, hoe vroeg het ook is ๐Ÿ˜€. 

 

Gelukkig zijn de vakanties weer voorbij en de wegenbouwers weer aan het werk en dat leidt dus tot een omleiding. Maar wat zijn we blij met de technologie die Google maps, kaarten of welke andere routeapp dan ook heet, en ook wij vinden dan het beginpunt. We starten dus bij station Lichtenvoorde-Groenlo in Lievelde en vanaf het station gaat het parallel langs het spoor en al snel verder over de onverharde weg. Het is fijn wandelweer, nog lekker fris met zo'n 13℃, klein windje en bewolking, maar wel prima voor de bermuda en het vest. De zon piept af en toe langs de wolken en dat is het moment voor ons om weer van alles te fotograferen, zo ook onszelf, u kent ze wel, de selfies! Wanneer we de plaatselijke naamborden van/aan de fietspaden tegenkomen, slingeren wij ons eromheen, lachen vriendelijk tegen het wormpje van de Apple en weer is er een momentje vastgelegd. Herinneringen moet je tenslotte zelf maken. De eekhoorn was me net ff te snel af, of ik hem/haar te traag, om ook daar een leuk plaatje van te schieten. Dan maar weer de schapen en koeien, die roepen ons al toe van verre. 


Van de ene zandweg over naar een klein asfaltweggetje. We groeten de plaatselijke boerenbevolking die bie de trekkers en de onmeunig grote apparaat'n een sigaretje staan te roken i.p.v. te arbeiten, laten een bankje links liggen, mag nog niet van BB, die vervolgens even verderop naar de grond duikt voor รฉรฉn hele struik bloeiende heide. Wanneer er een plas water nadert oppert ze dat ze (weer) over water kan lopen en ook dat moment moet vastgelegd worden. Net als de selfie die daarop volgt van onze voetstappen. Hiermee is dan ook de titel van deze blog geboren, dit ook n.a.v. van mijn vanochtend eerder geplaatste fotocollage op Facebook. En zo zie je, zo'n wandeling brengt werkelijk al het creatieve in ons naar boven ๐Ÿ˜‚๐Ÿ˜‚.


Eenmaal de Groenloseweg overgestoken komen we weer op bekender terrein, althans voor Brigitte, bij mij valt de zandkorrel pas ruim halverwege wanneer het fietspad steeds lager komt te liggen van het zandpad met de Slinge aan rechterzijde. Zo zie je maar hoe anders de natuur en z'n omgeving zijn in een ander jaargetijde (of is 't toch iets persoonlijks, ligt 't aan mij ๐Ÿ˜ถ๐Ÿ˜Š?). Het gaat verder over de brug, aan de andere zijde van de Slinge, en na de bocht wacht ons een fijn lunchplekje met bank. We lezen snel het infobord en ontdoen onze kleine vrienden van brood, eiermuffins en thee. Middenin onze relaxmodus komen de paarden ons tegemoet lopen in tegenovergelegen weide, groeten wij menige passerende fietsers en praten we even bij over onze camino van volgend jaar. Een fijn en bemoedigend gesprek was het, want stel, voor het geval dat, worst-case senario, dan mag ik mee met BB als as in haar wandelstok. Lief hรฉ, laat ze elke stap een beetje mij achter op de camino. Hoe creatief wil je het hebben ๐Ÿ˜? En de zon begint te schijnen......๐ŸŒž๐Ÿ˜Ž


Al fotograferend lopen we verder langs weides, maรฏs en de Slinge. Wanneer Brigitte een doorwaadplaats rechts ontdekt ratelen al haar creatieve grijze hersencellen en dien ik met de zelfontspanner een foto te maken van 't water en onze prachtige benen ๐Ÿ˜. Okรฉ... even creatief denken, kleine vriend op z'n rug, Appletje er bovenop..... smile..... okรฉ nog een keer opnieuw.... opnieuw..... nog een keer....... Het resultaat is fantastisch en de dag is weer een kwartier verder en m'n mascara verdwenen.
We vervolgen ons pad, lopen nu tevens enkele km's Trekvogelpad en gaan op de herrie af die crossbaan heet. We blijven even staan kijken naar de boys die over de heuvels springen en proberen ze vast te leggen op de gevoelige plaat. Dat blijkt nog niet zo makkelijk te zijn met een klein cameraatje. Wanneer we even verderop opener veld bereiken zien we een grote dreigende donkere wolk aankomen en hopen maar dat ie zich van ons af keert.

 

We steken weer de Slinge over, zoveelste fotomomentje, selfies van voeten op de brug, in het water etc. etc. etc. en lopen een prachtige bomenlaan in. De bladeren ruizen steeds harder aan de bomen en wanneer wij een mooi doorkijkje hebben op het naastgelegen weiland met koeien zien we dat de donkere dreigende wolken van eerder hier de sluizen hebben geopend. Lachend stappen we verder, beschermd door het dichte bladerdek boven ons. Halverwege gaan we met een Trekvogelpatter even in gesprek, want aan zijn rugzak te zien, trekt hij na vandaag en morgen nog wel een paar dagen verder. Oh wat benijd ik hem ๐Ÿ˜. Eenmaal weer op asfalt gaat het langs De Waterster. Een in het bos verscholen natuurgebied met een stervormige vijver. Een klein stukje lopen we het pad in en lezen wat er geschreven staat op de gedenksteen. Na deze geschiedenisles gaat het aan de overzijde van de Beltrumseweg verder, klein omweggetje maken we over zandpaden om even later de laatst genoemde weg verderop weer over te steken. Wandelen kan zoveel korter..... maar  wij lopen elke meter!


Aan het einde van de Schooldijk betreden we het asfalt van Borculo en bewonderen we de kwekerij met de prachtige herfstkleuren bloemen strak in rijen. De Najaars-Keukenhof in de Achterhoek. Het einde van deze tocht nadert, maar we lassen de gezelligste pauzeplek van Borculo en omgeving in, naast de bushalte aan de doorgaande weg bij de rondweg N315. Brigittes beentjes moeten duidelijk weer even wennen aan zoveel kilometers en na een kwartiertje rust en wat goede zuivel staan we krakend en piepend op om onze enkeltjes nog even los te gooien. Via het centrum gaat het naar de AH waar de Panda staat. Bijna 22 km op onze teller, moe maar voldaan, en alweer druk doende om een volgende tocht te plannen. 


Brigitte, top gedaan. Dat na een maand van vakantie, Lyme, pillen, werken en hitte, chapeau! Je bent je BB dubbel en dwars waard! Bedankt ook voor de lol en alle creativiteit vandaag.

Bedankt Albert



maandag 17 augustus 2020

2020-08-15 | Gooi de sluizen maar open

 Nieuwe normaal

Vorige week, trouwens de gehele afgelopen week, niet gewandeld wegens de hoge temperaturen en mijn te drukke agenda, maar vandaag moet het echt gebeuren, warm, warmer of warmst, heet, heter of heetst, ik ga, en vroeg ook! 05:00 uur schiet mijn Apple in de stress van de wekker. Die is zulke tijden echt niet gewend van mij, maar ik sta in รฉรฉn soepele beweging ๐Ÿ˜‚ naast mijn bed, want als ik er dan toch uit moet..... Goed, tas bepakt en bezakt, gaan, op naar het bezoekerscentrum Veluwezoom. De zon ๐ŸŒž komt op om 06:19 uur heb ik uitgevogeld en dat wordt mijn starttijd. Hoe mooi is het om de zonsopgang boven de prachtig paarse heidevelden te aanschouwen?

Zonsopkomst Veluwezoom ๐Ÿ˜
Wanneer ik de P van het Nationale Park oprijd wordt het mij al snel duidelijk dat met mij ook andere medemensen op het vroege-opstaan-idee zijn gekomen. Gezien de temperatuur geef ik ze groot gelijk, want bij een fijne 20℃ ga ik van start om vandaag een route van 14.2 km te lopen die ik al geruime tijd in mijn Guru heb staan. De nodige kilometers door en over de Posbank heb ik al eens bewandeld, maar vandaag gaat het de hele andere kant op, met een grote omweg naar Rozendaal. Langs De Deel en De Ruif gaat het even verderop links het bos in, klimmetje omhoog en het zweet naar beneden. Direct krijg ik al een mooi doorkijkje op een weide met schapen, waarvan er enkele met bellen om hun nek rondstruinen om zo de overige ooien muzikaal te wekken. Mijn weg gaat links verder over de Holleweg, samen met mijn eerste kletsmeneer die, met in iedere hand een flesje water, stevig de pas erin heeft. En aan de zweetplekken op z'n poloshirt te zien heeft ie al wat liters verloren ook. 


Het eerste vroeg-uit-de-veren-vakantiegezin neemt een afslag verder links, een stelletje met hond loopt nog ver voor me uit en ik struin in zeer rustig tempo over het pad, fotograaf alles wat paars, boom, lucht en nevel is, terwijl het pad beetje bij beetje heel voorzichtig iets klimt. Ik had me verheugd op een mooie zonsopkomst, maar die tijd is inmiddels verstreken en het is duidelijk dat luie Everdina het voorlopig nog niet van de nevel gaat winnen. Desalniettemin is het er niet minder mooi om!
De zandbak is af en toe zo mul dat ik het naastgelegen platgelopen pad kies en da's dan weer goed voor wat ochtendgymnastiek-oefeningen om onder de laaghangende takken van de bomen door te komen. Wanneer ik de IJslandse paarden even later op de heuvel tref blijf ik even staan genieten. Ongestoord en in alle rust, totaal niet gehinderd door mijn aanwezigheid, zoeken ze hun ontbijt bij elkaar. 

 

Na een stuk naald- en loofbomenbos kom ik in opener gebied met prachtig bloeiende heide om me heen. De ondergrond is prettig lopen, stevig verhard zandpad. Ondertussen knip ik al wandelend de nodige plaatjes met mijn camera en Apple. Blijven drukken/knippen, is er vast wel รฉรฉn bij die goed lukt is mijn motto! Wanneer ik schuin links achter mij getrappel hoor, zoiets als een mini pony met korte pootjes en hoeven, kijk ik om (met Apple in de hand) en zie een moeder Everzwijn met haar kroost razend snel voorbij rennen. Snel druk ik op video, dit is toch te gek (!), allereerste keer dat ik ze in levende lijve tegenkom, cadeautje toch?! Het jonge gezin verdwijnt even verderop het bos in en ik heb het nakijken. Prachtig! Minder leuk momentje volgt, ik heb de knop van Apple niet hard genoeg aangetikt, dus niks video. Heb ik weer
๐Ÿ˜–. Maar ach....... 


Het Rozendaalse Veld volgt. Tevens hondenlosloopgebied. Hier groet ik baas en hond in diverse groottes en formaten. Rechts van mij de zandverstuiving met in de verte heuvels begroeid met heide en bomen, geheel gehuld in een waas van nevel. Helaas gaat deze route nu niet langs de Signaal Imbosch, dan was het uitzicht vast adembenemend geweest met dit weer. Die komt nu wel bovenaan mijn wandellijstje te staan!
De volgende afslag gaat het linksaf en kies ik voor het asfalt, fietspad. Ik heb een bankje op Guru gespot en besluit daar even van de rust, de thee en het uitzicht te genieten. Maar soms valt iets tegen...... Het uitzicht was een parkeerplaats, dat wist ik, maar รฉรฉn vol met auto's 
(heb er zeker 20 geteld), ze gaan en komen, met net zoveel, zo niet nog meer viervoeters. Ik settel mij op een picknickbankje onder wat bomen, gebruik mijn komo tegen het vochtige hout en aanschouw wat hier gebeurd, of juist niet. 


Na enkele pogingen om ook nog een mooi fotootje te schieten van de boomkruipers, roodborstjes en koolmeesjes om mij heen, geef ik het op. Ik pak in, lees nog even het infobord op de P, tevens kringloopwinkel wat diverse kledingstukken en gele laarsjes betreft, en verdwijn aan de overzijde weer het bos in. Een hardloopgroep van zo'n 10 รก 12 man in strak zwarte shirtjes loopt elkaar lekker van de nodige aerosolen te voorzien en zo ook mij
๐Ÿ˜Ÿ. Vrolijk betreed ik even later een prachtige laan achter de Rosendealse begraafplaats langs. Als je dan toch ergens moet liggen ๐Ÿ™ƒ. De Oranje-Rie luid al het moois wat Rozendaal te bieden heeft in, gevolgd door het Kasteel Rosendael. Ik loop het grasveld voor de grote vijver op, maak wat fotootjes en geniet even van het uitzicht. Dit wordt een volgend uitje met mijn wederhelft op een vrije zondag binnenkort.


Ik steek Rozendaal over en ga verder langs de oude openbare school, Torck school, waar ik even naar binnen gluur. Prachtig karakteristiek gebouw in ere hersteld. Het kleine asfaltweggetje klimt verder omhoog en op de top staat het prachtig statige oude hoofdonderwijzershuis Heuveloord (Anno 1850-1875). Toen had een leraar het zo slecht nog niet!
Ik daal weer iets, loop om een theekransje van hondenbezitters heen en stijg gelijk weer om onderlangs de Koningsberg mijn pad te zoeken. Even neem ik de verkeerde afslag, stukje weer omhoog en rechts...... en doorrrrr....  Via wat bospaadjes, langs weides met ingepakte paarden die lekker aan een hangende hooizak staat te vreten, kom ik even in de bewoonde wereld om snel weer het Rozendaalse Veld in te verdwijnen. Net nu ik het bos in ga heeft de zon het gewonnen van de nevel en de wolken en de temperatuur stijgt in rap tempo. 

 

Wat ook stijgt ben ik, rustig kleine stukjes en soms zelfs met kleine pasjes. Het is geen weer om snel te doen vandaag, alleen de zweetstroom omlaag heeft dat tempo te pakken. In de Beekhuizer Bossen gaat het eveneens omhoog. Ik word zelfs gepasseerd door een hardloopdame die moeiteloos omhoog sprint, strak in pak, zonder รฉรฉn druppel zweet te bekennen. Wanneer ik haar odeur opsnuif weet ik zeker dat ze echt net gestart is, want zo ruik ik waarschijnlijk al lang niet meer! Vandaag heb ik trouwens de nodige douchegeurtjes wel weer geroken van alle passanten. Zo rook ik ook vanochtend vroeg tussen 05:10 en 07:00 uur ๐Ÿ˜€.
Ik stijg, hijg en zweet nog even verder en bij gebrek aan een bankje (zelfs Guru vind er geen) eigen ik mij de ongemaakte picknickset toe die boomstam heet. Achter mij een afgrond, dus relax Jo, geen gekke dingen doen!


Na de rust, lunch en opdroog-pauze gaat het verder door prachtige uitgeholde lanen door het Nationaal park Veluwe. In het bos is het heerlijk vertoeven, warm en zweet dat wel, maar de schaduw is zeer aangenaam en het is prima te doen. Sommige varens hier hebben het een stuk zwaarder, die zijn zelfs geel verkleurd van de dorst neem ik aan. Mijn pad gaat verder door opener veld, zandpad, wat bomen en wat heide. Wanneer ook de beschutting van de bomen tot het verleden behoort wordt het tijd voor mijn zonnebril en realiseer ik me dat ik ongemerkt de nevel ergens heb achtergelaten deze ochtend. Grappig toch, gaat zo langs je heen
๐Ÿ˜. En zo draai ik een pad in dat gelijk begint met stijgen en wel dusdanig dat ik met m'n tong op 't derde knoopsgat en m'n neus zowat op m'n schoenen omhoog hijg. Niet veel later bedenk ik me al vloekend dat het grootste nadeel van wandelen zonder mijn wandelnichtje BB is dat ik voorop loop en niemand mij dus waarschuwt voor dode laaghangende takken. Dus kras op de kop!


Twee wandelende dames met stokken worstelen zich eveneens naar de top van 73 mtr en nemen plaats op de bank aldaar, ik ga verder, het einde is niet ver meer. Heuvels als Stikke Trui en Dassenberg achter mij latend kom ik bij Landgoed Heuven aan. Het is duidelijk dat het einde in zicht is, de menigte vakantiegangers neemt elke meter toe. Bij de Brasserie Veluwezoom is tevens een speeltuin en daar is รฉรฉn en al reuring. Van alle kanten komen mensen, jong, oud, klein, groot, wandelaars, fietsers en spellende kinderen, alle vakantiegangers zijn hier verzameld lijkt het wel.
Na de bocht om de oude bosschuur komt de P weer in zicht. Deze keer is het "zoeken" naar de Panda, zo veel pk's zijn er vandaag bijgekomen. Zelfs het naastgelegen weiland staat in het teken van parkeren en recreรซren. En het stopt zo te zien ook nog niet, want het loopt lekker door richting bezoekerscentrum, horeca en speeltuin.

 

Ik heb het gered, 15 km door een prachtig afwisselend gebied. Begon de dag nevelig met een heerlijk 20℃ op de meter en toch redelijk wat mede wandelaars op het vroege tijdstip, nu, enkele uren later, inmiddels 26℃ en drijfnat van het zweet, de sluizen stonden werkelijk open, wordt het snel verkassen geblazen, Jolanda Home, there were the toilets (en douche) are!

Wat de titel betreft, nieuwe normaal; 
  • Nee, een wekker af laten lopen om 05:00 uur is niet mijn nieuwe normaal, maar was wel errug prettig lopen en na de eerste meter was ik al blij dat ik ben opgestaan. 
  • Nee, zoveel mensen als ik vandaag heb gezien die de regels aan hun laars lappen, mag nooit normaal worden (voor nu tenminste zolang er Covid-19 heerst).
  • Ja, ik blijf wandelen, da's mijn nieuwe normaal sinds twee jaar en hopelijk ook weer gauw met BB voor nog meer gezelligheid, gein en grappen.


zondag 2 augustus 2020

2020-08-01 | Scholtenpad

Hier waren we eerder

Vandaag gaan we officieel รฉรฉn van de acht routes van het Scholtenpad wandelen (eigenlijk zijn het er tien, waarvan twee dagwandelingen). Vele kilometers rondom Aalten, Winterswijk en Bredevoort hebben wij al gelopen, dus zijn wij ook net zo vaak de geel/rode markeringen van het Scholtenpad tegengekomen. Het betreft vandaag een wandeling van Bredevoort naar Winterswijk en dat betekent twee auto's, BB's trekker aan het eind, Panda aan de start, fijn aan de rand van het centrum. Direct krijg ik de kans een mooi fotootje van de plaatselijk kerk op de markt te maken, maar daarvoor is Samsung duidelijk nog niet in the mood, vuls te vrog ๐Ÿ˜Š. En ik snap wel waarom, want wat doe je zonder geheugen ๐Ÿ˜? Helaas, zijn brein ligt nog thuis, in de multi-cardreader, dus moet de Apple het vandaag maar alleen doen. Deze tegenslag, zo vroeg in de ochtend, moeten we even verwerken, dus duiken we 20 meter na de start het terras op voor een lekkere cappuccino (zonder gebak, mag niet van BB ๐Ÿ˜•). 

  

Rustig ontwaakt Winterswijk, de markt staat gereed voor z'n clientรจle, de toeristen slenteren wat rond in zomerse outfits, families en vrienden treffen elkaar alhier voor een gezellige ochtend c.q. dag. Met de fijne temperatuur van 22℃ stappen wij onze route weer op en da's ook altijd nog wel een dingetje. Zo lopen we dus de juiste afslag al voorbij en nemen een veel leuker kruip-door-sluip-door-steegje en vervolgen de juiste weg de stad uit. Het mooie aan wandelen op bekend terrein is de herkenning, weten wat er komt, waar wat staat en wie wat wanneer deed of zei of juist niet. Zo verheugen we ons vooruit al op de leuke paadjes, weggetjes, horeca en watermolens die we gaan zien of misschien net niet. Da's de verrassing van deze dag. Wanneer we bij De Gulle Smid belandden is het, op รฉรฉn fietsende dame na, hier nog uitgestorven. De bootjes liggen vrolijk gekleurd in de Boven Slinge op de eerste recreanten te wachten. Wij lopen de brug over, langs de water- en oliemolen, en hebben een lekker tempo te pakken. Dat houden we er ook in, daar Brigitte met regelmaat te kennen geeft nog geen foto's te hoeven maken, want die heeft ze al van een eerder wandeling(en) ๐Ÿ˜Š. Ik daarentegen knip weer aardig om me heen, (goed iets minder dan wel) want het seizoen is nu anders, dus de foto's ook. 

 

Het gaat verder over kleine boerenweggetjes met hier en daar een leuk optrekje met dito uitzicht, maar met weinig leven om de deur. Het merendeel zal vakantie aan het vieren zijn elders in eigen land misschien en al die anderen uit dat "elders" rijdt hier gemotoriseerd ons voorbij, zodat wij met grote regelmaat in de berm belandden om later deze dag ongehavend Bredevoort te bereiken. Tenslotte wil ook ik nog ongeschonden op vakantie naar elders!
We verruilen de weg voor een bospad richting Watermolen Berenschot en gelijk weer herkenning. Zo ook het pad ernaartoe en daar spotten wij ook onze voorlopers, twee echtparen, bepakt en al en met boekje. Ons brein gaat dan gelijk aan het werk om uit te dokteren welke route zij lopen, maar daar komen we vast gauw genoeg achter
๐Ÿ˜. 


We steken de weg over naar Berenschot en daar is nog meer leven, fietsers genaamd. Grote met dunne bandjes, kleintjes met dikke banden en alles wat er tussenin zit. En onze voorlopers
๐Ÿ˜ƒ. Wanneer we de Boven Slinge wederom gepasseerd zijn en blijkt dat onze benen net iets grotere stappen maken dan die van hen, voegen we allen samen tot gelijk-op-lopers. Een gesprek is zo begonnen, ieders route is elk nu duidelijk en voor de komende kilometers blijven we samen lopen en zo wandelen we allen de Bekendelle in. Een prachtig moerasbos met een smal pad dat al kronkelend het water van de Boven Slinge volgt. Veel herkenning weer voor BB en mij, alleen toen lagen er nog planken op het bruggetje en was het pad vrij van bomen en takken. Nu is het wel anders en moet er even stevig gekluund worden tot ons genoegen. Chapeau ook voor de oudere echtparen, ze hebben het toch mooi wel gedaan en ook zij lopen vandaag bijna 20 km! 


We blijven het zandpad volgen, ik voeg me weer bij m'n eigen wandeldinnetje en zo worden wij weer vooroplopers en groeten vriendelijk de postbode, die vanuit z'n combo achteruit de post in de brievenbus deponeert. En wat een geluk, hij lacht en groet vriendelijk naar ons. Dat hebben we wel eens anders meegemaakt, maar die had toen ook een bromscooter, geen automobiel.
Wanneer wij de ene zandweg voor de andere verruilen en een bankje op ons pad komt, beslist BB dat we die nog even laten voor wat het is, en wanneer wij weer eenzaam en alleen lopen de volgende bank de onze wordt. Niet veel later scheidden de wegen van Scholten en Noaber en zwaaien wij elkaar uit. De volgende bank.... koffie met cake
๐Ÿ˜€! 


Het gaat verder over zandwegen, de Piet Mondriaan fietsroute, langs akkers, weides en grote Saksische boerderijen. De temperatuur is inmiddels gestegen tot 25℃, maar wel met aldoor een fijn windje en voldoende wolken. Brigitte loopt zelfs warm om af en toe eens een fotootje te maken van alles wat zoal groeit, bloeit en vrolijk gekleurd staat te wezen in de berm. Terwijl het zandpad zich voor ons uitstrekt weet ze ook bijna zeker dat we straks dat ene bankje tegenkomen, daar waar eens de eierschalen op de wind werden meegevoerd. Et voila, ze is net een wandelend stratenboek met grote harde schijf, want het bankje staat er nog steeds. Het enige kleine defect op haar schijf zijn linksen en rechtsen, want ze was ervan overtuigd dat we van de andere kant zouden komen aanlopen ๐Ÿ˜‚. 


De tractor met JanPlezierwagen laten we passeren, unsere Deutsche Fahrradfahrer mit Reifenpanne steken we met een vriendelijk woord een hart onder de riem en zo wandelen we het buitengebied van Winterswijk door. Niet veel later groetten we een markante heer op hoge leeftijd, keurig gekleed in twill broek met een colbert, dat hij misschien ooit gepast heeft toen hij nog vier maten groter was. Zelfs onder zijn stetson hoed kan hij goed verstoppertje spelen. Geweldig! ๐Ÿ˜€ Wat is de wereld toch kleurrijk, zelfs in beige en bruin gekleed. Het smalle pad wordt breder, de eerste piemelpaddestoel heeft bezoek van enkele oranje aaskevers die fijn staan te piemelen (bedankt Brigitte ๐Ÿ˜‚) en wij belanden op de Henk Krosenbrinkroute. Voor ons geldt dat een infobord nooit voor niets geplaatst is, dus oefenen we ook regelmatig onze Nederlandse taal (nou..... ๐Ÿ˜„ wij vullen het aan met onze wandeltaal). 

 

Na de lunch, wederom een bekend bankje, gaat het verder over zand. Ditmaal errug mul zand, zand voor peuters in zandbakken, zand zoals in "dit is heel vermoeiend voor mijn voetjes", zand zoals vorige jaar mijn eerste ervaring met het Balloรซrveld! Tja soms moet je wat hรฉ! Maar ik weet na dit komt asfalt, die boer, dat huis en later een afslag richting bos. De temperatuur is inmiddels iets verder gestegen en met 29℃ begint het zweet wel iets sneller te stromen, zeker wanneer we de bocht nemen en in de luwte lopen. Het bos van Havezathe 't Walfort is dan ook meer dan welkom om weer even iets af te koelen. 
Voor de Keizerbeek, met daarnaast wederom de Boven Slinge, gaat het verder over het schouwpad richting Bredevoort. Nog wat laatste fotomomentjes, รฉรฉn met plaatsnaambord natuurlijk, een selfie op de brug waar wel water onderdoor stroomt (da's tegenwoordig ook een zeldzaamheid, water) en dan nog de nodige van de monumentale pandjes en objecten. 


Met bijna 20 kilometer op de teller arriveren wij op het dorpsplein van het pittoreske dorpje Bredevoort. Mijn lichaam schreeuwt om ijs en wanneer terras Bertram het niet op de kaart heeft staan en wij besluiten de overige horeca af te struinen, draaien we om en staan we oog in oog met IJssalon de Heerlyckheid. Hoe mooi wil je het hebben
๐Ÿ˜! Relaxed nemen we plaats op het plein, genietend van onze welverdiende ijsco.
Het was een mooie route, ook al liepen we grotendeels of geheel hetzelfde van ooit, maar dat vonden we van alle voorgaande routes die we hier gelopen hebben ook al. De verrassing zat 'm vandaag in het onverwachte en tegelijkertijd bekende van de plekken die we herkenden, die we wisten dat die zouden komen, linksom of rechtsom. Wie weet gaan we nog voor de overige routes van Scholten, maar dat bekijken we gewoon per keer, per week. 


Volgende week maar weer Brigitte? ๐Ÿ˜Ž