Volgers

vrijdag 16 april 2021

2021-04-14 | Park Hoge Veluwe

 


Alleen 

Het wordt weer eens tijd om wat meer stappen te zetten. Even wat langer op pad dan de afgelopen keren, even mezelf weer wat trainen, dus vandaag 18 mooie km's door/over
😏 het Nationale Park Hoge Veluwe. Ik heb mijzelf verplicht om voor de poort van de entree klaar te staan om 08:00 uur wanneer het park open gaat. Dat was gelijk ook het enige wat ik heb opgezocht en gelezen vooraf, verder ga ik vandaag weer helemaal blanco op pad. Nou, blanco? Ik ben hier natuurlijk wel vaker geweest, maar dan met de auto of op de witte fiets, nimmer met mijn eigen benenwagen. Vandaag breng ik daar 18 km verandering in.


Een hele lege parkeerplaats wacht mij op en hier gaat Panda op dit vroege tijdstip voor de komende uren in de rust. Ik niet, ik heb me al bedacht dat ik eerst de helft van de km's gelopen moet hebben. Voor mij is het ook weer een redelijke afstand sinds lange tijd, dus rustig en kalm beginnen! Na het ochtendgesprekje met de dame in het kassahok kies ik voor het pad rechtdoor, dus rondje linksom. Voordeel van hier, ik loop gelijk in het bos
πŸ˜€πŸ˜
en wordt daar ook direct mee geconfronteerd en gewezen op het feit niet overal in te mogen i.v.m. het rustgebied voor grofwild. OkΓ© ik doe rustig, kom gerust op mijn pad!
Het is een dag van zandpaden afgewisseld door bossen en heidevelden en af en toe een stukkie asfalt fietspad, maar ook van af en toe een hagelbuitje afgewisseld door zon en mooie Hollandsche wolkenluchten. 


Wanneer ik halverwege en één oudere dame met fiets en giga fotocamera verder ben, geniet ik onder wat bomen van het vrolijke schouwspel van de kuifmeesjes die mij steeds te snel af zijn wanneer ik 'm eindelijk ingezoomd heb gevonden met mijn compact camera. Ik besluit na poging zoveel relaxed mijn ontbijt te nuttigen en het simpelweg vast te legen op mijn netvlies. Pixabay heeft gratis foto's genoeg nb.
Wanneer er een tweede dame komt wandelen wordt het tijd te vertrekken, wat een drukte
😊! Al snel wandel ik vlaktes op en heb een prachtig uitzicht over alle soorten heide met de meest scheve bomen en een kakafonie aan vogelgeluid. Telkens wanneer ik denk zo'n beestje te kunnen vastleggen zijn ze mij weer te snel af en net als eerder. Ik geef het op en volg ze wanneer ze luid zingend de lucht in gaan, hoger en hoger en ergens bij heidepol zevenhondernegenenzestig, ver buiten het zicht van mijn lens, weer op de koffie gaan. Geen idee wie het vogeltje is/was, maar zingen kunnen ze! 


Meer geluk heb ik wanneer ik de bossen weer betreed en een redelijk groot hert nog net tussen de bomen zie verdwijnen. Wat een gelukje weer, ik vind dit altijd de kers op de taart, de bigarreau op de appelmoes. Wederom moet ik mijn cameralens en IPhone teleurstellen en moet ik een Pixabayplaatje erbij zoeken. 
Ik las ergens langs een bospad nog even een rustmomentje in om wat schoap in m'n sok te stoppen daar er iets irriteert aan mijn onderkant. Terwijl ik hier de derde hagelbui even afwacht onder mijn paraplu voel ik me zo Remi op onze mooie Veluwe. Van alle kanten klinkt geluid, de hagel bovenop de plu, de spechten die om en om een klopje geven ergens om mij heen en helaas geniet ik ook mee van het autogeraas, da's wel jammer.


De natuur maakt veel goed, zelf nu, nu het voorjaar heel voorzichtig her en der wat groen kleurt. Af en toe, wanneer er een fietspad mijn pad kruist, zie ik een witte fiets stelletje, maar het aantal mensen kon ik vandaag op twee handen tellen. Of de rest was aan de andere kant op het park, want ik heb maar een klein stukje van het hele gebied hier gezien natuurlijk.
Bij de Diogenesbunker eindigt deze route over de parkeerplaats van de witte fietsen en na mijn wandelsteen en een Kei Tof steentje hier achtergelaten te hebben, verlaat ik het park. Weer eens 18 km in de benen en dat in zo'n mooi stukje Nederland, met dank aan de heer en mevr. KrΓΆller-MΓΌller. Ze waren er niet, maar ik ga hopelijk gauw weer eens terug, dan voor de kunst!
 

Goed, 't is weer gedaan met de rust vanaf nu. Zaterdag wacht Brigitte weer op me en gaat ze weer mee op pad. Vandaag heeft ze de supermarkt weer bezocht en het nodige lekkers in haar rugzak gestopt. Het moet natuurlijk wel genoeg zijn om een rondje van een kleine 10 km te kunnen overbruggen
πŸ˜‹. 

woensdag 7 april 2021

2021-04-06 | Cadeautjes

 

Hoeveel nog?


"Blij" (Melodie: Poen, poen, poen, poen)
Blij, blij, blij, blij
de een zegt vrolijk, ander happy, maar ik zeg blij
Blij, blij, blij, blij
want aan 't einde van de maand loopt BB met mij
dan gaan we samen avonturen weer beleven
en elkaar weer lol en cakejes (taartjes mag ook  πŸ˜‹) te eten geven
Blij, blij, blij, blij
Blij want zij's er weer bij!


En zo lag ik maandagavond- nacht nog uren rijmpjes te bedenken......... Niet heel slim overigens, want m'n IPhone roept me om 7:00 uur, want er moet gewandeld en genoten worden van het prachtige, doch bijzondere aprilweer. Na de wekker (jaha een echte heb ik ook nog, wel een digitale met rode cijfers
😊) elk uur kalm, rustig en bedaard vooruitgeschreden te zien hebben, schrik ik me een ongeluk als Apple de ochtend wakker roept. Wat een hobby..... πŸ˜–πŸ˜–

Bosanemonen

De nodige cm's sneeuw van m'n panda geschoven en zonder een route gepland, bedacht of uitgezocht te hebben, rij ik naar Sinderen voor het bekende Rondje Idinkbos. Alleen de weg ernaar toe is al een cadeautje! 
Vandaag start ik echt aan de route, vanaf de parkeerplaats aan de Idinkweg. Ik ben hier helemaal alleen, in m'n uppie, start mijn apps op om iets over 08:00 uur en ga. Niemand te bekennen of toch wel? Kijk goed op het eerste filmpje, mevrouw en meneer Eekhoorn renden al naar ....... En dit cadeautjes zag ik pas gisteren toen ik mijn filmpje aan het monteren, noem: te nog in-aan-elkaar-prutsen was. Het ene bospad is nog mooier dan de ander. Luie Everdina is vanochtend niet lui te noemen, want ze doet meer dan haar best en het geeft weer mooie plaatjes. Te mooi om vast te leggen met een compact Samsung. Maar ach, ik was er in het eggie!


Wanneer ik stilsta om mijn bril ff een opfrisbeurt te geven raak ik in gesprek met de enige dame die ik de gehele dag heb gezien. En waar gaat het gesprek dan over? Tuurlijk, het weer! De sneeuw, april en deze omgeving. Mevrouw en haar hond wonen hier om de hoek en na het weerbericht scheidden onze wegen en slenter ik verder naar de volgende sneeuwvlok, zonnestraal, boomstam....... en haas!
De bospaden zijn prachtig natuurlijk, maar ook langs de kleine boeren-asfaltweggetjes is het genieten. Weidse velden, akkers, slootjes en grote boerderijen. Daar waar de zon nog verscholen gaat achter de bomen en struiken is het nog wit, maar ik weet zeker dat wanneer ik rond ben (gaat weer langggggg duren, ik durf niet eens mijn gemiddelde snelheid te vermelden
😊) de sneeuw de strijd van Luie Everdine heeft verloren.
Onderweg tref ik mijn prins ook nog, liggend op een hek kijkend naar de toppen van de bomen waar de eerste zonnestralen hem in het licht proberen te zetten. Deze gaat mee en al wandelend plaats ik hem op de desbetreffende FB-site. Even twijfel ik of ik mijn wandelsteen hier zal achterlaten, maar twijfel heeft verloren.
 

De route is bekend, ik loop 'm nu voor de derde keer, maar wel vanaf een ander startpunt (nou ja 900 mtr verderop) en in een ander jaargetijde. En zo kom ik  dus weer ergens waar ik het bestaan al van kende, maar even niet meer wist dat het hier was. En ben ik hier, dan volgt straks ook nog dat bankje, de speeltuin, dat hekje en oh ja..... het Pannenkoekpad (vandaag ondergesneeuwd bordje) waarvan ik de eerste keer dacht totaal verkeerd gelopen te zijn omdat het strak langs het erf van een woning gaat aan een doodlopend weggetje. Te leuk dit, dezelfde route als weleer wandelen, want het is telkens weer anders en zo blijft mijn grijze brein ook nog actief met het uitpluizen van wat nog meer komt en volgt.
En toch blijven er onverwachtse plekjes, bankjes en beestjes komen. Ik eigen me zo'n bankje toe, vul en leeg het nodige en geniet van de mooie Hollandse wolkenluchten. Om mij heen wordt het steeds wat groener, bruiner en/of welke andere tint, buiten wit om, dan ook. 
Net wanneer ik weer on route ben kijk ik linksom uit een reflex en sta oog in oog (wanneer ie z'n witte kont heeft gedraaid tenminste) met een ree. Al het materiaal om het vast te leggen wordt erbij gepakt in de hoop nu wel op tijd te zijn, maar ik hoef me niet te stressen, want Bambi heeft alle tijd voor mij. 

 

En zo wandel ik vandaag langs vele herkenningsplekken. Een kleine verandering deze keer, want het schouwpad laat ik voor wat het is en neem de afslag door het bos. Dit is net iets anders dan mijn gpx aangeeft, ook net een tintje grijzer voetstapbordje dan "Achterhoek" zegt dat ik moet volgen, maar ik weet inmiddels de weg. Ja, ik wel, maar de bordjes ook? Wanneer ik volgens mijn gpx rechtdoor moet, houden de nodige boeren-afraster-mogelijkheden mij tegen. Heb ik een bordje gemist? Kan
😏. Heb ik een overjarige gpx route nog uit een eerder leven? Kan ook 😊. Dus..... oplossing πŸ˜ƒ..... rechts loopt een groenstrook langs het bos maar ik zie niet waar die naar toe leidt.... terug en bordje zoeken? Terug vind ik zo'n naar woord, door!! En zo banjer ik langs de afrastering door een omgeploegd land en zak regelmatig tot m'n enkels naar daar waar ik niet wil zijn. Een lang spoor landbouwgrond stamp ik van mijn bijna overleden Meindl's de komende meters asfalt. Denkende aan een nog te plannen bezoek aan Four Seasons en nieuwe wandelschoenen flitsen de samen gemaakte km's van deze pantoffeltjes aan mij voorbij. Nog een paar bochtjes en panda staat mij stralend rood op te wachten daar waar ik haar uren eerder ietwat witter heb achtergelaten. Bij de waterkraan leg ik mijn wandelsteen neer en terwijl ik de foto's toevoeg aan mijn blog, zittend in mijn auto, trekt onze lieve heer nog even een wolk hagel en sneeuw open. Zelfs dit moment voelt als een cadeautje.


Het was een dag met vele cadeautjes. De wit gekleurde winter bossen die in de vroege ochtendstralen de sneeuw tot waterdruppels smolten om later op de dag als lente te ontwaken. Nou ontwaken, daar was ik wel ietwat te traag voor vandaag
😊. 
De vrolijke fluiters die de gehele wandeling een concert gaven aan hen die het wouden horen, fam. eekhoorn, de haas, het ree en zelfs de spechten tussen hun gehamer door.  
Met bovenstaand origineel melodietje in mijn hoofd rijdt ik al smilend en rijmend huiswaarts, via de toeristische route. Blij dat ik gegaan ben! Blij, blij, blij, blij......

 
Binnenkort weer aan mijn kant


donderdag 25 maart 2021

21-03-23 | Wat een geluk...

 


... dat ik in de Achterhoek woon

Bijna veertig km kan ik weer bijschrijven in mijn Excel bestand waar ik mijn gewandelde km's in bijhoud. Zo liep ik vorig weekend (ja afgelopen weekend een week terug πŸ˜„) met mijn wederhelft in Lievelde een korte route van Mooi Achterhoek in een straf en fris windje, maar bleef het gelukkig op een paar druppels na droog. Dat moest ook wel, want ik mocht mijn wandeloutfit weer eens niet aan 😏, met uitzondering dan van mijn wandelsokken en -schoenen (gedoogbeleid), anders was de wandeling vast stukken minder gezellig geweest. Nu bleef het alleen bij een hele koude derriere (in m'n wandelboek heb ik dat nooit! 😊). Vorige week maandag (ter info zodat je niet hoeft te denken, 15 maart jl.) was dat allemaal wel even iets anders. Toen ging ik zo goed en zo kwaad als het uitkwam, tussen de weersverwachtingen en buienradar door, een eenvoudig eigen rondje Wehlse Broeklanden vanuit mijn eigen voordeur lopen. Een mini buitje had ik al snel te pakken, maar lang leve mijn wandelkleding, geen drupje nattigheid! Tenminste.... Ik had in m'n hoofd de route zo uitgestippeld dat ik via het winkelcentrum terug zou lopen en dan toch mooi 10 km op de teller had staan, maar zo ver kwam ik niet. Ik weet niet hoeveel weergoden er bestaan, maar ze waren duidelijk in een zeer heftige discussie met elkaar geraakt en ik kreeg de volle lading ervan mee 😟. Nee, helaas, ik moet toegeven dat daar mijn echte wandelbroek niet tegen bestand was en zo ook mien onderbokse niet.

 

Gelukkig verliep de wandeling heen en terug naar mijn ex en Cas afgelopen donderdag (toen was het al weer de 18e) een stuk droger, al had dat weer niet veel gescheeld of ik had andere vochtigheid. Want zoals jullie inmiddels wel weten als ik moet, dan moet ik en als dat ergens buitenaf is is daar niks moeilijks aan, maar als me dat binnen de bebouwde kom overkomt, fietspad, langs het spoor, winkels, huizen en bedrijfspanden wordt het toch een ietwat ingewikkelder verhaal. Blijven focussen dus op hele andere zaken tot ik het station in het vizier krijg. Nou ben ik totaal geen treinreismens, daar ben ik niet zo goed in
😊, laat staan of ik weet of ons station een toilet heeft. De blijdschap was dan ook enorm toen ik het WC bordje al van verre zag hangen. In Γ©Γ©n vloeiende beweging betaalde de pinpas mijn bezoek en was ik in een fractie van luttele secondes weer een heel vrolijk opgelucht mens 😍.

Lentekleuren in de Achterhoek
Gisteren (23 maart wel te verstaan) vertrok ik voor, een niet al te lange route en lekker dichtbij huis, naar 's-Heerenberg. De Landgoedwandeling Bergherbos gaat deels over reeds bewandelde paden, maar er zijn hier genoeg nog niet ontdekte stukken Montferland. Dus lets go Jo!
De start: die heb ik allereerst met twee uur uitgesteld, want mijn innerlijke zelf was het weer eens oneens met de wekker 😐. Maar na een goed onderling overleg zijn beide partijen tot de conclusie gekomen dat het ook goed is om later te starten, daar ik de tijd aan mezelf heb en het nog lang niet donker wordt. De rust is wedergekeerd, ik heb het dorp bereikt en wandel het anders zo gezellige centrum in al loerend op Guru, twijfelend of ik links- of rechtsom zal lopen. Gelukkig, geen keuzestress, de blonde helft van mij heeft gewonnen en gelijk al het steegje waar ik rechts had gemoeten kats over de kop gezien. En zo gaat het linearecta naar kasteel Huis Bergh. Het volgende dilemma doet zich dan ook gelijk weer voor, want de wandelzoekpagina dirigeert mij rechtdoor, over de binnenplaats van het kasteel, maar ja, hoe doe ik dat als er een hele grote dikke toegangsdeur voor zit?

Hmmm.... hoe kom je hier door?
Het wordt dus een rondje om het kasteel en wanneer ik boven op het dijkje sta te genieten van het uitzicht en wat fotootjes schiet, zoek ik ondertussen een mooi plekje voor mijn wandelsteen Muis. Gelukt!
Mijn route gaat naar lager gelegen gebied, door de statige bomenlanen verder het dorp uit richting de bossen en de heuvels. Het voorjaar krijgt langzaamaan grip op de natuur, het bloeiend hout vrolijkt mooi geel z'n omgeving samen met het speenkruid. Lager bij de grond kleurt het paars blauw, de tuinlobelia, ossentong en de paarse dovennetel. Wanneer ik die laatste spot, ja 't is weer tijd om de fotootjes wat op te vrolijken met wat kleur, vlieg ik onder de doornentakken door voor de foto van de dag. Ach ja, drie stappen verder staan er vele meer geheel vrij in de natuur! Maar mijn dag is weer gekleurd en vrolijk klim ik hoger naar de motte van Montfertland. Prachtig plekje hier, ook voor een kleine plaspauze. Ff snel check ik rondom op andere medemensen, en als de kust veilig is, snel doen wat ik doen moet! Zooooo dat kan opluchten zeg! De komende km's pluk ik nodige stekels al lopend uit mijn sexy Odlo boxer 
πŸ˜•.


Ik daal verder door de bossen van het landgoed en betreed de bewoonde wereld van Zeddam. Na het rondje om de Torenmolen gaat het verder daal en alsmaar rechtdoor naar de andere kant van het dorp en naar Havezathe Padevoort. Hier splitst mijn landgoedwandeling weer van de Sydeheimroute en gaat het Zeddam weer in. Wanneer er een roodborstje poseert in één redelijke voortuin van een gedateerde bungalow, zie ik vanuit mijn ooghoek de dame des huizes naar de voordeur komen. Ietwat bits vraagt mevrouw naar de reden van mijn gefotografeer van haar optrekje. Hmmmm....
😏😐 wat is haar verhaal, haar verleden, haar reden....... mevrouw blijft mij nog wel even bezighouden.
Zeddam is niet zo groot en wanneer het weer voorzichtig begint te klimmen steek ik ras de doorgaande weg over en verdwijn tussen de bomen het bos in. Het klimmen gaat verder, beetje bij beetje op naar de Galgenberg. Net wanneer ik even in discussie ben met mijn Guru en 'm gelijk moet geven en rechtsomkeer maak, kom ik oog in oog te staan met bambi. Stilletjes probeer ik 'm vast te leggen terwijl hij/zij zich terug trekt in de bossen. Met dit cadeautje van geluk loop ik stralend de berg op. Kinderhand is gauw......
😊




Verder dalend door de bossen gaat het weer naar het open gebied van 's-Heerenberg en door de wijk in. Wanneer ik een afslag mis, omdat ik zo afgeleid word door de groenmakers die een leuk tuintje aanleggen, keer ik om, neem alsnog het juiste pad, want ik wil natuurlijk nu wel precies weten waar ik de route vanochtend eerder eigenlijk ook had kunnen beginnen. Ik heb het gevonden, ik heb het gewandeld en ook deze laatste meters waren het rechtsomkeer gaan waard. 
Het was een mooie route, veel bos en heuvels, maar toch ook het nodige asfalt in Zeddam en natuurlijk een stukje 's-Heerenberg. Maar ach, hoort er ook bij. Het was weer een lekker dagje op pad in mijn mooie Achterhoek in het goede gezelschap van mijzelf met m'n handige en onhandige fratsen.

Eerlijk geleend via Pinterest


 

zondag 7 maart 2021

2021-03-06 | Duo, één, drietje

Oude IJssel, Loenen en Twickel

Ik stap er wat af

Nu tweeΓ«ndertig kilometer verder, heb ik vorige week zaterdag mijn lieftallige wederhelft eindelijk weer eens zover gekregen om samen met mijn een wandelingetje te maken. De afgelopen weken (lees zondagen) waren we met de auto veel onderweg en hebben de nodige mooie autoroutes gereden, maar nu gaf hij zelf aan wel een korte route te willen wandelen. Zeg "ik wil" πŸ˜€ en ik heb de nodige mooie plekjes al paraat. Zo stond de hoogste waterval van ons land hoog op mijn wandellijstje en laten ze daar nou net een rondje uitgezet hebben van zo'n 5 km en het is maar een half uurtje rijden bij ons vandaan. Hoe leuk is dat? De rugzak wordt bepakt en we kunnen! Gezien het aantal km's heb ik een verbod op mijn wandelkleding gekregen, maar mijn wandelschoenen en sokken worden nog net gedoogd. Later op de dag begrijpt ook mijn hartje wel waarom πŸ˜€. 


Met dank aan JoJo en Guru belanden wij op de parkeer- en startplaats, de Vrijenberg. We bestuderen de plattegrond, stippelen de route uit en die blijkt meer dan eenvoudig, dat zelfs mijn wederhelft 't zou kunnen zonder mijn hulp*.  Mooie route, als maar rechtdoor, gewoon de spreng en het water blijven volgen. Goed, de spreng is gelukt, het water kwam pas veel later. Wanneer wij bij de waterval aankomen blijkt waarom het water op is, onderhoud. Heb ik weer
πŸ˜•! Niet veel verderop is onze blijdschap groot als we zien dat een slang weer water spuugt in de spreng en die verderop weer rustig stroomt. Aan het einde staat een bankje (kleine 3 km lopen), genieten wij van de prachtige omgeving en laat ik, inmiddels mijn 24ste wandelsteen, achter. Deze mooie wandelschoenen blijven hier niet lang alleen liggen, want de nodige families wandelen en fietsen hier met groot en klein nageslacht. 

Waterval Loenen
We maken een slinger om de T-splitsing van de spreng en al ras wandelen we weer gelijk aan het water. Hier is het nog wat meer struinen door het bos, over boomwortels en soms wat smalle paadjes. Bij de droge waterval steken we over (ja, nu kan 't nog!) en vervolgen weer het reeds op de heenweg bewandelde pad. Ergens missen we de afslag en zo belanden we aan de redelijk drukke doorgaande weg, Beekbergerweg. Maar ieder nadeel heb z'n voordeel en nu kennen we ook de geschiedenis van het imposante hotel de Vrijenberg. Ik vind het altijd zo jammer dat dit soort gebouwen dan zo eenzaam en alleen overblijven en hoe mooi zou het zijn zoiets in oude glorie te herstellen. Maar ja..... ijdele hoop.
De parkeerplaats in zicht en na dik 7 km bereikt. Het was een mooie wandeling met ditto weer. Helemaal blij ben ik dat mijn wederhelft nu ook toegeeft het fijn gevonden te hebben en dat we eens wat vaker samen op pad gaan. Nog blijer ben ik met mijn schoen keuze wanneer mijn Meindl's worden ingeruild voor mijn pumps met 8 cm blokhak. 

De Oude IJssel ontwaakt
De volgende kilometers heb ik afgelopen vrijdag in m'n eentje gemaakt. Heerlijk vroeg op pad. De zon ontwaakte om 7.11 uur en toen liep al over het ongeveer 5 km lange fietspad langs de Oude IJssel van hier naar Laag Keppel. Het was koud, -1.4℃ maar fantastisch mooi weer. De zonsopgang was prachtig en dan is het behelpen met een kleine compact camera om daar echt mooie plaatjes van te maken. Een enkele hondenbezitter, twee fietsers en de nodige watervogels verder klom ik over het hek van het waterschap Rijn en IJssel om mijn pad rechtdoor te vervolgen langs de rivier, linea recta naar Laag Keppel. Net wanneer ik me bedenk dat het een keer mis moet gaan, er staat nl een verboden toegang bordje met art. huppelepup van strafrecht en dat betekend dat ik hier niet mag wandelen, zie ik meneer Rijn of IJssel aankomen in z'n milieu verantwoorde elektrische automobiel. Ja hoor, nu dus! Ik trek mijn vriendelijkste en onnozelste gezicht en meneer groet mijn vriendelijk in het voorbij gaan
😊. Fijne man, bedankt!


In Laag Keppel kies ik voor het rondje om het kasteel en de nodige fotootjes en filmpjes later nestel ik mij op het bankje bij de Lakenvelders om mijn IPhone en mijzelf van ontbijt en sap te voorzien. We hebben het even reuze gezellig samen, ik ontdoe het rund (doet z'n naam echt eer aan) van z'n touw, maar ik moet verder en neem afscheid. Aan de andere zijde van de Rijksweg loop ik verder over de bospaden met statige lanen en het vrolijke gefluit van vinkjes, mezen en specht. Via de Hessenweg loop ik weer naar Doetinchem, maar dan wel door de Kruisbergse bossen. De ochtend is duidelijk aan het ontwaken en dat is te merken aan de andere sportievelingen die mijn pad kruisen en passeren. De Balenvijver bekijk ik nog even van dichtbij en het is duidelijk nog vroeg en koud want een flinterdun laagje ijs glinstert in de zon. In laag tempo trek ik voort de bossen door. Op een vijfsplitsing neem ik plaats op een boomstronk, leeg mijn kleine vriend, groet legio wandelaars en plaats alvast mijn blog voor mijn wandelsteen. Doch ik besluit 'm verderop op het bankje achter te laten in 't zonnetje. 
Dag steentje, dag eendje, het ga je goed, fijne reis. En die reis is inderdaad al begonnen en je hebt iemand al een lach bezorgd.
Via de Zandbult verlaat ik de Kruisbergse bossen en rest mij nog zo'n dikke twee km asfalt en ik ben thuis. 

Kasteel Keppel en Doetinchem
En zo werd het zaterdag, vandaag dus. Een bijzondere dag, een bijzondere route en in een bijzonder gezelschap. Het werd tijd voor een familie-uitje, een wandeling met mijn oudste zoon Cas en zijn vader Herbert. Zoals ik al eens eerder heb geschreven, Cas heeft autisme* en soms kan dat heel erg moeilijk en lastig zijn. En niet alleen voor hem...... Vandaag gaan we terug naar onze roots, Twente en wandelen we met z'n drieΓ«n de Umfassungsweg rondom Twickel. Een mooie route over het landgoed en een stuk door het oude deel van het dorp Delden. Halverwege wacht ons een food-kar bij de boerderij van Erve Bokdam met koffie, thee, brood en andere versnaperingen. Het is hier een gaan en komen. Sommige lopen gelijk door, het Marskramerpad op of gewoon een blokje om, anderen nuttigen eveneens een bakkie koffie of thee. Wanneer wij fijn zitten te genieten komt de boerin met nog meer lekkere broodjes en hebben we even ander proatvolk en vol trots verteld ze over haar succesvolle food-kar. 


Mijn wandelsteen krijgt hier een mooi plekje op de bank en wij vervolgen de route over een pad tussen weilanden door. Nu is het er droog, maar de vorige keer dat Herbert en Cas hier liepen waren ze maar wat blij met hun echte wandelschoenen en weten ze zeker dat de meneer met de spierwitte sneakers er niet wit doorheen gekomen is. Vandaag geen modder en blubber, wel een heel leuk campingplekje voor één tent en max. 4 pers. voor één nacht. De enthousiaste Cas doet mij besluiten dat wij hier een keer samen een nachtje gaan kamperen
😊. De route gaat verder over een vlonderpad door natuurgebied Koetenmaatveld. Het is een kort pad met aan beide zijden een moerassige gebied met lage naaldbomen, grassen, water en af en toe snoeppapiertjes πŸ˜–.
We verruilen het bos voor de Deldeneresch met z'n mooie vergezichten, puzzelen de Romeinse cijfers tot een jaartal op het bankje van waar ooit de Eschschool heeft gestaan en met de prachtige watertoren van Delden achter ons gaat het over de Marktstaalbrug Delden in. Mooie oude gebouwen zijn hier gelukkig gespaard gebleven, o.a. de Blasiuskerk uit 1118 na Chr, de stadspomp en de Posthoorn, nu een bloembinderij. Langs het station door naar de 10 mtr hoge voetgangersbrug die ons een mooi uitzicht geeft over de statige bomenlaan van het landgoed Twickel. De parkeerplaats is in zicht en deze wandeling ten einde. Ruim 10 mooi km's Twentse grond bewandeld in het goed gemutste gezelschap van de heren Kampkuiper. 

 

Ik heb weer mooie kilometers gemaakt op onze mooie Veluwe, in mijn mooie Achterhoek en het niet minder mooie, ons eigen Twente. Ik was in de gelukkige positie om van deze mooie omgevingen te mogen genieten en ook nog in het fijne gezelschap van mij eigen wederhelft, mijn ex en mijn grote kanjer Cas. Voor hem een grote welverdiende dikke duim, want ik ben supertrots op 'm! Want hoe zou jij het doen in een "wereld in een wereld"?



*Mijn hulp, of ieder ander route-navigatiesysteem is de uitkomst voor iemand als mijn wederhelft die topografisch nogal een hopeloos geval is 😏. 

*Autisme is niets tijdelijks, is niet veroorzaakt door een inenting zoals enkele wappies beweren en nee, is ook niet op te lossen zoals weer anderen hardop durven te zeggen. Wil je er werkelijk meer van weten klik op deze link.  

donderdag 25 februari 2021

2021-02-23 | Slowmotion


Lenteweer weer

Hoe mooi wil ik het hebben? Het wordt 17℃ in Loenen en dus zal het op de Veluwezoom niet veel anders zijn, actie! weer vroeg uit de veren en om 8:00 uur lopen alle apps weer vrolijk met mij mee vanaf de parkeerplaats van Landal Coldenhove. Vandaag wandel ik de Trage Tocht Coldenhove Eerbeek. EΓ©n die ik reeds enige tijd al in mijn gpx/Guru had staan. Tegenwoordig moet je betalen voor o.a. deze wandelingen, maar ik ga nog op z'n Hollands vandaag, voor niks! Maar ik ben wel solidaire met de rest van wandelend Nederland en heb inmiddels een abonnement bij de wandelzapp genomen, al krijgt dat nog een staartje en een vervolg. Maar daarover misschien later. Eerst ga ik het hek door, samen met een jonge moeder, kind en viervoeter en zet mijn eerste voetstappen in een tocht van bos, heidevelden en sprengen.

Ooit was dit het zwembad van landgoed Groenouwe

De naam doet de wandeling eer aan, Trage Tocht. Wanneer ik bij de Zilvenspreng kom kunnen mijn compact camera en IPhone het bijna niet bijhouden, wat een prachtige omgeving. En nu is het nog winter, geen blad aan de boom, amper water in de sprengen, stel je dit voor in het voorjaar wanneer het fris groen begint te worden of zomers wanneer alles vol in blad zit, de sprengen misschien stromen en het zonnetje alles nog mooier maakt. Ik moet mezelf bedwingen om niet ergens tegen een boom aan te gaan zitten om dit moment te pakken, even te genieten, maar iets houdt me tegen en ik slenter in slow motion door. Het slingert, het daalt, het stijgt en het kronkelt. Ik loop hoog langs de spreng die afgezet is met een gazen hek. Een mountainbiker is ook op het idee gekomen van dit alles te genieten, zij het op een totaal andere manier. Wanneer hij halt houdt bij een afdaling die aan het einde over gaat in een houten plank over de droge spreng, moedig ik hem aan dat als hij dat echt wil doen hij het maar beter nu kan doen, daar ik dan 112 kan bellen nu ik er nog ben. Hij dankt voor mijn aanmoediging en kiest het hazenpad en slingert rustig achter mij langs een heuveltje af en op. Ik loop traag de plank over en neem elke meter goed in me op, wat is het hier Prachtig!



Ik laat het bos achter me en betreed de heide. Rechts spot ik nog een woning en benijd de bewoners enigszins om daar te kunnen en mogen vertoeven. Inmiddels heb ik internet afgestruind over dit mooie stuk natuur en kan u vertellen dat deze plek bijzondere geschiedenis kent.
Brede zandwegen, statige beukenlanen, heel veel berken, naaldbomen en bos verder gaat mijn pad over in een mul, smaller zandpad over het heideveld. Het heuvelt wat op en af en het gaat richting lager gelegen, ietwat drukbezochter, plek op een 5-sprong waar twee bankjes staan. Tijd voor het ontbijt, de theepauze en lunch en natuurlijk voor de blog van mijn wandelsteen die ik hier achterlaat. Kunst in de natuur! Hier is het één en al bedrijvigheid, maar wel in een rustig tempo. Een jong gezin op mountainbikes, waarvan het jongste dochtertje heerlijk haar hakjes in het figuurlijk zand zet om haar zin door te drijven, helaas kind, je vader heeft beslist. Twee wandeldames die duidelijk een lekker rondje in de buurt al kletsend de ANWB wegwijzer opvolgen, fietsers die naar Terlet onderweg zijn en zo volgen er meer in diverse categorieën. Mijn pad gaat gelijk rechtsom, omhoog, een wandelend gezin achterna met een kleine loslopende blonde keffer in een stoer roze tuig. Zeker een heel gevaarlijk type
πŸ˜‚. Even hoopt vader nog dat het monster met mij meeloopt lijkt 't wel, maar de rest van de familie is het er duidelijk niet mee eens. Mijn afslag komt, dag familie, dag stoere terriΓ«r.


Ik stijg verder, een smal pad, half open veld en belandt op het hoogste punt, 72 mtr boven ANP volgens mijn Guru. Het uitzicht ligt aan mijn voeten, de Zilvense Heide. Hier voel ik me nederig en Remi, alleen op de wereld en zie helemaal niemand. Wat een bijzonder gevoel. Eenmaal beneden en weer onder ietwat meer mensen (zooo jammer, maar ja, ik gun hen ook een leuk leven) kom ik bij de ijkbasis Loenermark. Gelukkig voor mij (en vele anderen) staat er ook een infobord met de nodig uitleg over dit monument, want ik wist van het hele bestaan niet af. En zo heb ik weer iets geleerd, natuurlijk ook nu tijdens het schrijven nog iets meer daar ik de links ook lees. U/jullie/jij?
Ik verlaat deze weidse en loop het bos weer in. Het heuvelt nog wat en de Eerbeeksebeek is al gauw bereikt. Hier verlaat ik het bos en gaat het verder over asfalt langs het Landal park. Menig huisje is bezet, er wordt nog een verjaardag gevierd en anderen zitten lekker in het fleece in de tuin te genieten van deze heerlijk lentedag in de winter. Mijn tocht zit er bijna op, om de hoek staat panda en vertrek ik weer naar Doetinchem. Half uurtje rijden, de moeite waard om gauw weer terug te komen! Wandelroutes zijn hier genoeg te vinden.


En zo kwam er een einde aan deze mooie wandeling en dit blog. Heeft even geduurd eer het weer geschreven en gemonteerd was (tja, filmpjes hΓ©), maar zo heeft ieder voordeel een nadeel en heb ik weer heel veel gelezen (klik eens een link aan) en geleerd. Nu het opslaan nog πŸ™ˆ.

maandag 22 februari 2021

2021-02-19 | Puntje Achterhoek


 Herinneringen 

De avond voordat ik ga wandelen zet ik altijd vol goede moed mijn wekker. Zo ook vrijdagavond. Mede bepalend voor dit schrikgeluid is of ik alleen wandel of met Brigitte (mijn wandelnichtje BB). Daarnaast laat ik me leiden door de zon (opkomst) en die wordt steeds iets eerder wakker πŸ˜• naarmate het jaar 2021 rustig voortschrijdt. Deze ochtend kraait Luie Everdina om 07:40 uur boven Gorssel en zo gaat Iphone mij dus om 06:30 uur ongenadig laten schrikken. Had je gedacht, niet dus! Vanaf het moment dat de vijf in het uur voorkomt lig ik afwisselend op elke en welke zijde dan ook, want mijn innerlijke klok heeft geslagen en is altijd bang te laat te komen c.q. zich te verslapen. Mijn luie weekend-ik verzet zich nog, bedenkt allerlei smoezen en zo krijgt de wekker nieuwe instructies om mij een uur later nog maar eens te wekken. Dacht 't niet Jo πŸ˜. Ik kom tot de conclusie als ik nog enigszins vree wil hebben in ons ledikant, en niet geheel onbelangrijk met mezelf, ik het beter kan verlaten dan elke en welke kant dan ook op te blijven draaien. En zo zie ik de nacht in een blauwe ochtend veranderen en stop ik onderweg even om de prachtige zonsopkomst, zo goed en zo kwaad als het kan met een mobiel, vast te leggen.

 

Mijn route vandaag is een echte Achterhoekse, de Drie Kieftenroute, 16.5 km, startpunt Museum More en deels gaat deze over het reeds eerder gelopen Noaberpad Joppe-Dorth. Al snel ben ik in het buitengebied van Gorssel met een big smile nog nagenietend van een oud mannetje dat mij fietsend voorbij kwam en in zijn eigen mooie dialect toeriep: "Ie bin't d'r mooi op tied bie". Heerlijk toch vroeg opstaan
😊. 
De route gaat over verharde wegen afgewisseld door zand- en grindpaden en een enkele klinkerweg. Langs en over kleine beekjes en stromen, maar komt echt nimmer ook maar enigszins bij de IJssel in de buurt, in plaats daarvan loop ik er juist vanaf. Dit in tegenstelling tot wat de routebeschrijving beloofd. Ook Bathmen en Harfsen* krijg ik in de verste verte niet te zien, maar daarentegen vijzel 't je topografische kennis wel op en kan men leren waar Joppe en Kring van Dorth liggen (
πŸ˜€ ik wist 't al). Deze laatste ligt nog vers in mijn geheugen en niet alleen om het mooi Stayokay hotel, maar meer om de rustplek hier en de heerlijk cake die BB toen bij d'r had. Helaas moet ik het nu al weken zonder al dat lekkers doen πŸ˜‰, dus maak ik haar even blij met een fotootje en app van deze plek. Gelukt! Binnenkort ga ik haar kant op en wandelen we samen onze eerste 5 km weer!


Wanneer ik twee cijfers op mijn GPSOdometer zie ga ik op zoek naar een bankje en laat er nou net één op mijn pad staan op een ietwat scheve kruising waar ook nog het nodig te zien valt. Eerst wat praktische zaken regelen, het schoap* moet in de sok. De laatste meters voelde ik mijn hak aardig verhit raken en daar wil ik echt niet mee in onmin leven nu ik nog wat km's moet maken. Met mij gaat ook de IPhone aan de sap en kopieer ik mijn tekst op de blog voor de berg die ik hier achterlaat. Deze Alm staat hier heerlijk in de zon te genieten van ons vlakke en platte Achterhoek en ik ben zeer benieuwd waar ie naar toe gaat. Ik ga in ieder geval verder over asfalt. Na de eerste paar meter voel ik mijn hak nog steeds en ga met mezelf in overleg wat wijsheid is. Die keuze is snel gemaakt en zo duik ik de berm in en nestel me op een verweerde boomstronk, trek mijn rugzak open en word goede vrienden met mijn helderblauwe tape 😍. 

Ik beland op de Deventerdijk. Een brede zandweg, bos, hier en daar wat boerderijen met links en rechts akkers en de Gorsselse Heide. Grote waterplassen weerkaatsten de zon, het lentegevoel ontwaakt en menig ander natuurgenieter is er ook op uitgetrokken naar hier. Een wandelechtpaar pleegt wat overleg terwijl ze op hun mobiel turen, enkel dames kletsen de stappen voorbij zonder op de hond en hun omgeving te letten. Maar dat zij hen vergeven, het zijn waarschijnlijk de locals, zij kennen deze prachtige plek al. Bij de Zessprong, is het een gezellige drukte en even overweeg ik een to go bakkie, maar zie er net zo snel van af als de gedachte bij me opkwam. De zandweg volgen, als maar rechtdoor en Gorssel komt weer in zicht. Hoe dichter ik bij kom, des te drukker het wordt. Ieder geniet zichtbaar van zo'n heerlijke lentedag in de winter. De meest mooie optrekjes liggen hier in de bossen verscholen, te midden van een kakafonie aan natuurlijke geluiden en af en toe de passerende trein.


Het centrum van Gorssel, het eindpunt, maar niet voordat ik bij De Roskam, Loetje tegenwoordig, nu wel een cappuccino to go meeneem. In het fijne gezelschap van mijn panda nuttig ik deze waar ik zo'n zin in had. Helaas was het een erg Haags bakkie en dat in de Achterhoek
πŸ˜•, maar wel een lekkere. Ik overdenk de km's nog even, Gorssel, een plaats waarvan ik vroeger nimmer gedacht had ooit zo dichtbij te wonen, een plek waar eens een fijn collega van mij woonde die veel te jong is overleden, ik ben hem reeds ruim voorbij gestevend. De drie Kieftenroute, de naam slaat wel de plank mis vind ik, want de Drie Kieviten passeer je in de verste verte niet. De route was mooi, goed afwisselend en gevarieerd. En zoals altijd ben ik ook deze on-ingelezen gaan lopen, al wist ik wel dat ik een deel hetzelfde als eerder genoemd Noaberpad zou bewandelen, dat je 'm op keuzepunten kunt lopen en bij het eindpunt (of beginpunt! πŸ™ˆ) staat dat je ook de groene voetstapjes kunt volgen. Goh, die kwam ik ook al best vaak tegen onderweg πŸ˜ŠπŸ˜‚πŸ˜ . Ohhh ik ben ook soms zo'n doos, maar wel één die blij is vandaag toch vroeg uit de veren gekomen te zijn, ook blij dat ik deze prachtige lentedag volop heb kunnen genieten en gelukkig dat ik zulke mooie herinneringen aan hier heb en er weer nieuwe bij gemaakt heb.
 

*Harfsen, het dorp blijf je verre van, wel valt het gebied op zeker moment onder deze gemeente. 

* Wandelwol is voor mij niet heilig, maar kan helpen. Zelf ben ik van de dikke winterversie merinowollen wandelsokken en tape.

woensdag 17 februari 2021

2021-02-15 | Maasmeanderen IV

 

Het Geluid

Flop, bjlub, sjlup, zjlup, ffllup....... zet van alles achter elkaar in welke volgorde dan ook en dan heb je zo ongeveer het geluid dat mijn linkerzool van mijn wandelschoen maakt. Dit geluid, zou zo in “Het geluid” van QMusic kunnen, maakt mijn Meindl al enige tijd, maar dan met tussenpozen. Was het tot gister nog zo dat ie pas begon te "sjloppen" (weer een nieuw woord 😊) wanneer ie nattigheid voelde en na zich vol gezogen te hebben weer tot rust kwam, gister wist ie van geen ophouden en dat begon al zodra ik de eerste stap gezet had. Dacht ik eerder nog dat het ergens in het midden van m’n zool zat, kreeg ik vandaag het sterke vermoeden dat het sjlopje gelijk begon nadat ik mijn voorvoet had afgewikkeld. En zo bedenk ik me tijdens het sjloppen dat ik nog niet gerekend heb op nieuwe schoenen, al zal dat wel moeten voordat ik aan de camino begin. Eerst nog maar de nodige Nederlandse km’s maken. Dus please Meindl, wees lief, hou nog even vol, net als de rest van Nederland! Ik kan ‘t en jij moet ‘t!

 

En zo vervolg ik vandaag mijn pad langs de Maas en kom steeds dichterbij het eindpunt (of startpunt 
😊),  's-Hertogenbosch. Tien dagen gelee werd ik opgepikt door mijn wederhelft vlak voor Lithoijen en vandaag is dat een mooi punt om deze etappe weer op te pakken. De weersvoorspelling vandaag is code rood i.v.m. ijzel, maar daar maken wij niets van mee, want eer wij vertrekken zit menigeen al aan z'n 1e, 2e, 3e ... kop koffie 😊
. Glad is het pas wanneer ik, goed ingepakt in wol, lange armen, thermo onderbokse, fleece en regenjack, de kleine weggetjes betreed en een pad zoek waar het minste ijs ligt. Soms betekent dit dus door de plassen van smeltend sneeuw of voetje voor voetje over en door de smurrie wat eens mooi wit was. EΓ©n ding is zeker: Oppassen geblazen!

Pontje van Noord Brabant naar Gelderland en v.v.

Het is blijkbaar nog vroeg voor me, want ik heb al twee keer de bocht genomen wanneer ik mijn compact camera begin te missen. Ohhh handig hΓ©, dat ding zit nog in m'n rugzak. Waarom heb ik die net niet gepakt toen ik mezelf stond in- en te bepakken? Goed, even wat rek- en strekoefeningen, kleine vriend op de borst terwijl ik netjes in de pas blijf lopen zonder de glijbaan te nemen. Met enige voorzichtigheid bereik ik het schone asfalt bij de Prinses Maximasluizen. Rijkswaterstaat doet haar helaas geen eer aan, daar haar letters duidelijk in verval zijn geraakt en onze Koningin zich absoluut beter verzorgt.
 


De meest leuke dorpjes passeer je op het
Maasmeanderpad (of andersom) en vandaag bereik ik Lith, een dorp dat bekendheid heeft gekregen door boek en film. Niet veel later volgt Kessel, je weet wel, bekend van Julius Caesar die recent, 55 v. Chr., hier nog heeft rondgestruind. Misschien dat hij wel het pad door de uiterwaarden heeft gevolgd i.p.v. over het asfalt en de dijk. Maar ik blijf hoog en droog lopen daar ik geen zin heb in natte voeten en al helemaal niet om straks rechtsomkeer te moeten vanwege al het water en/of sneeuw die mijn pad belemmerd. Nee, ik geniet zo wel van het uitzicht over de mooie ondergestroomde uiterwaarden, bomen die als lucifers geplant zijn in het ijs, het kraken van het ijs dat loslaat van de stammen en het riet en naar beneden valt. Hier en daar is een bootje ingevroren en wacht het op warmere en drogere tijden. Maren-Kessel is het volgende oude, authentieke dorp met geschiedenis, gevolgd door enkel Maren met een mooi oud gemeentehuis waarvan de echte geschiedenis blijkbaar nog steeds een raadsel is en dan volgt 't Wild.
 Een saai recht stuk asfalt hier naar toe (neem het pad door de uiterwaarden wanneer mogelijk!). 't Wild wordt mijn rustplek, op een terras afgedekt door een partytent. Terwijl ik mijn kleine vriend leeg loopt meneer de eigenaar (aanname natuurlijk, maar gezien zijn postuur......πŸ˜‰) met in zijn kielzog de nodige jong volwassenen hier naar binnen. Heb ik iets gemist? πŸ˜•

 

Mijn wandeling gaat verder met een slinger door dit dorp weer richting de dijk en het water. Gewande komt in zicht en dat is tevens het eindpunt van etappe 2. Dit buurtschap is wel drie rijksmonumenten rijk, waaronder twee gemalen. Even blijf ik hier wat rondkijken, cultuursnuiven en fotograferen, maar lang duurt het niet, en door......... Wanneer ik de twee waterplassen Groote Wiel bereik zie ik een bankje staan en besluit hier, aan het einde van mijn tocht van vandaag, mijn wandelsteen Schotse TerriΓ«r achter te laten. Deze mooierd gaat op reis en ik vertrek weer naar huis. Koud, moe maar voldaan, nuttig ik even later mijn cappuccino to go die mijn lief voor mij gehaald heeft en zak ik onderuit op de lekker verwarmde autostoel.  


Nog één etappe te gaan en dan heb ik Den Bosch bereikt en met een beetje mazzel redden mijn Meindl's het ook tot daar. Tot zover is het een prachtige wandeling geweest. Vandaag koud, winderig, met af en toe flink buitje of striemende miezerregen, maar dat heeft de pret niet gedrukt, daar was al het plastic en de wollen kleding goed voor. Bijna zeventien mooie km's erbij onder af en toe geglibber, geglij en veel gesjlop. Op naar de laatste, op naar 's-Hertogenbosch! Ach wie weet ga ik wel door op het Zuiderwaterliniepad, door naar Bergen op Zoom. Tja, als ik dan toch bezig ben..........