Volgers

woensdag 18 maart 2020

2020-03-18 | Lente!

In m'n uppie

De drukte van verjaardagen is weer achter de rug, het nodige gebak zit weer op de heupen, dus tijd voor rust in mijn hoofd en buik 😁. Het is alweer ff gelee dat ik alleen met mezelf aan de wandel was, dus waar zal ik het eens met mezelf over hebben de komende 12 km 😂? Mijn besluit stond gisteravond vast, Rondje Idinkbos, vroeg starten, 06:30 uur op. Oké, toen mijn bed mij vanochtend hoorde, moest ik me nog een keer omdraaien...... 07:00 uur werd het.
Vandaag start ik bij koffieboerderij Groot Nibbelink te Sinderen, tevens TOPpunt. Vorig jaar liep ik deze route eveneens, maar toen vanaf NatuurlijkBUITEN, dus zelfde rondje, ander jaargetijde. Eens zien of het weer 12 km wordt, want met mij weet je maar nooit
😎.



   

Wanneer ik de parkeerplaats opdraai achter de schuur bij het TOPpunt ben ik helemaal alleen op de wereld. Terwijl ik mijn spullen met beleid en aandacht inpak/uitpak/aandoe/opruim krijg ik gezelschap van een grote viervoeter, Benner Sennen genaamd. We kletsen wat samen en even later scheiden onze wegen. Hij/zij maakt nog even gebruik van het openbaar toilet alhier, ik fotograaf nog even een rondje en zo gaan we beide ieder onze eigen kant op, genietend van de rust op deze prachtige, zonnige, maar nog frisse ochtend. Voor de zekerheid heb ik mijn wandelkaarten (jaha, deel 3 en 4, want op 3 staat bijna de hele route, op 4 een klein stukje. Zal mij niet gebeuren dat het mis gaat!) ook in mijn tas gestopt, maar ik stort me eerst even op het TOPpunt infobord. Geen idee eigenlijk waarom, want ik weet natuurlijk allang wat daar geschreven staat (heb het reeds eerder gelezen toen ik hier liep natuurlijk). Controlefreak als ik ben, lezen! De wegwijzers geven, ietwat vaag voor mij, twee richtingen aan, waarvan ik er één echt begrijp, de ander blijft me ietwat onduidelijk met z'n scheve wijzer. Checken maar....... kaart erbij, schiet ook niks op, dus gewoon de doodlopende weg in, net als toen.........zwarte voetstapjes volgen.

Bosanemonen in overvloed nu
Ik weet dat dit de juiste weg is en ik daar dadelijk aan het einde een pad, Pannenkoekenpad, langs het weiland moet volgen om het bos in te geraken. Voilá̀, Idinkbos ik ben er. De zon staat heerlijk hoog boven me te schijnen, dus laat ik eens een fotootje maken links, rechts, onder, nog lager, nog meer........ en zo schiet het natuurlijk weer voor geen meter op met mij. Maar de plaatjes zijn mooi geworden
😎❗❕❗ (al zeg ik het zelf 😃) De n
atuur is al in lentemodus en drukdoende alles te ontluiken en ontwaken. De vogels fluiten hier het hoogste lied en het is een prachtige kakofonie, waarvoor ik even halt houd om het te beluisteren en hopen op een prachtig gevleugeld vriendje die misschien een pasfoto van zichzelf wil laten maken door mij. Helaas........ ze hadden ietwat haast. Dus ik ook maar doorrrr.... 



Ondanks dat ik dit pad eerder heb bewandeld komt mij toch niet alles even bekend voor en dat maakt het natuurlijk ook weer mooi. Alles ziet er ook zo anders uit dan in augustus vorig jaar. Toen stond de mais nog op het land, zat er blad aan de bomen en was de bodem bedekt met heel veel frisgroene varens. Nu is het zo anders nog, maar niet meer voor lang en het is zeker niet minder mooi. Het bos eindigt hier voor even en ik beland op het asfalt, de Harterinkdijk. Net voordat ik die bereik tref ik ook de eerste medemens, wandelend met hond, alleen of samen en wat werkvolk van één of andere groenvoorziening dat jonge boompjes aanplant. Het asfalt verlaat ik al snel weer door het Wensinkpad op te gaan.


  

Hier komt mij een grote zwarte lobbes enthousiast begroeten, met z'n baas in zijn kielzog. Terwijl baas hem aan de riem gespt (de weg is 2 meter verderop en een platte lobbes wil niemand) veegt lobbes nog ff lekker z'n snotneus aan mijn broek af. Zo, daar kan ik de eerste kilometer(s) weer over prakkiseren hoe ik dit ga oplossen (ik wil geen snot van een vreemde 
😖). Ja, rugzak af, verfrissingsdoekje erlangs, maar ik wil nu even doorlopen, want ik ben al zoooo traag en ik wil straks toch een bankje met thee, dus even niet aan denken Jo, door! En zo geschiedde, al heb ik er flink van gebaald, helemaal toen ik me voorover had gebogen voor fotomomentje zoveel en de snot dus ook lekker op mijn jack kwam te zitten. Gatver.....



Ik vervolg mijn pad en weet zelfs mijn gedachten te verzetten, net als mijn voeten en zo merk ik dat ik niet meer aan de viezigheid denk op een zeker moment. Het fietspad gaat over in bospad en later weer in asfaltweg. Hier is het ook iets drukker met gemotoriseerd materieel met en zonder aanhangers. Wanneer ik dan de berm in vlucht raced menigeen in rap tempo voorbij. Hebben zeker haast 😑. Wanneer ik op het volgende fietspad belandt denk ik terug aan vorig jaar en weet nog precies dat ik toen nog zo'n last had van mijn hielsporen. Nu wandel ik vrolijk verder, geen centje hielspoorpijn. Alleen maar dorst..... dus bankje, waar blijf je? 

  

Denk het en het komt (positief denken 😆😄) ! Vandaag waren ze trouwens rijkelijk aanwezig. Dit keer neem ik plaats op één die net in het begin van het bos geplaatst is en een prachtig uitzicht biedt over de weilanden. Doe daar de zon bij en mooie Hollandse luchten, dan is dit het perfecte thee-plekje. Maar eerst ff m'n met de wetties mijn broek en jack poetsen! Eindelijk! Lekker! Opgelost! En dan is er thee......
Aan dit bos komt ook een einde. De afwisseling vandaag tussen bospaden, fietspaden en asfalt is prima en één schouwpad is ook nog goed te doen. Vorig jaar daalde ik hier neer om mijn voet in te tapen, nu ga ik moeiteloos door. Hier gaat ook de route volgens de zwarte voetstapjes langs het water, terwijl het op Guru (gpx) via het bos aan de rechterzijde gaat. Ik kies voor de bordjes, lekker relaxed wandelen, zonder al te veel opletten. Ik bereik weer asfalt om niet veel verderop rechts weer het Idinkbos in te schieten. Via allerlei bospaden, links, rechts, kom ik op de Koninksweg. Langs het zoveelste leuke optrekje, langs de rand van het bos, nader ik al ras het eindpunt. Maar niet voordat ik mijn lunch genuttigd heb hier in alle rust, in het zonnetje, op een gammel bankje met het prachtigste uitzicht en fijne achtergrondgeluiden van tractor en vogelgeluiden. Nog 700 meter te gaan en weer een heerlijke wandeling in de beentjes. 


  

De natuur is nu de moeite waard om van te genieten. Onze gevogelde vrienden maken het er nog mooier op! Zo jammer dat ik ze niet herken aan hun prachtige geluiden en aria's. En zo was ik vandaag in m'n uppie samen met heel veel beestenvriendjes groot, klein, dik, dun, rood, groen, bruin, harig of gevleugeld, met en zonder lek neus.



Nu alleen nog maar heel hard duimen voor BB
🐖🐷🐽 die ook nog een flinke snot heeft, want zaterdag wil ik toch wel....... als het even kan...... weer een goed gesprek met iemand anders dan met mijzelf. 

zondag 8 maart 2020

2020-03-07 | Über die Grenze


Laten we eens een foto maken

Wat beginnen we de dag toch mooi. Zonnetje ontwaakt, ruiten reeds gekrabd door mijn prins en ik ga heerlijk wandelen met BB, altijd leuk! Brigitte had eerder al twee routes geopperd, maar die heb ik zo van tafel geschoven voor de mijne, Dinxperlo 😊. Weer redelijk tussen ons in (oké dichter bij moi 😃, maar het leven is soms oneerlijk) en zelf woon ik al 22 jaar in de Achterhoek, maar ben nog nooit rondom daar gewandeld. Maar vandaag gaat het gebeuren en ook nog ééntje heel simpel, zonder Guru/GPX, gewoon de bordjes volgen. Komt goed toch? Vrijwel tegelijk staan we op de P van TOP Welinkhof in Dinxperlo. Eerst wat formaliteiten, "hoe gaat 't?, griepje?, vervelend", glibber slaapzak retour aan BB en laten we beginnen. We lezen ons even in op het infobord van TOP en we gaan......👣👣! Eerst maar naar Restaurant 't Welink (rechtsaf 200 meter) vinden we beide. Niet dus, Google zegt dat ze pas om 13 uur wakker worden daar. Dus lopen we langs het hertenkamp het buitengebied in. Al kletsend en selfies makend (want de 🌞 is er nu toch (altijd foto's maken als ie schijnt!😊)) bedenk ik me "waar zijn mijn handschoenen?" Ja, zon schijnt, maar het is frisjes en mijn rechterhand heeft het dan altijd koud (is nogal een koudkleum). Dus voordat die de snot krijgt....... terugggggg........ Ze lagen nog lekker te genieten op het dak van de Panda. Weer wat meters erbij 😊.

  

Van het ene pad gaan we naar het andere, rechts houden we rust- en broedgebied voor het wild, links duiken we weer op een paddenstoel. Niet veel later verlaten we ons vaderland om bij de buren verder zu wandern. Brigitte geniet nog even van haar wc deur die unsere Nachbarn in het bos geplaatst hebben als kunstprojekt. De Deutsche Rindern staan heerlijk van het zonnetje te genieten en zien ons die Brücke oversteken weiter die schöne Umgebung in van hier. De paden en smalle asfaltweggetje wisselen elkaar mooi af. De uitzichten worden steeds fraaier naarmate Luie Everdina terrein wint van de wolken. 

  

De eerste privé gesprekken hebben we gehad, dus tijd voor de camino. Denken we dat we daar straks uitgekletst zijn wanneer we 24/7, en dat een hele maand lang, bij elkaar zijn, zegt BB haar oortjes mee te nemen om af en toe/of heel vaak (zal zich nog uitwijzen/wordt vervolgd) van haar muziek te kunnen genieten. Jaja...... eigenlijk gewoon om van mij af te zijn 😁😂. De strijd van/met de slaapzak wordt de volgende kilometer besproken, wanneer we heel toepasselijk de Elf-Apostel Weg inslaan, en hoe blij we beide zijn met ons dekentje (lees meer hierover op onze camino website (volgt zsm)). Niet veel later komt er een mooi bankje (wel twee, voor ieder van ons één, als we zouden willen hé) met dito uitzicht op ons pad. Koffie met... (Kuierplanke bedankt!) dus. Wat is dit genieten zeg!! Achter ons is er zelfs een bos aangeplant als toilet en let op, met wc-rol-houder 😂.



Die Brigitte sjouwt soms echt van alles mee hoor. Alles erin, alles eruit en doorrr...... Na enkele meters schieten we alweer in de ankers want over "jouw kant" (voor de duidelijkheid voor BB (=links)) ligt een grote tak in het veld met heel veel oranje paddenstoelen. En zien wij die..... neuzen naar de grond, alles wat kan fotograferen wordt uit zakken tevoorschijn gehaald en drukk'n maar. Van achter komt een dame ons voorbij wandelen, groet vriendelijk en Brigitte geeft haar de nodige info, nog half met d'r gezicht in de Samsung koelkast, van wat wij aan het doen zijn. Zal wel een heel raar gezicht zijn geweest twee van die redelijke 😁 derrière's gebukt met neus in een akker. Goed, wij hebben ze gezien en vastgelegd en lopen even verder om vervolgens het mos/gras/ander groenachtig groeisel op de palen te bewonderen en vast te leggen. Dit is nou de reden dat wij altijd zo lang over een paar kilometers doen 😎. Wij verlaten de 11-Apostelen en gaan richting het Sürkse Backhüs (inmidels zijn we al in Suderwick beland). Leuk "huisje" met pizzaoven, maar de kei aan de overkant trekt ook BB's aandacht, want er groeit weer van alles op.

  

De DinxperloerStraßer überqueren, über deine Seite BB (=links) naar de grond, Schneeglöckchen en een oude betonnen drinkbak (neem ik aan, zo'n grote ronde bak) op de foto (jaha groeit weer van alles op/aan/onder/boven/langs....). Wat schieten we lekker op
😄! Beide zijn we hier debet aan hoor. Vaak zien we hetzelfde, op hetzelfde moment en denken hetzelfde om gleichzeitig ein Bild zu machen. De Samsungs (mobiel en fotocamera) en mijn Apple zijn er maar druk mee vandaag, zo ook wij 😊. Kruinen van bomen tegen de blauwe lucht, rostiger Zaun, Doris, vinkje vogel, sloot, Schafe, Magnoliaknoppen und so weiter. Het wordt ook niet minder vandaag, want de weg gaat richting Brücke und Wasser, ons selfiemoment. We komen even weer in de bewoonde wereld van doorgaande weg en verkeer, maar die verruilen we snel voor der Radweg parallel langs de Bocholter Aa. BB heel blij, houdt het water links van je! En dan ligt er rechts tussen de dichtbegroeide struiken een Audi wieldop. Wie ist daß möglich? Wass ist hier passiert? Waren we net het vraagstuk "boerenland-aanhangwagen met één wiel auf daß Land im Bodem verschwunden" aan het overdenken, krijgen we er weer een Geheimnis bij.



Duidelijk dat we even moeten rusten en maagjes vullen. Met uitzicht op dit water groeten wij menige voorbijganger (fietsend met en zonder motor en wandelaars met en zonder viervoeters). Druk dagje, maar wat wil je ook met zulk mooi weer! Alleen het toiletteren wordt wat lastig hier, maar als je moet dan moet je 😂. Terwijl ik alles in het oog houdt van wie van waar komt aansnellen, maak ik ook maar even gebruik van de camera om nog eens een paar leuke plaatjes te schieten. Je moet toch wat! Verderop moeten we de Bocholter Aa oversteken, dus zoveelste fotomomentje.
Bocholter Aa
Links spotten we twee heren die hun avondeten bij elkaar proberen te vangen im Seegraben (een diepe plons die in de Bocholter Aa uitkomt neem ik aan). Alleen jammer dat ze het gaas van het hek vernield hebben, terwijl er een poort is, maar waarschijnlijk hadden ze den Schlüssel vergessen. Schalkje, schalkje.....
We lopen unter der Hauptstraße durch en hoe fijn, Hotel Restaurant Biergarten Brüggenhütte links........ geschloßen. Dus door....... Noch, aber fast daß Ende Deutschlands, komen we via de N317 weer "thuis" in Nederland en ons mooie Achterhoek. Er volgt een zeer toeristisch industrieterrein
😑. Rechts zie je een Wereldbol die aangeeft waar ooit de grensovergang was en iets verderop een bankje in Duitse, Nederlandse en EU vlag-kleuren. Goed, dit saaie stuk moeten we even door. 

  

De toeristische trekpleister van hier is wel het kleinste kerkje van Nederland. Helaas gesloten, dus struinen we weer verder. Het volgende pad is op zich niet veel mis mee, alleen jammer want rechts is de vuilstort voor badkuipen en koelkasten en links een groot zonnepanelen park (fotootje). Maar ach, park is park 😖 (fotootje....). We lopen Dinxperlo binnen, langs het politie/zei-gebouw (fotootje) zo op de dorpskerk af (fotootje 1, 2, 3....) en laten het Grenslandmuseum voor wat het is. Zelfs de bakker lopen we voorbij, nee Brigitte wil verder 😕. Ik volg! We belandden weer in Suderwick (gewoon een kwestie van 10 voetstappen zetten 😀), lopen langs de St. Michaelskirche (fotootje of 2, 3...) met z'n grenssteen uit 1766. Vanaf hier lopen we met rechts unsere Deutsche nachbarn en links de Hollanderse Dinxerploërs.



Brigitte besluit zich van mij te scheidden (nu het (nog) kan 😂) en wil op eigen grond verder stappen, ik folge dem deutschen Weg (maar gelukkig kunnen we blijven kletsen). We voegen weer samen en al slingerend komen we op de Keupenstraat weer buiten Dinxperlo. Op de Y-splitsing ziet BB dat voor rechtdoor aan en tijd om mijn Guru even te raadplegen, want de pijl staat wel ietwat scheef. Folge mir BB, jouw kant aanhouden, Hollandse kant! Het is wel apart zo kort langs de grens lopen. De grenspalen duiden aan waar unsere Nachbarn de scepter zwaaien. We laten ze maar rechts liggen voor nu en schieten via de Aaltenseweg verder Nederland in en dus ook de kroeg. Gelukkig BB geeft toestemming voor gebak en cappuccino. En zo eindigt wederom een mooie wandeling in het vrolijke griepende en piepende gezelschap van Bikkel Brigitte.


Gevogelte in de Bocheltse Aa
Tevens onze laatste Hollandse wandeling samen voor we vertrekken naar zonniger oorden. Ik zal dus weer eenzaam en alleen, maar oh zo heerlijk, gaan wandelen de komende tweeënhalve week hier in de buurt voordat ons vliegtuig vertrekt. Met ons hebben vele anderen vandaag enorm genoten van deze mooie zonnige dag, dat weet ik zeker. Ik hoop jullie ook. Zo niet, wij hebben altijd de foto's nog.


We hebben gelukkig de foto's nog



zaterdag 22 februari 2020

2020-02-22 | Water en Wind


Aaltense blubber

Vandaag is de Trage Tocht Aaltense Goor de gelukkige route die Brigitte en ik gaan wandelen. Vijftien kilometer door de wind en de regen staat ons te wachten. Zeiden de vooruitzichten dat het om 13:00 uur gaat wateren, lopen wij natuurlijk bijna direct al op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plek in dit land, want hier begint het 5 minuten na vertrek vanaf de parkeerplaats van Radstake steeds harder te druppelen (ik sta ook altijd in de verkeerde rij bij Albert Heijn 🌂). Paraplu is totaal geen optie vandaag, tenzij je er heel graag vanaf wilt. Laat Brigitte nou net haar wegwerpponcho thuis gelaten hebben, de optimist 🐖! Nou ben ik een echte Nederlander en heb de twee wegwerpponcho's van eerdere vochtige tochten wel in mijn rugzak bewaard (zuinigheid met vlijt, bouwt huizen als kastelen), dus wij in het plastic. En dat valt nog niet mee met zo'n harde woei.



Maar het lukt en zo vervolgen wij heel simpel gewoon rechtdoor, daarna "jouw kant" op (vandaag BB zijde, dus links) met het water, weer de Boven Slinge (stroomt ook overal hé) aan mijn kant. Het hek met verkeersbord negeren we maar, want daar loop je toch zo simpel langs. Grote troost voor BB er stroomt aan haar zijde ook nog een klein smal stroompje door het bos, want ze is druk aan het oefenen voor onze Camino, want daar moet ze straks alsmaar rechtdoor vanaf Porto en de oceaan links houden (voor de nieuwe lezers, BB is soms in de war met linksen en rechtsen). Maar alles gaat goed en we zijn wel toe aan de thermoskan. Nu alleen nog een mooi plekje vinden waar we ietwat uit de wind kunnen zitten. De eerste bank valt af, in open veld op de "dijk" langs de Boven Slinge, maar dadelijk komen we ergens op een kruising en meestal staat daar wel iets.


Hoezo verboden?

Zo ver hoeven we niet eens, want rechts zien we de kabouters staan en wij gaan even buurten. Hoe leuk wil je het dan hebben? Brigitte ziet rechts een pipowagen, ik zie links een prieeltje met stoelen. Ik win en we zitten uit de wind met warme chocomel met slagroom. Dit kabouterbos is van een particulier en daar mogen anderen ook gebruik van maken. Er is zelfs een echt toilet ........ nou ouderwets, met gat in de plank, maar met deksel. Hoe leuk!


Kabouterbos

We verlaten de kabouters, Sneeuwwitje en alle andere vriendjes en steken de Romienendiek over om nu echt het Aaltense Goor te verkennen. Vanaf hier alleen nog maar zandpaden met af en toe wat water op het pad doordat hier zware voertuigen hebben gereden en er aardig in weggezakt zijn. Brigitte is nog blij wanneer we weer eens van richting moeten veranderen, want rechtdoor is toch wel heel veel drek. Met wat linksen en rechtsen komen we dit pad droog door. Wanneer we denken erger wordt het toch niet, hebben we het goed mis en besluiten we door het naastgelegen weiland te ploeteren om onze voetjes zo droog mogelijk te houden. Maar aan alles komt natuurlijk een einde, we moeten zo "jouw kant" op, dus weiland uit en de drek weer in. Dan volgt een redelijk begaanbaar pad met langs de waterplassen droger naastgelegen grond. Rechts zien we een grote waterplas met ver aan de overkant een groot wit bord. Daarop zal ongetwijfeld geschreven staan wat hier allemaal ver/gebouwd wordt. Lang leve internet, ook die weet het.
 


Wandelroutes zijn niets meer of minder dan rondjes lopen (terwijl je eigenlijk ook gewoon rechtdoor had gekund en km's had kunnen afsnijden, maar dat willen wij niet ❕❗) en dus moeten we weer links, zandpad met heel veel water! Hier komen ze zelfs met het zware vervoer niet meer door denk ik, dat wordt fluisterbootjes. Water of niet, het komt gelukkig niet meer uit de lucht en het geeft ook wel weer leuke plaatjes. Zo af en toe valt ons oog op iets wat paddenstoel, groen of nog meer water is. Wanneer een boomstam ons pad blokkeert bedenken we even of dit een mooi lunchplekje is. Terwijl ik de sneeuwklokjes sta te fotograferen probeert BB de stam even uit. Daar die toch behoorlijk mee beweegt (en dat nog zonder mijn gewicht erbij) besluiten we nog even door te lopen. 

  

En wat ziet ons oog iets verderop staan (helemaal zeker zijn we er dan nog niet van), net voorbij de bergen houtsnippers wat ooit dus eens de bomen waren die hier allemaal gekapt zijn? Het lijkt op een bankje en het is gewoon een bankje, nou ja....... met een beetje timmermansoog heb ik er zo weer een redelijk bankje van gemaakt. Daar zitten we dan, beide aan een frisse rauwkost salade (alsof het nog niet fris genoeg is). De woei is eerder toegenomen dan afgenomen en we zitten lekker met de neus erin. Af en toe vliegt er een slablaadje of wortelsnipper op de wind mee wanneer wij niet snel genoeg toehappen. Maar het lukt om de bak te legen en we vervolgen het pad en het water.

Hoeveel water?

Einde pad en wat is daar omgewaaid? Ohhhhhh...... daarom stond eerder al eens dat verkeers-verbod-bord 
❗❔

Het zandpad gaat nog even door, net als de gleuven water. Even denkt Brigitte dat ze echt over water kan lopen en op iemand lijkt die dat heel vroeger ook kon en ik laat haar maar in die waan (misschien is ze er wel familie van).
Het pad wordt droger, de wind blijft waaien en de windmolens maken hier overuren. Van het Zwarte Veen lopen we naar de Vennebulten en hier maken we nog even een cultureel uitstapje naar de uitzichttoren. We klimmen natuurlijk omhoog om van het uitzicht te genieten, ach we zijn er nu toch dus die paar treden....... Aan de ene zijde zien we een weide met schapen (een heuse schaapskooi hebben ze hier), voor ons een moerasachtige gebied met heide en drie krulhoorn schapen. 


  


Na wat fotootjes gemaakt te hebben vervolgen wij de weg en de laatste kilometer naar Radstake. Op de laatste kruising gaat BB nog even met mij in discussie en denkt zeker te weten dat we haar kant op moeten want we kwamen van die kant (wijzende rechts). Maar ik heb d'r overtuigt (wie heeft nou Guru? 😮) om mij vooral te volgen, zodat ik ons weer op de parkeerplaats bij onze bolides breng. Deze laatste kilometer vliegen wij van rechts naar links de berm in, want eindelijk zien we weer paddenstoelen. Wat hebben we toch met die dingen?
De N18 in zicht, Herberg op loopafstand, dus we rollen hier even naar binnen voor een echte cappuccino. We plannen nog wat wandeluren in voor de komende maand, al zullen dat er niet veel meer zijn i.v.m. feestjes, partijen en onze beide verjaardagen. Ik heb Brigitte al een tasje Camino-spullen meegegeven en ga zo nog even haar lakenzak bij Bever ophalen, want die is nu ook binnen. En zo scheidden onze wegen, zij rijdt haar kant op, ik de mijne. En net als tijdens het wandelen, zij links, ik rechts. Om het vooral niet te ingewikkeld te maken voor.......
🐷




Brigitte: "When nothing goes right ......... go left." 😃😂

woensdag 19 februari 2020

2020-02-19 | Ganz allein


Hollandische bewölkter Himmel

Ik ga weer even een stukje, want hoe mooi wil je het hebben vandaag? Prachtig weer, heerlijk fris, 7℃, mooie omgeving, fijne wandelroute en prima starttijd: 12:40 uur. Het Romeinse Limespad, ik heb hier reeds eerder een stuk van gewandeld tot aan ergens in een bos van Kranenburg. Daar gaat mijn wederhelft mij nu droppen en tot hoever ik kan lopen is afhankelijk van zijn werk, maar 2:30 uur moet gaan lukken. Het startpunt heb ik ietwat verlegd, want ik begon toch echt ergens anders nu dan toen ik de vorige keer werd opgepikt 😏. Maar het boeit me niet, want het is hier nu al prachtig. Ik loop vanaf de parkeerplaats aan de rand van het bos, het Reichswald verder in. Met in mijn kielzog een dame met een vouwfiets aan de hand en een husky aan de riem (wat is hiervan de bedoeling?). Het heuvelt hier gelijk al en de zon 🌞 schijnt al prachtig tussen de kale bomen door.



Af en toe duik ik met mijn neus naar beneden, vooral bij omgevallen boomstammen waar weer de mooiste paddenstoelen en zwammen aangroeien. Het pad, met wat flauwe bochtjes en soms een echte afslag, gaat vooral rechtdoor. Logisch ook, want ver voor me ligt ergens Xanten, het eindpunt van dit pad. Ik loop richting Stoppelberg (92 mtr), naar de Grote Högt (70 mtr) en door richting Köhlerberg (74 mtr). Vandaag is het gewoon een kwestie van de wit-rode markeringen volgen. En zo kom ik ook op de route van onze camino, Pilgerweg markeringen volg ik nu automatisch. Mooi, mocht ik ooit vanaf huis starten......
Wanneer ik het bos achter mij laat ga ik afwisselen met de Postbeambte in seinen gelbes Postauto.



Een greep uit het assortiment van vandaag

Telkens wisselen wij elkaar af. Wanneer ik weer eens sta te fotograferen, rijdt hij van links naar rechts. Sta ik oranje paddenstoel in te zomen, komt Herr Post van de andere kant en stopt ver voor mij om z'n pakketje te bezorgen. Wanneer ik een ansichtkaartje schiet met mijn Samsung, wie rijdt er langs? En zo gaan we een paar kilometer met elkaar afwisselend van plek één naar twee en andersom. Ik maak er maar een eind aan, wanneer ik links langs de doorgaande weg vlakbij der Aussichtsturm op de Klever Berg (106 mtr) twee nogal gammele picknicksetjes zie staan. 


  

Vanaf hier gaat het verder een klein bos door. Enige verwarring schept Guru wel, want het rode pad op de gpx wijkt ietwat af en zo beland ik ergens waar iemand met wielen en een stuur moet rijden. Toch vervolg ik mijn weg nog over wat klimmetjes, maar de slimste kant van mij wint de strijd wanneer ik verderop overal hekken zie sta en denk wat als ik daar niet langs kan? Terug Jo, lekker weer klimmen! De Nimweger Strasse, ik ben weer goed op mijn pad en beklim de berg richting Kupferner Knopf (69 mtr). De zon blijft schijnen en dat geeft weer prachtige plaatjes met een fantastische uitzicht. Ik loop een eindje terug en vervolg mijn weg verder door dit bos.



Met een slingerpad kom ik in de bewoonde wereld van Kleve en loop immer geradeaus zo das Zentrum in en houdt halt in Café Solo.
En weer doorrrr....... Manlief heeft nog niets van zich laten horen, dus ik kan nog km's maken. Gewoon doorlopen tot het water,
Kermisdhal, en dan volgt het Historischer Landschaftpark Prinz Johann Moritz von Nassau-Siegen. Links houdt ik het water, met de nodige watervogels, rechts zie ik niets anders dan Schneeglöckchen zover als de bult omhoog gaat. De zon doet goed haar best en het valt me op dat ze ook hier Hollandische bewölkte Himmel hebben (an Deutsche Seite der Grenze 😃). De lucht weerspiegelt geweldig in het water en ik leg het vast op de gevoelige Samsung wanneer ik de brug over moet. In de verte piept de Schwanenturm hoog boven de stad uit.



Landschaftpark

Ik draai om en vervolg mijn pad via een groot open terrein richting een stukje bewoonde wereld en een redelijk grote weg. De wind heeft hier vrij spel en ik rits alles weer dicht wat ik eerder geopend heb. Het pad gaat onder een drukke doorgaande weg door en ik loop met het water rechts zo weer een buitengebied in. Wederom prachtige luchten en iets minder wind. Terwijl ik hier loop, denk ik terug aan mijn wandeling op de Duivelsberg, daar heeft het hier wel wat van weg. Grote kale bomen, veel blad, brede paden en vals plat! Weer even een tandje bijzetten! Goede oefening voor.... Ondertussen houd ik mijn mobiel in de gaten waar mijn taxi blijft, zodat ik straks niet ergens het bos in ga terwijl hij arriveert langs een bereikbaar pad voor de auto. Wanneer ik de Strasse bereik besluit ik deze te volgen daar Gerbrand er ieder moment kan zijn. Dan valt mijn oog links op een paar bijzondere muren met grote bloempotten bovenop, Moritzgrab zo blijkt. Dat moet ik zien natuurlijk. Ik fotografeer het van alle kanten en probeer te ontcijferen wat er zoal geschreven staat. Onmogelijke taak trouwens.



Moritzgrab

Ik klim de bult omhoog en zie recht voor me het bord van Restaurant Berg en Dal. Ohhhhh ben ik hier, heel herkenbaar. En op dat moment draait mijn taxi mijn kant op. Samen gaan we nog even kijken bij het grafmonument voordat we huiswaarts keren. Ruim 11 km heb ik in de beentjes, met klimmetjes en daaltjes, met woei en Sonnenschein, durch dass Wald, centrum en buitengebied. En elke stap weer met veel plezier gezet. Auch ganz alleine ist Genuss.


  

Zaterdag ga ik verder, maar dan weer in goed gezelschap van Brigitte.


zondag 16 februari 2020

2020-02-15 | Eropuit met Luie Everdina en een ietsie Dennis


Boekenstad met gebak 😊

Eindelijk ben ik weer op de been na ruim twee weken griepen (jaja heb wel Exloo gelopen met mijn bacillen). Direct ook maar weer het serieuze werk, dik 18 km voor de boeg, in en rond Bredevoort, de vestings-/boekenstad van de Achterhoek. Zo hebben ze hier ook een bekende, Henrickje (BB is ook een Hendrikje, maar dan de arme tak, zonder c), ze heeft zelfs een standbeeld op het plein midden in Bredevoort. Maar ze hebben hier nog meer, boeken en curiosa! En een heleboel leuke schattige huisjes in enige Anton Pieck smalle straatjes. Veel oude en antieke boekwinkeltjes en gewoon veel ouwe zooi. Zo kom ik mijn jeugdherinnering al vrij snel tegen na onze start (9:00 uur zoals altijd), een echt singletje (je weet wel/of niet, zo'n zwart vinyl rond schijfje met een gaatje in het midden) van Heintje staat in een etalage samen met andere stoffige artikelen 😀. Mijn dag kan niet meer stuk en gelukkig heeft BB slechte oren 😂 en zo loop ik al zingend het dorp uit. Ken je klassiekers.


  

Wanneer wij de N318 zijn overgestoken lopen we al snel in het buitengebied via bospaadjes met aan "mijn kant" (lees rechts, voor nu op dit moment) de Keizersbeek en daarnaast de Boven Slinge. Even later scheidden ook deze wegen en laten we het water achter ons en gaan we verder de bos- en zandpaden op en belandden we op bekend terrein. Nu volgen we weer een pad dat we reeds eerder samen liepen en ook eens met heel veel anderen, maar beide keren andersom. Dan is de omgeving ook direct anders 😆, maar dat kan ook aan ons liggen 😄. "Kijk daar zaten we toen nog in korte benen en daar liepen we langs de boer die toen druk aan het werk was op z'n land." En zo lopen we de kilometers weg en weten dus precies waar een bankje staat wat ons gaat verblijden met koffie met. Gelukkig, bankje is er nog, BB heeft de koffie en deze keer wel cake! We zitten lekker te relaxen, luie Everdina 🌞 komt ons ook vergezellen en wij genieten in de rust van onze aankomende wandeling van april, de camino, en alle (nu al) leuke reacties van mensen die samen via onze blog meegaan op onze reis.
Link: Ons avontuur van de Camino naar Santiago de Compostella en verder.




Wij vervolgen de weg, beide iets lichter wat betreft onze to do lijst camino, want we hebben weer wat afgestreept, we gaan definitief zonder stokken lopen. Mocht dit een slechte keuze blijken, zelfs Portugal heeft winkels en internet. En ik een creditcard waarmee ik prima met links uit de voeten (lees handen) kan 😊.
We lopen verder door bekend terrein, nog steeds andersom weliswaar, maar het verbaasd ons hoe anders het nu is in de winter. Nou winter
😎......... De natuur oogt zo anders, maar zeker zo mooi nu de zon ons vergezeld. We spotten veel mooie vogels (vinkjes, vlaamse gaai, groene specht, roodborstje, koolmeesjes, zilver reigers, wilde ganzen, kleine kauwtjes en wat al niet meer) en BB loopt weer links en rechts van de ene leuke gele paddenstoel naar de andere oranje, ik doe gewoon mee. Wanneer we een kabbelende sloot oversteken staan we even stil om van al het moois om ons heen te genieten. Nee wandelen is voor ons niet alleen maar kilometers maken, zeker niet! Dus fotocameraatje mag mee naar de camino. Maar eerst maak ik nog even een Iphonefilmpje van het leuke kabbelende water, eerst over rechts, het gras op, drie stappen, oeps verhoginkje, bijna plons, maar net niet 😑.... en nu nog links....




En door..... droog gelukkig! Iets verderop steken wij de Blekkinkhof over richting een paar leuke boerderijen met leuke ruimtes om de deur. Meneer Bewoner zit lekker in z'n voortuin met zijn hond te genieten van het fijne weer en zwaait ons al tegemoet. Wij nemen nog even een kijkje bij zijn beestenboel in zijn "achtertuin" en bewonderen zijn begroeide paddenstoelen boomstam. Even opletten hoe we langs de modderpoel ons pad kunnen vervolgen, blijkt Guru het duidelijk niet met mij eens te zijn dat we hier lopen, dus rechtsomkeer.



En dat werd weer gezellig, want meneer Bewoner komt een praatje met ons maken. Hij weet al dat we een route lopen (want waarom loop je anders in de drek) en dat zijn buurman "ons wandelaars" niet meer over zijn privé terrein wil hebben. Wanneer ik vraag wat buurman daartegen gedaan heeft daar het een officiële wandelroute is, weet hij ons met zekerheid te vertellen dat er zo'n grote hond loopt (wijzend met zijn hand op heuphoogte). Oké ons vage lijf is ons wel iets waard dus alternatieve route. Bewoner kent er twee en wij kiezen de eerste, eerst weer door de drek dan verderop een heel klein smal paadjes links het bos in, einde pad weer links en zo komen wij weer op route. Gelukt! En het was zeer de moeite waard❗❕❗ Maar "waat oe, waat oe" (pas op! pas op!), want hier liggen de lege (plastic) hulzen van de buks! Jagers hoeven niet op te ruimen?


Nog een paddenstoel, nog een bloem en doorrrrr....

De tijd loopt ook lekker met ons mee, evenals onze gevulde rugzakken, dus lunchtijd. En gaan we rechts, staat daar links
(niet rechts Brigitte, jouw kant! 😊) het bankje van een eerdere pauze met "de weggewaaide eierschaal" (toen was er geen Dennis). De tassen, trommels, plastic zakjes, thermoskannen en blaas 🚺 worden geleegd. BB vult haar sok nog ff met schoap, scheelt weer een 0.001 gram tasinhoud. We lopen nog een klein stukje "ouwe route" en daarna scheidden ook deze wegen en gaan wij een "nieuw" terrein op. Samen met het begin van Dennis waaien we lekker uit voor ons nieuwe optrekje Landgoed Kotmans. 



Tingelingegeling......

Even verderop passeren we weer de tingeling en vervolgen nu het zandpad immer gerade aus. Wel zo gemakkelijk wanneer links en rechts iets later op de dag voor sommige
😂 onder ons iets lastiger wordt. We komen weer uit bij de N318 en na heel goed kijken steken we over en verdwijnen in het loofbos waar ook weer een einde aan komt en Brigitte op bekender terrein komt, Camping de Twee Bruggen. Jaha, we zijn al in Winterswijk! Brigitte weet mij van alles te vertellen over deze plek en hun leuke vakantie-ervaringen alhier. En dus weet ze ook de weg te vinden richting het juiste pad naar de Boven Slinge wanneer Guru even van het padje is i.v.m. verbouwing op het vakantiepark. 



Zoveel verschillende gevleugelde vrienden en stoelen (Bron: Google)

Een heel eind lopen we
parallel, met rechts (Brigitte, mijn kant! 😀 In april is het pas links!) het water. Dat houden we ook maar zo, dan passeren we later verder rechts ook nog de Slingeplas. We steken de brug over en betreden weer de bewoonde wereld die Bredevoort heet. Via een saai stukje jaren 70 woningbouw komen we even later in het pittoreske gedeelte van dit dorp met rechts van ons, Herberg Bertram. Heel vervelend, daar hebben ze cappuccino en met lekker gebak!
 

Dik verdiend!

Het was weer een fijne dag, een mooie route en in goed gezelschap, zelfs met voorproefje kleintje Dennis. Wat hebben we het toch fijn samen 😉😂😆💙💋. Op naar de volgende.
Bron: Pinterest