Volgers

dinsdag 20 april 2021

2021-04-17/18 | Eén en al gezelligheid

✅ Zaterdag 17 april 2021 

Flamingooooooo..... 

Eindelijk, na ruim 4 maanden, gaan wij weer gezellig met z'n tweeën aan de wandel. BB (Brigitte* dus 🐖) moet nog wel het één en ander aan haar conditie doen, dus we beginnen rustig met een tochtje van een zo'n 9 km, het Needse Achterveld. Eerder had ze al Haarlo geroepen, maar toen iemand haar zei dat in Neede ook flamingo's waren geland, werd het roer snel omgegooid en treffen wij elkaar vanochtend in het buitengebied van Neede.
Gegroet, hallo, hoe gaat 't?, de extra fudgecake 
😊 onder de autostoel (die 's voor 💙), autosleutel goed opgeruimd.... check....check.... kleine vriend op de rug en gaan. Drie stappen verder staan we stil en lezen het infobord van Staatsbosbeheer, na 50 meter bevriezen we wanneer een grote bonte specht zich prachtig voor ons poseert en in totaal wel negenhonderd en een beetje meters gelopen te hebben, zetten we daal op het eerste bankje, want er brandt nog een fudgecake in BB's rugzak 😂. En met uitzicht op een vennetje in een lekker ochtend 🌞..... hoe fijn wil je 't hebben? We laten mijn wandelsteen hier achter, die mag zelf verder reizen naar ....... 


Het is een wandeling met cadeautjes, zoals het ree dat zich mooi laat filmen door mij, maar ook de omgeving is prachtig. Het natte elzenbroekbos, smalle paadjes tussen statige eiken, over de dekzandrug met weids uitzicht over waar later dit jaar de jeneverbes, de heide en de klokjesgentiaan prachtige kleur zullen geven. 
Het is ook een wandeling met enige verwarring en herkenning. De verwarring ontstaat wanneer wij de juiste afslag nemen bij de afkortingspaal, maar vervolgens bijna weer naast onze auto's dreigen uit te komen..... dus...... rechtsomkeer! En zo wordt 9 gewoon 10 km, ook voor Bikkel Brigitte!
De herkenning, met dank aan BB, wanneer we bij een toiletbankje zijn. Eens waren we hier en zagen we voor de eerste keer zo'n bankje met een gat aan het uiteinde. Nu snappen we 't en zo zie je maar, van wandelen word je slim(mer)! 

Bron: Pixabay and me 😎

We struinen van bankje naar bankje in een matig tempo. En wanneer er even geen bankje voor handen is, doet een groep boomstammen ook prima dienst als picknickset tijdens onze lunchpauze. We verlaten het natuurgebied en wandelen langs de Markveldse beek* verder over boeren asfaltweggetjes waar het geel en lila kleurt van de dotterbloemen, paardenbloemen en de fragiele pinksterbloemen. En weer staat er een bankje op ons pad en legen we thermoskan 3 met natuurlijk nog een stukje fudgecake. Die Brigitte heeft het vandaag zelfs op een presenteerblaadje geserveerd, één geheel in stijl, met vogeltjes. Hoezo praktisch rugzak inpakken? Simpelweg een kwestie van prioriteiten stellen! Na wat gegroet links en rechts van/aan fietsers, supergave oldtimer motorrijder en eindelijk eens een vriendelijk groetende vrouwelijke postbezorger in combo, breken we op en gaan we de laatste km's sloffend verder. 



Na het passeren van de Buurserbeek verlaten we het asfalt en doorkruizen we een stuk natuurgebied met lager gelegen, afgegraven, moerasachtig land. Bij 't Vleer, natuurgebied en eveneens het oude natuurwater zwembad, gaat het verder langs de Buurserbeek en ons eindpunt komt in zicht.
We hebben 10 mooie, gezellige km's gemaakt samen. Het was weer echt genieten met BB erbij! Ze mag weer mee een volgende keer, zelfs na een dag als vandaag, waar ze mij flamingo's had beloofd, maar het bij een ree, specht, roodborstjes, vinkjes, duiven, koolmeesjes en ganzen is gebleven. Ik zeg, "Kom maar op BB, sloffend komen we er ook wel!"

BB, jij komt er ook!
* Brigitte heeft Covid-19 te pakken gehad. Niet zo erg dat ze in het ziekenhuis kwam, maar erg genoeg dat ze nu nog steeds erg weinig tot geen conditie heeft. Dat terwijl wij wekelijks grote afstanden wandelden. Dus wees gewaarschuwd, ook NU nog!!!
* Markveldse Beek, Poelsbeek, Schipbeek........ enige verwarring ontstaat er na het lezen van diverse routeomschrijvingen, dus ik hanteer Google maps.



✅ Zondag 18 april 2021
 

M'n wandelclub 
En vandaag is het tijd om met mijn volgende "slachtoffer" een rondje te maken, mijn eigen lieftallige wederhelft. Niet omdat het moet, maar omdat het kan! En ja, ook omdat ie het eigenlijk best wel leuk vindt 😊. Gerbrand bepaalt de afstand, ik zoek een mooie route en die gaat richting Winterswijk, de geitenboerderij in Woold vandaag. Het Achterwooldsepad, een klompenpad van 8, 10 of 18 km die gaat door een zo ander stuk natuur dan wat ik hem tot nu toe heb laten zien of beter gezegd, ontdekken. Wij gaan 10 km lang genieten van het mooie Achterhoekse coulisselandschap.

 

Vandaag zijn meerdere medemensen op het idee gekomen iets met hun vrije zondagmiddag te doen en dus is het redelijk druk op de weiland-parkeerplaats van de geitenboerderij Brömmels. Waar een ieder is.... geen idee, wij stappen uit en vertrekken gelijk weer richting de uitgang en tevens de asfaltweg om daarna links door het hekje in het bos te verdwijnen. Het grootste nadeel van wandelen met mijn lief is dat ie totaal niets heeft met film, foto en/of camera. Ja, kijken vanuit z'n stoel of luisteren, zelfs nu tijdens de eerste meters, naar "adres onbekend" via z'n IPhone, om de uitslag van een zoektocht niet te hoeven missen, maar wanneer ik stop om een plaatje te schieten, wordt ik al rap gemaand tot het verzetten van mijn benen. Maar goed, zo'n dag krikt uiteindelijk mijn gemiddelde km's dan gelukkig wel weer wat op. Zie, ieder nadeel........ en zo wandelen wij positief genieten van omgeving en elkaar naar het Scholtengoed Roerdink, daar waar de koffie to go is! En daar is ook mijn 35ste wandelsteen te vinden.


Het gaat verder en we belanden aan de grens met onze buur Deutschland. Geen paspoort en Covid-test nodig vandaag, wij blijven aan Nederlandse zijde. Via bos en weides gaat het verder over zandwegen naar de volgende Grenze zu unseren Nachbarn. Hier was ik eerder al eens, de laatste wandeling met BB in 2020, hier gaan wij wel even de grens over om op hun picknicksetje te pauzeren. Ja, als je er dan toch bent.....  Terwijl wij relaxen genieten we van de andere zondagsgangers te voet, Wanderer,  fiets, Fahrrad, motorrijder en automobiel. En dat allemaal zonder ID, paspoort of Covid-test. Wij zwaaien de benenwagen weer aan en zetten in op de laatste helft van deze route. Kleine boerenweggetjes met een imposante Harmienehoeve en de hallenhuisboerderij Roerdinkhagen uit 1840. 

https://www.youtube.com/watch?v=cehuqyziFL0

Al slingerend, en we zijn echt op het juiste pad gezien de klomp'n, komen we via een klein loofbomenbos bij de achteringang van de geitenboerderij en tevens camping Brömmels weer uit. Via het erf lopen we weer richting parkeerterrein. De auto staat er nu stukken ongezelliger bij dan een paar uur gelee, menig zondagsmens zit waarschijnlijk al de piepers, tuffels of earpels te schillen. Wij genieten nu nog even van een mooie route huiswaarts in ons ijzeren gevaarte.
Dit was weer een goed wandelweekend, zij het met wat aanpassingen gezien de toestand van mijn twee mede-wandelaars. Maar zij hebben een pluim verdient, ze hebben het toch maar gedaan, zelfs met mij als hun gezelschapwandelmuts 
😊. 

Ik ben een trotse gezelschapswandelmuts 😃


vrijdag 16 april 2021

2021-04-14 | Park Hoge Veluwe

 


Alleen 

Het wordt weer eens tijd om wat meer stappen te zetten. Even wat langer op pad dan de afgelopen keren, even mezelf weer wat trainen, dus vandaag 18 mooie km's door/over
😏 het Nationale Park Hoge Veluwe. Ik heb mijzelf verplicht om voor de poort van de entree klaar te staan om 08:00 uur wanneer het park open gaat. Dat was gelijk ook het enige wat ik heb opgezocht en gelezen vooraf, verder ga ik vandaag weer helemaal blanco op pad. Nou, blanco? Ik ben hier natuurlijk wel vaker geweest, maar dan met de auto of op de witte fiets, nimmer met mijn eigen benenwagen. Vandaag breng ik daar 18 km verandering in.


Een hele lege parkeerplaats wacht mij op en hier gaat Panda op dit vroege tijdstip voor de komende uren in de rust. Ik niet, ik heb me al bedacht dat ik eerst de helft van de km's gelopen moet hebben. Voor mij is het ook weer een redelijke afstand sinds lange tijd, dus rustig en kalm beginnen! Na het ochtendgesprekje met de dame in het kassahok kies ik voor het pad rechtdoor, dus rondje linksom. Voordeel van hier, ik loop gelijk in het bos
😀😁
en wordt daar ook direct mee geconfronteerd en gewezen op het feit niet overal in te mogen i.v.m. het rustgebied voor grofwild. Oké ik doe rustig, kom gerust op mijn pad!
Het is een dag van zandpaden afgewisseld door bossen en heidevelden en af en toe een stukkie asfalt fietspad, maar ook van af en toe een hagelbuitje afgewisseld door zon en mooie Hollandsche wolkenluchten. 


Wanneer ik halverwege en één oudere dame met fiets en giga fotocamera verder ben, geniet ik onder wat bomen van het vrolijke schouwspel van de kuifmeesjes die mij steeds te snel af zijn wanneer ik 'm eindelijk ingezoomd heb gevonden met mijn compact camera. Ik besluit na poging zoveel relaxed mijn ontbijt te nuttigen en het simpelweg vast te legen op mijn netvlies. Pixabay heeft gratis foto's genoeg nb.
Wanneer er een tweede dame komt wandelen wordt het tijd te vertrekken, wat een drukte
😊! Al snel wandel ik vlaktes op en heb een prachtig uitzicht over alle soorten heide met de meest scheve bomen en een kakafonie aan vogelgeluid. Telkens wanneer ik denk zo'n beestje te kunnen vastleggen zijn ze mij weer te snel af en net als eerder. Ik geef het op en volg ze wanneer ze luid zingend de lucht in gaan, hoger en hoger en ergens bij heidepol zevenhondernegenenzestig, ver buiten het zicht van mijn lens, weer op de koffie gaan. Geen idee wie het vogeltje is/was, maar zingen kunnen ze! 


Meer geluk heb ik wanneer ik de bossen weer betreed en een redelijk groot hert nog net tussen de bomen zie verdwijnen. Wat een gelukje weer, ik vind dit altijd de kers op de taart, de bigarreau op de appelmoes. Wederom moet ik mijn cameralens en IPhone teleurstellen en moet ik een Pixabayplaatje erbij zoeken. 
Ik las ergens langs een bospad nog even een rustmomentje in om wat schoap in m'n sok te stoppen daar er iets irriteert aan mijn onderkant. Terwijl ik hier de derde hagelbui even afwacht onder mijn paraplu voel ik me zo Remi op onze mooie Veluwe. Van alle kanten klinkt geluid, de hagel bovenop de plu, de spechten die om en om een klopje geven ergens om mij heen en helaas geniet ik ook mee van het autogeraas, da's wel jammer.


De natuur maakt veel goed, zelf nu, nu het voorjaar heel voorzichtig her en der wat groen kleurt. Af en toe, wanneer er een fietspad mijn pad kruist, zie ik een witte fiets stelletje, maar het aantal mensen kon ik vandaag op twee handen tellen. Of de rest was aan de andere kant op het park, want ik heb maar een klein stukje van het hele gebied hier gezien natuurlijk.
Bij de Diogenesbunker eindigt deze route over de parkeerplaats van de witte fietsen en na mijn wandelsteen en een Kei Tof steentje hier achtergelaten te hebben, verlaat ik het park. Weer eens 18 km in de benen en dat in zo'n mooi stukje Nederland, met dank aan de heer en mevr. Kröller-Müller. Ze waren er niet, maar ik ga hopelijk gauw weer eens terug, dan voor de kunst!
 

Goed, 't is weer gedaan met de rust vanaf nu. Zaterdag wacht Brigitte weer op me en gaat ze weer mee op pad. Vandaag heeft ze de supermarkt weer bezocht en het nodige lekkers in haar rugzak gestopt. Het moet natuurlijk wel genoeg zijn om een rondje van een kleine 10 km te kunnen overbruggen
😋. 

woensdag 7 april 2021

2021-04-06 | Cadeautjes

 

Hoeveel nog?


"Blij" (Melodie: Poen, poen, poen, poen)
Blij, blij, blij, blij
de een zegt vrolijk, ander happy, maar ik zeg blij
Blij, blij, blij, blij
want aan 't einde van de maand loopt BB met mij
dan gaan we samen avonturen weer beleven
en elkaar weer lol en cakejes (taartjes mag ook  😋) te eten geven
Blij, blij, blij, blij
Blij want zij's er weer bij!


En zo lag ik maandagavond- nacht nog uren rijmpjes te bedenken......... Niet heel slim overigens, want m'n IPhone roept me om 7:00 uur, want er moet gewandeld en genoten worden van het prachtige, doch bijzondere aprilweer. Na de wekker (jaha een echte heb ik ook nog, wel een digitale met rode cijfers
😊) elk uur kalm, rustig en bedaard vooruitgeschreden te zien hebben, schrik ik me een ongeluk als Apple de ochtend wakker roept. Wat een hobby..... 😖😖

Bosanemonen

De nodige cm's sneeuw van m'n panda geschoven en zonder een route gepland, bedacht of uitgezocht te hebben, rij ik naar Sinderen voor het bekende Rondje Idinkbos. Alleen de weg ernaar toe is al een cadeautje! 
Vandaag start ik echt aan de route, vanaf de parkeerplaats aan de Idinkweg. Ik ben hier helemaal alleen, in m'n uppie, start mijn apps op om iets over 08:00 uur en ga. Niemand te bekennen of toch wel? Kijk goed op het eerste filmpje, mevrouw en meneer Eekhoorn renden al naar ....... En dit cadeautjes zag ik pas gisteren toen ik mijn filmpje aan het monteren, noem: te nog in-aan-elkaar-prutsen was. Het ene bospad is nog mooier dan de ander. Luie Everdina is vanochtend niet lui te noemen, want ze doet meer dan haar best en het geeft weer mooie plaatjes. Te mooi om vast te leggen met een compact Samsung. Maar ach, ik was er in het eggie!


Wanneer ik stilsta om mijn bril ff een opfrisbeurt te geven raak ik in gesprek met de enige dame die ik de gehele dag heb gezien. En waar gaat het gesprek dan over? Tuurlijk, het weer! De sneeuw, april en deze omgeving. Mevrouw en haar hond wonen hier om de hoek en na het weerbericht scheidden onze wegen en slenter ik verder naar de volgende sneeuwvlok, zonnestraal, boomstam....... en haas!
De bospaden zijn prachtig natuurlijk, maar ook langs de kleine boeren-asfaltweggetjes is het genieten. Weidse velden, akkers, slootjes en grote boerderijen. Daar waar de zon nog verscholen gaat achter de bomen en struiken is het nog wit, maar ik weet zeker dat wanneer ik rond ben (gaat weer langggggg duren, ik durf niet eens mijn gemiddelde snelheid te vermelden
😊) de sneeuw de strijd van Luie Everdine heeft verloren.
Onderweg tref ik mijn prins ook nog, liggend op een hek kijkend naar de toppen van de bomen waar de eerste zonnestralen hem in het licht proberen te zetten. Deze gaat mee en al wandelend plaats ik hem op de desbetreffende FB-site. Even twijfel ik of ik mijn wandelsteen hier zal achterlaten, maar twijfel heeft verloren.
 

De route is bekend, ik loop 'm nu voor de derde keer, maar wel vanaf een ander startpunt (nou ja 900 mtr verderop) en in een ander jaargetijde. En zo kom ik  dus weer ergens waar ik het bestaan al van kende, maar even niet meer wist dat het hier was. En ben ik hier, dan volgt straks ook nog dat bankje, de speeltuin, dat hekje en oh ja..... het Pannenkoekpad (vandaag ondergesneeuwd bordje) waarvan ik de eerste keer dacht totaal verkeerd gelopen te zijn omdat het strak langs het erf van een woning gaat aan een doodlopend weggetje. Te leuk dit, dezelfde route als weleer wandelen, want het is telkens weer anders en zo blijft mijn grijze brein ook nog actief met het uitpluizen van wat nog meer komt en volgt.
En toch blijven er onverwachtse plekjes, bankjes en beestjes komen. Ik eigen me zo'n bankje toe, vul en leeg het nodige en geniet van de mooie Hollandse wolkenluchten. Om mij heen wordt het steeds wat groener, bruiner en/of welke andere tint, buiten wit om, dan ook. 
Net wanneer ik weer on route ben kijk ik linksom uit een reflex en sta oog in oog (wanneer ie z'n witte kont heeft gedraaid tenminste) met een ree. Al het materiaal om het vast te leggen wordt erbij gepakt in de hoop nu wel op tijd te zijn, maar ik hoef me niet te stressen, want Bambi heeft alle tijd voor mij. 

 

En zo wandel ik vandaag langs vele herkenningsplekken. Een kleine verandering deze keer, want het schouwpad laat ik voor wat het is en neem de afslag door het bos. Dit is net iets anders dan mijn gpx aangeeft, ook net een tintje grijzer voetstapbordje dan "Achterhoek" zegt dat ik moet volgen, maar ik weet inmiddels de weg. Ja, ik wel, maar de bordjes ook? Wanneer ik volgens mijn gpx rechtdoor moet, houden de nodige boeren-afraster-mogelijkheden mij tegen. Heb ik een bordje gemist? Kan
😏. Heb ik een overjarige gpx route nog uit een eerder leven? Kan ook 😊. Dus..... oplossing 😃..... rechts loopt een groenstrook langs het bos maar ik zie niet waar die naar toe leidt.... terug en bordje zoeken? Terug vind ik zo'n naar woord, door!! En zo banjer ik langs de afrastering door een omgeploegd land en zak regelmatig tot m'n enkels naar daar waar ik niet wil zijn. Een lang spoor landbouwgrond stamp ik van mijn bijna overleden Meindl's de komende meters asfalt. Denkende aan een nog te plannen bezoek aan Four Seasons en nieuwe wandelschoenen flitsen de samen gemaakte km's van deze pantoffeltjes aan mij voorbij. Nog een paar bochtjes en panda staat mij stralend rood op te wachten daar waar ik haar uren eerder ietwat witter heb achtergelaten. Bij de waterkraan leg ik mijn wandelsteen neer en terwijl ik de foto's toevoeg aan mijn blog, zittend in mijn auto, trekt onze lieve heer nog even een wolk hagel en sneeuw open. Zelfs dit moment voelt als een cadeautje.


Het was een dag met vele cadeautjes. De wit gekleurde winter bossen die in de vroege ochtendstralen de sneeuw tot waterdruppels smolten om later op de dag als lente te ontwaken. Nou ontwaken, daar was ik wel ietwat te traag voor vandaag
😊. 
De vrolijke fluiters die de gehele wandeling een concert gaven aan hen die het wouden horen, fam. eekhoorn, de haas, het ree en zelfs de spechten tussen hun gehamer door.  
Met bovenstaand origineel melodietje in mijn hoofd rijdt ik al smilend en rijmend huiswaarts, via de toeristische route. Blij dat ik gegaan ben! Blij, blij, blij, blij......

 
Binnenkort weer aan mijn kant


donderdag 25 maart 2021

21-03-23 | Wat een geluk...

 


... dat ik in de Achterhoek woon

Bijna veertig km kan ik weer bijschrijven in mijn Excel bestand waar ik mijn gewandelde km's in bijhoud. Zo liep ik vorig weekend (ja afgelopen weekend een week terug 😄) met mijn wederhelft in Lievelde een korte route van Mooi Achterhoek in een straf en fris windje, maar bleef het gelukkig op een paar druppels na droog. Dat moest ook wel, want ik mocht mijn wandeloutfit weer eens niet aan 😏, met uitzondering dan van mijn wandelsokken en -schoenen (gedoogbeleid), anders was de wandeling vast stukken minder gezellig geweest. Nu bleef het alleen bij een hele koude derriere (in m'n wandelboek heb ik dat nooit! 😊). Vorige week maandag (ter info zodat je niet hoeft te denken, 15 maart jl.) was dat allemaal wel even iets anders. Toen ging ik zo goed en zo kwaad als het uitkwam, tussen de weersverwachtingen en buienradar door, een eenvoudig eigen rondje Wehlse Broeklanden vanuit mijn eigen voordeur lopen. Een mini buitje had ik al snel te pakken, maar lang leve mijn wandelkleding, geen drupje nattigheid! Tenminste.... Ik had in m'n hoofd de route zo uitgestippeld dat ik via het winkelcentrum terug zou lopen en dan toch mooi 10 km op de teller had staan, maar zo ver kwam ik niet. Ik weet niet hoeveel weergoden er bestaan, maar ze waren duidelijk in een zeer heftige discussie met elkaar geraakt en ik kreeg de volle lading ervan mee 😟. Nee, helaas, ik moet toegeven dat daar mijn echte wandelbroek niet tegen bestand was en zo ook mien onderbokse niet.

 

Gelukkig verliep de wandeling heen en terug naar mijn ex en Cas afgelopen donderdag (toen was het al weer de 18e) een stuk droger, al had dat weer niet veel gescheeld of ik had andere vochtigheid. Want zoals jullie inmiddels wel weten als ik moet, dan moet ik en als dat ergens buitenaf is is daar niks moeilijks aan, maar als me dat binnen de bebouwde kom overkomt, fietspad, langs het spoor, winkels, huizen en bedrijfspanden wordt het toch een ietwat ingewikkelder verhaal. Blijven focussen dus op hele andere zaken tot ik het station in het vizier krijg. Nou ben ik totaal geen treinreismens, daar ben ik niet zo goed in
😊, laat staan of ik weet of ons station een toilet heeft. De blijdschap was dan ook enorm toen ik het WC bordje al van verre zag hangen. In één vloeiende beweging betaalde de pinpas mijn bezoek en was ik in een fractie van luttele secondes weer een heel vrolijk opgelucht mens 😍.

Lentekleuren in de Achterhoek
Gisteren (23 maart wel te verstaan) vertrok ik voor, een niet al te lange route en lekker dichtbij huis, naar 's-Heerenberg. De Landgoedwandeling Bergherbos gaat deels over reeds bewandelde paden, maar er zijn hier genoeg nog niet ontdekte stukken Montferland. Dus lets go Jo!
De start: die heb ik allereerst met twee uur uitgesteld, want mijn innerlijke zelf was het weer eens oneens met de wekker 😐. Maar na een goed onderling overleg zijn beide partijen tot de conclusie gekomen dat het ook goed is om later te starten, daar ik de tijd aan mezelf heb en het nog lang niet donker wordt. De rust is wedergekeerd, ik heb het dorp bereikt en wandel het anders zo gezellige centrum in al loerend op Guru, twijfelend of ik links- of rechtsom zal lopen. Gelukkig, geen keuzestress, de blonde helft van mij heeft gewonnen en gelijk al het steegje waar ik rechts had gemoeten kats over de kop gezien. En zo gaat het linearecta naar kasteel Huis Bergh. Het volgende dilemma doet zich dan ook gelijk weer voor, want de wandelzoekpagina dirigeert mij rechtdoor, over de binnenplaats van het kasteel, maar ja, hoe doe ik dat als er een hele grote dikke toegangsdeur voor zit?

Hmmm.... hoe kom je hier door?
Het wordt dus een rondje om het kasteel en wanneer ik boven op het dijkje sta te genieten van het uitzicht en wat fotootjes schiet, zoek ik ondertussen een mooi plekje voor mijn wandelsteen Muis. Gelukt!
Mijn route gaat naar lager gelegen gebied, door de statige bomenlanen verder het dorp uit richting de bossen en de heuvels. Het voorjaar krijgt langzaamaan grip op de natuur, het bloeiend hout vrolijkt mooi geel z'n omgeving samen met het speenkruid. Lager bij de grond kleurt het paars blauw, de tuinlobelia, ossentong en de paarse dovennetel. Wanneer ik die laatste spot, ja 't is weer tijd om de fotootjes wat op te vrolijken met wat kleur, vlieg ik onder de doornentakken door voor de foto van de dag. Ach ja, drie stappen verder staan er vele meer geheel vrij in de natuur! Maar mijn dag is weer gekleurd en vrolijk klim ik hoger naar de motte van Montfertland. Prachtig plekje hier, ook voor een kleine plaspauze. Ff snel check ik rondom op andere medemensen, en als de kust veilig is, snel doen wat ik doen moet! Zooooo dat kan opluchten zeg! De komende km's pluk ik nodige stekels al lopend uit mijn sexy Odlo boxer 
😕.


Ik daal verder door de bossen van het landgoed en betreed de bewoonde wereld van Zeddam. Na het rondje om de Torenmolen gaat het verder daal en alsmaar rechtdoor naar de andere kant van het dorp en naar Havezathe Padevoort. Hier splitst mijn landgoedwandeling weer van de Sydeheimroute en gaat het Zeddam weer in. Wanneer er een roodborstje poseert in één redelijke voortuin van een gedateerde bungalow, zie ik vanuit mijn ooghoek de dame des huizes naar de voordeur komen. Ietwat bits vraagt mevrouw naar de reden van mijn gefotografeer van haar optrekje. Hmmmm....
😏😐 wat is haar verhaal, haar verleden, haar reden....... mevrouw blijft mij nog wel even bezighouden.
Zeddam is niet zo groot en wanneer het weer voorzichtig begint te klimmen steek ik ras de doorgaande weg over en verdwijn tussen de bomen het bos in. Het klimmen gaat verder, beetje bij beetje op naar de Galgenberg. Net wanneer ik even in discussie ben met mijn Guru en 'm gelijk moet geven en rechtsomkeer maak, kom ik oog in oog te staan met bambi. Stilletjes probeer ik 'm vast te leggen terwijl hij/zij zich terug trekt in de bossen. Met dit cadeautje van geluk loop ik stralend de berg op. Kinderhand is gauw......
😊




Verder dalend door de bossen gaat het weer naar het open gebied van 's-Heerenberg en door de wijk in. Wanneer ik een afslag mis, omdat ik zo afgeleid word door de groenmakers die een leuk tuintje aanleggen, keer ik om, neem alsnog het juiste pad, want ik wil natuurlijk nu wel precies weten waar ik de route vanochtend eerder eigenlijk ook had kunnen beginnen. Ik heb het gevonden, ik heb het gewandeld en ook deze laatste meters waren het rechtsomkeer gaan waard. 
Het was een mooie route, veel bos en heuvels, maar toch ook het nodige asfalt in Zeddam en natuurlijk een stukje 's-Heerenberg. Maar ach, hoort er ook bij. Het was weer een lekker dagje op pad in mijn mooie Achterhoek in het goede gezelschap van mijzelf met m'n handige en onhandige fratsen.

Eerlijk geleend via Pinterest


 

zondag 7 maart 2021

2021-03-06 | Duo, één, drietje

Oude IJssel, Loenen en Twickel

Ik stap er wat af

Nu tweeëndertig kilometer verder, heb ik vorige week zaterdag mijn lieftallige wederhelft eindelijk weer eens zover gekregen om samen met mijn een wandelingetje te maken. De afgelopen weken (lees zondagen) waren we met de auto veel onderweg en hebben de nodige mooie autoroutes gereden, maar nu gaf hij zelf aan wel een korte route te willen wandelen. Zeg "ik wil" 😀 en ik heb de nodige mooie plekjes al paraat. Zo stond de hoogste waterval van ons land hoog op mijn wandellijstje en laten ze daar nou net een rondje uitgezet hebben van zo'n 5 km en het is maar een half uurtje rijden bij ons vandaan. Hoe leuk is dat? De rugzak wordt bepakt en we kunnen! Gezien het aantal km's heb ik een verbod op mijn wandelkleding gekregen, maar mijn wandelschoenen en sokken worden nog net gedoogd. Later op de dag begrijpt ook mijn hartje wel waarom 😀. 


Met dank aan JoJo en Guru belanden wij op de parkeer- en startplaats, de Vrijenberg. We bestuderen de plattegrond, stippelen de route uit en die blijkt meer dan eenvoudig, dat zelfs mijn wederhelft 't zou kunnen zonder mijn hulp*.  Mooie route, als maar rechtdoor, gewoon de spreng en het water blijven volgen. Goed, de spreng is gelukt, het water kwam pas veel later. Wanneer wij bij de waterval aankomen blijkt waarom het water op is, onderhoud. Heb ik weer
😕! Niet veel verderop is onze blijdschap groot als we zien dat een slang weer water spuugt in de spreng en die verderop weer rustig stroomt. Aan het einde staat een bankje (kleine 3 km lopen), genieten wij van de prachtige omgeving en laat ik, inmiddels mijn 24ste wandelsteen, achter. Deze mooie wandelschoenen blijven hier niet lang alleen liggen, want de nodige families wandelen en fietsen hier met groot en klein nageslacht. 

Waterval Loenen
We maken een slinger om de T-splitsing van de spreng en al ras wandelen we weer gelijk aan het water. Hier is het nog wat meer struinen door het bos, over boomwortels en soms wat smalle paadjes. Bij de droge waterval steken we over (ja, nu kan 't nog!) en vervolgen weer het reeds op de heenweg bewandelde pad. Ergens missen we de afslag en zo belanden we aan de redelijk drukke doorgaande weg, Beekbergerweg. Maar ieder nadeel heb z'n voordeel en nu kennen we ook de geschiedenis van het imposante hotel de Vrijenberg. Ik vind het altijd zo jammer dat dit soort gebouwen dan zo eenzaam en alleen overblijven en hoe mooi zou het zijn zoiets in oude glorie te herstellen. Maar ja..... ijdele hoop.
De parkeerplaats in zicht en na dik 7 km bereikt. Het was een mooie wandeling met ditto weer. Helemaal blij ben ik dat mijn wederhelft nu ook toegeeft het fijn gevonden te hebben en dat we eens wat vaker samen op pad gaan. Nog blijer ben ik met mijn schoen keuze wanneer mijn Meindl's worden ingeruild voor mijn pumps met 8 cm blokhak. 

De Oude IJssel ontwaakt
De volgende kilometers heb ik afgelopen vrijdag in m'n eentje gemaakt. Heerlijk vroeg op pad. De zon ontwaakte om 7.11 uur en toen liep al over het ongeveer 5 km lange fietspad langs de Oude IJssel van hier naar Laag Keppel. Het was koud, -1.4℃ maar fantastisch mooi weer. De zonsopgang was prachtig en dan is het behelpen met een kleine compact camera om daar echt mooie plaatjes van te maken. Een enkele hondenbezitter, twee fietsers en de nodige watervogels verder klom ik over het hek van het waterschap Rijn en IJssel om mijn pad rechtdoor te vervolgen langs de rivier, linea recta naar Laag Keppel. Net wanneer ik me bedenk dat het een keer mis moet gaan, er staat nl een verboden toegang bordje met art. huppelepup van strafrecht en dat betekend dat ik hier niet mag wandelen, zie ik meneer Rijn of IJssel aankomen in z'n milieu verantwoorde elektrische automobiel. Ja hoor, nu dus! Ik trek mijn vriendelijkste en onnozelste gezicht en meneer groet mijn vriendelijk in het voorbij gaan
😊. Fijne man, bedankt!


In Laag Keppel kies ik voor het rondje om het kasteel en de nodige fotootjes en filmpjes later nestel ik mij op het bankje bij de Lakenvelders om mijn IPhone en mijzelf van ontbijt en sap te voorzien. We hebben het even reuze gezellig samen, ik ontdoe het rund (doet z'n naam echt eer aan) van z'n touw, maar ik moet verder en neem afscheid. Aan de andere zijde van de Rijksweg loop ik verder over de bospaden met statige lanen en het vrolijke gefluit van vinkjes, mezen en specht. Via de Hessenweg loop ik weer naar Doetinchem, maar dan wel door de Kruisbergse bossen. De ochtend is duidelijk aan het ontwaken en dat is te merken aan de andere sportievelingen die mijn pad kruisen en passeren. De Balenvijver bekijk ik nog even van dichtbij en het is duidelijk nog vroeg en koud want een flinterdun laagje ijs glinstert in de zon. In laag tempo trek ik voort de bossen door. Op een vijfsplitsing neem ik plaats op een boomstronk, leeg mijn kleine vriend, groet legio wandelaars en plaats alvast mijn blog voor mijn wandelsteen. Doch ik besluit 'm verderop op het bankje achter te laten in 't zonnetje. 
Dag steentje, dag eendje, het ga je goed, fijne reis. En die reis is inderdaad al begonnen en je hebt iemand al een lach bezorgd.
Via de Zandbult verlaat ik de Kruisbergse bossen en rest mij nog zo'n dikke twee km asfalt en ik ben thuis. 

Kasteel Keppel en Doetinchem
En zo werd het zaterdag, vandaag dus. Een bijzondere dag, een bijzondere route en in een bijzonder gezelschap. Het werd tijd voor een familie-uitje, een wandeling met mijn oudste zoon Cas en zijn vader Herbert. Zoals ik al eens eerder heb geschreven, Cas heeft autisme* en soms kan dat heel erg moeilijk en lastig zijn. En niet alleen voor hem...... Vandaag gaan we terug naar onze roots, Twente en wandelen we met z'n drieën de Umfassungsweg rondom Twickel. Een mooie route over het landgoed en een stuk door het oude deel van het dorp Delden. Halverwege wacht ons een food-kar bij de boerderij van Erve Bokdam met koffie, thee, brood en andere versnaperingen. Het is hier een gaan en komen. Sommige lopen gelijk door, het Marskramerpad op of gewoon een blokje om, anderen nuttigen eveneens een bakkie koffie of thee. Wanneer wij fijn zitten te genieten komt de boerin met nog meer lekkere broodjes en hebben we even ander proatvolk en vol trots verteld ze over haar succesvolle food-kar. 


Mijn wandelsteen krijgt hier een mooi plekje op de bank en wij vervolgen de route over een pad tussen weilanden door. Nu is het er droog, maar de vorige keer dat Herbert en Cas hier liepen waren ze maar wat blij met hun echte wandelschoenen en weten ze zeker dat de meneer met de spierwitte sneakers er niet wit doorheen gekomen is. Vandaag geen modder en blubber, wel een heel leuk campingplekje voor één tent en max. 4 pers. voor één nacht. De enthousiaste Cas doet mij besluiten dat wij hier een keer samen een nachtje gaan kamperen
😊. De route gaat verder over een vlonderpad door natuurgebied Koetenmaatveld. Het is een kort pad met aan beide zijden een moerassige gebied met lage naaldbomen, grassen, water en af en toe snoeppapiertjes 😖.
We verruilen het bos voor de Deldeneresch met z'n mooie vergezichten, puzzelen de Romeinse cijfers tot een jaartal op het bankje van waar ooit de Eschschool heeft gestaan en met de prachtige watertoren van Delden achter ons gaat het over de Marktstaalbrug Delden in. Mooie oude gebouwen zijn hier gelukkig gespaard gebleven, o.a. de Blasiuskerk uit 1118 na Chr, de stadspomp en de Posthoorn, nu een bloembinderij. Langs het station door naar de 10 mtr hoge voetgangersbrug die ons een mooi uitzicht geeft over de statige bomenlaan van het landgoed Twickel. De parkeerplaats is in zicht en deze wandeling ten einde. Ruim 10 mooi km's Twentse grond bewandeld in het goed gemutste gezelschap van de heren Kampkuiper. 

 

Ik heb weer mooie kilometers gemaakt op onze mooie Veluwe, in mijn mooie Achterhoek en het niet minder mooie, ons eigen Twente. Ik was in de gelukkige positie om van deze mooie omgevingen te mogen genieten en ook nog in het fijne gezelschap van mij eigen wederhelft, mijn ex en mijn grote kanjer Cas. Voor hem een grote welverdiende dikke duim, want ik ben supertrots op 'm! Want hoe zou jij het doen in een "wereld in een wereld"?



*Mijn hulp, of ieder ander route-navigatiesysteem is de uitkomst voor iemand als mijn wederhelft die topografisch nogal een hopeloos geval is 😏. 

*Autisme is niets tijdelijks, is niet veroorzaakt door een inenting zoals enkele wappies beweren en nee, is ook niet op te lossen zoals weer anderen hardop durven te zeggen. Wil je er werkelijk meer van weten klik op deze link.  

donderdag 25 februari 2021

2021-02-23 | Slowmotion


Lenteweer weer

Hoe mooi wil ik het hebben? Het wordt 17℃ in Loenen en dus zal het op de Veluwezoom niet veel anders zijn, actie! weer vroeg uit de veren en om 8:00 uur lopen alle apps weer vrolijk met mij mee vanaf de parkeerplaats van Landal Coldenhove. Vandaag wandel ik de Trage Tocht Coldenhove Eerbeek. Eén die ik reeds enige tijd al in mijn gpx/Guru had staan. Tegenwoordig moet je betalen voor o.a. deze wandelingen, maar ik ga nog op z'n Hollands vandaag, voor niks! Maar ik ben wel solidaire met de rest van wandelend Nederland en heb inmiddels een abonnement bij de wandelzapp genomen, al krijgt dat nog een staartje en een vervolg. Maar daarover misschien later. Eerst ga ik het hek door, samen met een jonge moeder, kind en viervoeter en zet mijn eerste voetstappen in een tocht van bos, heidevelden en sprengen.

Ooit was dit het zwembad van landgoed Groenouwe

De naam doet de wandeling eer aan, Trage Tocht. Wanneer ik bij de Zilvenspreng kom kunnen mijn compact camera en IPhone het bijna niet bijhouden, wat een prachtige omgeving. En nu is het nog winter, geen blad aan de boom, amper water in de sprengen, stel je dit voor in het voorjaar wanneer het fris groen begint te worden of zomers wanneer alles vol in blad zit, de sprengen misschien stromen en het zonnetje alles nog mooier maakt. Ik moet mezelf bedwingen om niet ergens tegen een boom aan te gaan zitten om dit moment te pakken, even te genieten, maar iets houdt me tegen en ik slenter in slow motion door. Het slingert, het daalt, het stijgt en het kronkelt. Ik loop hoog langs de spreng die afgezet is met een gazen hek. Een mountainbiker is ook op het idee gekomen van dit alles te genieten, zij het op een totaal andere manier. Wanneer hij halt houdt bij een afdaling die aan het einde over gaat in een houten plank over de droge spreng, moedig ik hem aan dat als hij dat echt wil doen hij het maar beter nu kan doen, daar ik dan 112 kan bellen nu ik er nog ben. Hij dankt voor mijn aanmoediging en kiest het hazenpad en slingert rustig achter mij langs een heuveltje af en op. Ik loop traag de plank over en neem elke meter goed in me op, wat is het hier Prachtig!



Ik laat het bos achter me en betreed de heide. Rechts spot ik nog een woning en benijd de bewoners enigszins om daar te kunnen en mogen vertoeven. Inmiddels heb ik internet afgestruind over dit mooie stuk natuur en kan u vertellen dat deze plek bijzondere geschiedenis kent.
Brede zandwegen, statige beukenlanen, heel veel berken, naaldbomen en bos verder gaat mijn pad over in een mul, smaller zandpad over het heideveld. Het heuvelt wat op en af en het gaat richting lager gelegen, ietwat drukbezochter, plek op een 5-sprong waar twee bankjes staan. Tijd voor het ontbijt, de theepauze en lunch en natuurlijk voor de blog van mijn wandelsteen die ik hier achterlaat. Kunst in de natuur! Hier is het één en al bedrijvigheid, maar wel in een rustig tempo. Een jong gezin op mountainbikes, waarvan het jongste dochtertje heerlijk haar hakjes in het figuurlijk zand zet om haar zin door te drijven, helaas kind, je vader heeft beslist. Twee wandeldames die duidelijk een lekker rondje in de buurt al kletsend de ANWB wegwijzer opvolgen, fietsers die naar Terlet onderweg zijn en zo volgen er meer in diverse categorieën. Mijn pad gaat gelijk rechtsom, omhoog, een wandelend gezin achterna met een kleine loslopende blonde keffer in een stoer roze tuig. Zeker een heel gevaarlijk type
😂. Even hoopt vader nog dat het monster met mij meeloopt lijkt 't wel, maar de rest van de familie is het er duidelijk niet mee eens. Mijn afslag komt, dag familie, dag stoere terriër.


Ik stijg verder, een smal pad, half open veld en belandt op het hoogste punt, 72 mtr boven ANP volgens mijn Guru. Het uitzicht ligt aan mijn voeten, de Zilvense Heide. Hier voel ik me nederig en Remi, alleen op de wereld en zie helemaal niemand. Wat een bijzonder gevoel. Eenmaal beneden en weer onder ietwat meer mensen (zooo jammer, maar ja, ik gun hen ook een leuk leven) kom ik bij de ijkbasis Loenermark. Gelukkig voor mij (en vele anderen) staat er ook een infobord met de nodig uitleg over dit monument, want ik wist van het hele bestaan niet af. En zo heb ik weer iets geleerd, natuurlijk ook nu tijdens het schrijven nog iets meer daar ik de links ook lees. U/jullie/jij?
Ik verlaat deze weidse en loop het bos weer in. Het heuvelt nog wat en de Eerbeeksebeek is al gauw bereikt. Hier verlaat ik het bos en gaat het verder over asfalt langs het Landal park. Menig huisje is bezet, er wordt nog een verjaardag gevierd en anderen zitten lekker in het fleece in de tuin te genieten van deze heerlijk lentedag in de winter. Mijn tocht zit er bijna op, om de hoek staat panda en vertrek ik weer naar Doetinchem. Half uurtje rijden, de moeite waard om gauw weer terug te komen! Wandelroutes zijn hier genoeg te vinden.


En zo kwam er een einde aan deze mooie wandeling en dit blog. Heeft even geduurd eer het weer geschreven en gemonteerd was (tja, filmpjes hé), maar zo heeft ieder voordeel een nadeel en heb ik weer heel veel gelezen (klik eens een link aan) en geleerd. Nu het opslaan nog 🙈.