Volgers

woensdag 2 februari 2022

2022-02-02 | Echt Achterhoeks


En Hollands 

Het is weer tijd voor een echte route. Echte, daarmee bedoel ik een wandeling die voor mij is uitgestippeld. Want ja, waarom zou ik het zwarte stopgaren of het wiel opnieuw uitvinden als een ander dat reeds voor mij gedaan heeft 😊? De keuze is gevallen op het TopPunt Stroombroek, de Kemnaderoute van iets meer dan 12 km. Sinds geruime tijd wil ik deze route al wandelen, maar het kwam er steeds maar niet van om uiteenlopende redenen. Eén daarvan: betaald parkeren. Ja zeg....... Waarom moet ik Landal Stroombroek spekken? Ik ben tenslot wel een paar uurtjes onderweg en 'k ben een echte Hollandse! Nee, dat doe ik anders, ik parkeer in Braamt zelf, bijna pal aan de route en verleg daarmee eenvoudig mijn startpunt en bespaar weer wat €'s (Wie het kleine niet eert........? Ik moet tenslotte nog naar de camino!).

 

Vandaag een relaxed rondje, maar 12 km en maar 5 km vanaf mijn home en zo besluit ik
dus ook een uurtje later dan normaliter te vertrekken. Ik ga rechtsom en hoef dus niets anders te doen dan de gekleurde voetstappijltjes te volgen. Welke kleur 🙈? Geen idee, vergeten op te slaan, maar ach ik heb mien beste vriend bij me, Guru! Want sinds kort is er ook een gpx bestand (ik had het nooit eerder gezien tenminste en heb ook alleen deze maar gevonden (tot nu toe)) en zo kom ook ik wel op het juiste pad. Ach en met een beetje opletten weet ook ik nu dat ik de rode pijltjes moet volgen. En als ik dit kan.........
Via het Braamtse gat gaat het richting het TopPunt Stroombroek. De rust laat ik hier achter me, de drukte, herrie en het verkeer tegemoet. Op na de A18! Die is van verre al te horen en die blijft me nog lang achtervolgen, maar 't is niet anders, ook wij hier in de Achterhoek hebben verkeer en asfalt nodig.


Zelfs na 24 jaar ingezetene van hier te zijn bewandel ik vandaag paden waar ik het bestaan niet vanaf wist. De één iets gemakkelijker dan de ander en ook iets natter cq. droger, harder of zachter of beter gezegd, gladder en glibberiger dan de ander. Kasteel Kemnade is vanaf droge grond te bewonderen, van verre dan, want 't is particulier en niet voor het "gewone volk" toegankelijk, maar wanneer het de weide in gaat wordt het al gauw geglibber over schouwpaden. De ene nog erger dan de andere, zo erg dat ik me meer dan dankbaar heb geprezen vandaag dat ik het Pieterpad in de zomer van 2019 heb gewandeld en niet nu! De route gaat gedeeltelijk over dezelfde paden, dezelfde grond als toen, maar dan toch echt net ff iets anders. Kortom, menig trailrunnertje slurpt zich hier vast in de blub, modder, Achterhoekse drek! Zelfs mijn hoge Meindl's hebben af en toe moeite om mij bij te benen. 


De schoenen lopen zich hier en daar af en toe ietwat schoner als het over kleine boerenasfaltweggetjes gaat. Ik probeer waar mogelijk ze wat te spoelen in een plas water of af te vegen langs hoge graspollen, maar 't is onbegonnen werk. Na het buurtschap Warm gaat het weer verder met het geglibber over het schouwpad. Nou pad? Het is een compleet modderbad en af en toe als de drek te glad of te diep is kies ik voor de weg gewoon rechtdoor, zo de drek in. Tja, een smerige bokse heb ik toch al, om over m'n schoenen maar te zwijgen! Wanneer ik het laatste modderpad achter me laat banjer ik door het water dat op de betonplaten door de regen van gister redelijke plassen heeft gevormd. De plakken modder onder mijn wandelschoenen zijn breder dan mijn eigen zolen. Veel helpt 't niet. De laatste km's gaan over asfalt en zo hoop ik ze maar ietwat schoner te lopen, want deze komen m'n mooie "nieuwe" bolide niet in. Die is nu nog schoon en dat wens ik zo de komende jaren ook te houden (of toch eens iets vaker door de wasstraat?
🤔). 




Ik ben weer terug in Braamt. Hier gaat het nog even een stukje door het dorp en een nieuwbouwwijk, ja, Braamt breidt uit, en steven ik af richting kerk en tegenwoordig mijn eveneens rode vervoermiddel, maar nu Renault Twingo geheten. De wandelschoenen gaan uit, op de komo (overal handig voor) en voor straf in de kofferbak. Met het middagzonnetje aan de hemel gaat het richting huis, op kousenvoeten, daar is de wasbak, wasmachine en schrobber. Voor straf laat ik de Meindl's een half uurtje dobberen in de gootsteen, die mogen even reddingszwemmen na al dat drekhappen.
Het was weer een heerlijk wandeltripje bij mezelf om de hoek. Begon de dag grijs, grauw en oh zo Hollands, Luie Everdina heeft het ruimschoots goed gemaakt en dat gaf weer vrolijke plaatjes. 





maandag 17 januari 2022

2022-01-15 | Geen weg is onmogelijk


Noch de berg, noch de drek 

Is het zaterdag, dan moet er gewandeld worden, zo ook vorige week en natuurlijk vandaag. Vloog ik vorige week zaterdag uit in m'n uppie naar de Veluwe om een noaberpad in de omgeving van Lunteren te bewandelen, inclusief bergbeklimming 😃, gaat het vandaag totaal de andere kant op en wel back to mien roots, noar Twente en in het goede gezelschap van Brigitte!
Vorige week stond ik voor dag en dauw in het donker ijs te krabben van Panda's ruiten en liep ik in de mooie ochtendgloren Lunteren uit en zo het Lunterse buurtbos in. Met mij waren enkele locals eveneens aan het frisse diepvrieslucht happen. Een prachtige ochtend ontwaakte en een fantastische route heb ik gewandeld. Tevens gaf het mij de gelegenheid om beter bevriend te raken met mijn nieuwe selfiestick met (ieniemini) afstandsbediening. Die laatste had ik voor de zekerheid maar aan een touw vastgeknoopt, want mij zal het niet gebeuren dat ie wegloopt! Korte versie: na een uur was dat ding al leeg en verdween voor de rest van de dag diep in m'n binnenzak. Maar de selfiestick blijkt echt superhandig. Ik maakte foto's en filmpjes op elke en welke hoogte en/of laagte dan ook en wanneer ik ff zonder was, stopte ik de stick achter mijn rugzakgordel en gebruikte 'm als houder voor m'n GPX en Guru.


Zo liep ik 16 mooie km's rond het middelpunt van Nederland, beklom ik hijgend de vuilstort die berg is geworden, excl. de
 uitkijktoren, die was bezet, ach wat jammer 😉🥵, maar mijn te kleine longen stonden al genoeg naar zuurstof te happen en hadden wel wat rust verdient. Later worstelde ik me door een unieke zandbak op reuze formaat, Wekeromse Zand, waar alle peuters van Nederland een prachtdag zouden kunnen beleven. Het was een mooie, afwisselende en heerlijk koude wandeldag. Zeker een route die voor herhaling vatbaar is. 



En dan nu vandaag, Twente ik kom eraan! BB appt me al wanneer ik er bijna ben, ze is naarstig op zoek naar de parkeerplaats. Tja als er én geen P staat én geen auto dan wordt het al lastig voor d'r, dus heeft ze weer geluk dat ik mee ga
😍. Samen zoeken we een plekje, op de bijna lege parking, en gaan van start. Rechtsom vandaag, BB heeft 't beslist terwijl we de P achter ons laten en de zandpaden betreden. Ook in deze tijd is het Twentse landschap mooi en afwisselend. We passeren de eeuwenoude bomen van het bos waar de vogeltjes vrolijk fluiten of af en toe lekker aan de klus zijn, aan 't getimmer te horen, heel hoog en onopvallend. Wanneer de Oude Poelsbeek ons pad kruist wagen we de oversteek naar de andere zijde, ongeschonden! Nou kun je denken "Hoezo, bruggetje over, simpel toch?" Nou...... ik heb meerdere spannende momenten reeds op mijn harde schijf opgeslagen van simpele houten bruggetjes oversteken en ik vertik 't om BB bij elkaar te rapen van het lachen! Ik laat d'r dan ook graag voor gaan wanneer het modderpad in modderbad is veranderd. Jullie weten inmiddels dat we ons nooit inlezen in een route, maar vanochtend zag ik toevallig nog een reactie staan bij deze wandeling en dat betrof de hele erg modderige paden (zeker bij punt 5 😦). Daar zou een alternatieve route opgenomen zijn in de beschrijving, maar ja........ wat is punt 5 op de GPX 🤔🤔? Ach...... dit is nog niets vergeleken mijn DMT van vorig jaar mei. Dat was pas veel pratsj, modder, blubber, drek en wij zijn gek op uitdagingen........ dus doorrrrr..... als je tenminste niet vast komt te zitten.


Trage Tocht, de naam zegt het al, traag en dat komt veelal omdat wij nooit opschieten, staan te filmen en/of fotograferen of 't één en ander in ons moeten opnemen, dus het had onze uitvinding kunnen zijn 😊. Maar serieus, de route dankt zijn naam aan Rob en betekent niets meer en minder dan dat je de tijd voor zo'n route moet nemen (ohhh dat lukt ons altijd wel 😊) en dat het grotendeels over onverharde paden gaat. We love it, da's een feit! 
Na een kleine teleurstelling aan BB's zijde, dat ze niet links mag terwijl ze het leuke paadje met allemaal bomen voorbij moet lopen
🙈, slenteren we verder langs authentieke boerderijen, over zand-, bospaden en karresporen naar onze koffiepauzeplek. Het uitzicht is weer mooi en het gezelschap zo nog beter. We laten het roodborstje lekker fluiten en slingeren de benenwagen weer aan, want het lekkers (hopelijk blijft de bakker bestaan) moet weer van de billen gelopen worden.
 

 

We verruilen bospaden voor drek en nog meer blubber, karresporen voor klinkerweggetjes en slingeren verder langs kale glooiende akkers en weilanden om het Havezathe Wegdam heen. Onderwijl kletsen we bij over de afgelopen gebeurtenissen uit ons privéleven en haal ik m'n Twents weer even op. Mocht jij nou niet helemaal begrijpen (ons verstaan) wat je hoort in het filmpje, gewoon overal ff een N achter plakken of het Twentse woordenboek raadplegen
😁. Wie goat nog ff an de stoette voordat we weer het terrein van het kasteel betreden. En daar stuitten wij op een bijzonder langwerpig stenen gebouw¹⁾ met 'n gat d'rin en bijna geheel overwoekerd met klimop. Een blik door 't gat brengt ons niet heel veel dichter bij de oplossing op onze vraag: "Wat is dit?". Wanneer BB de entree heeft gevonden, doch geen bordje kan ontdekken waarop wij misschien het antwoord kunnen vinden, houden we het tot die tijd maar op een wijnkelder of toch een ouderwetse koelkast?


De laatste trage km's gaan om het kasteel. Even wijken wij af van de gebaande paden
🙈 en sluipen we stiekem tussen de rododendrons door richting een elegante dame die mooi wit en stijf staat te wezen met haar slanke ranke hond op een sokkel. Koude bezigheid 🥶. Het geeft een mooi doorkijkje over de waterpartijen en een stukje tuin. Wij werpen vanzelfsprekend ook even een blik op het kasteel zelf nu de poort geopend is. Erve en goed Weldam liggen er mooi bij. Zeker een keer een bezoekje waard!
En het beste moet je natuurlijk altijd voor het laatst bewaren en dus vliegt BB opeens uit de bocht en met 'n snoet'n naar de grond en met 'n kokkert in het gele trilzwammetje. En is er één gezien, dan zijn er vast meeeeeeeerrrrrrrrr........ Met de neus zowat op de drekkige wandelschoenen betreden we de parkeerplaats waar nu menig ander buitenmens de weg ook naartoe heeft gevonden. Weer 13, dit keer, mooie Twentse km's op onze teller. Ik had er wel een ritje van drie kwartier voor over om het BB naar 't zin te maken met een route dichtbij d'r eigen huuske
🏡. Voor wat, hoort wat! Ik wil d'r mee op onze camino tour, anders verdwaal ik misschien wel in m'n uppie in Portugal of Spanje. Al zijn daar de meningen duidelijk verdeeld over
😂😆😂 
of ik dan aan Brigitte wel het juiste en goede stratenboek heb 😂. 



¹⁾ Niks wijnkelder, maar schuilkelder. Voor meer info: https://www.pa3esy.nl/radar_goor/html/radar_set.html

donderdag 6 januari 2022

2022-01-06 | Shit!

 


En blijven lachen... 

ook in tweeëntwintig! En wandelen natuurlijk! Als nou niemand meer roet in de pandemie gooit, als een ieder nou eens netjes dat doet wat goed voor de mensheid is, hoop wij (Brigitte (BB) en moi) in april dit jaar te landen op het vliegveld van Porto (P) op zoek naar de juiste route naar Santiago de Compostella. Hopelijk gaat dat ons lukken, maar dat zal toch wel 🤔? Gewoon de gele pijlen volgen en het water aan BB's kant¹⁾ houden. Goed, dat is voor later dit jaar, eerst maar eens op de afgesproken plek van deze wandelochtend zien te komen en dat valt nog niet mee......... 😠. Grootvadertje Vorst heeft vannacht de ijsbloemetjes goed buiten gezet en is net iets te lang bij Panda in de buurt geweest. Met geen mogelijkheid geeft Panda mij toegang, zelfs niet aan de andere zijde, hij houdt z'n rubbers stijf op elkaar. Denk... denk... geduld... van dichtbij blaas ik mijn warme adem richting het portier en bedenk gelijk wat een idiote manoeuvre dat is 🙈. Mijn geduld en doorzettingsvermogen worden na enig gemopper beloont en Panda kan warm draaien en de ruitenkrabber kan aan de arbeit. Op naar Halle!

 

Vanzelfsprekend staat BB al op mij te wachten en wanneer we beide één been buiten het portier hebben geslingerd begint het gerattel gelijk over de vraag die we ons beide deze ochtend stelde: "Wat trek ik aan vandaag?" Twee tellen later, ik verruil mijn dikke fleecetrui voor mijn dunnere fleecevest ('k heb 't al heet van het ruitenkrabben 
🥵), softshelljas aan en gaan! Maar natuurlijk niet voordat we een aardige local mevrouw bijgepraat hebben over onze route van vandaag, de Trage Tocht Halle van wel 11 km. Ik maak ff een leuk openingsshot voor ons filmpje wanneer de kerkklok negenen slaat, geef BB de keuze welke zijde we op gaan, ze kiest voor linksom en we slingeren de benenwagen aan, de zon en het einde bebouwde kom bord tegemoet! En zien wij zo'n bord, dan is het selfietime! En vandaag extra handig met m'n nieuwe aanwinst, een selfiestick! Je klikt de Iphone in de houder (zelfs ik kan dat met één hand), draait het knopje vast, anders blijft ie in rondjes draaien, en druk op de afstandsbediening. Nog een keer....... druk op de afstandsbediening... chips 💩!, nog een keer, 3x is scheepsrecht toch? ERUIT die Iphone en gewoon met de ouderwetse hand, SMILE! En zo is de toon weer gezet en zijn we net amper Halle uitgewandeld. Maar het zonnetje schijnt, het gezelschap is gezellig en wandelen is leuk..... dus door....🥾🥾


Het gaat over kleine boerenweggetjes, modderige karensporen, boerenerf en langs de rustige begraafplaats. En terwijl we doorstappen en plaatjes en/of videootjes schieten, heb ik een helder ogenblik! Jaha.... die selfiestick moet ik eerst via bluetooth koppelen met mijn IPhone natuurlijk. Zo is mij²⁾ vertelt door mijn lieftallig, ontzettend handig en technische wederhelft. Zelfs bij Brigitte gaat een lampje branden bij het horen van het woord bluetooth en daar weet ze blijkbaar alles van. Misschien had zij gister beter naar mijn Gerbrand kunnen luisteren
😊. Goed, selfiestick weer uit de rugzak en koppelen maar! Maar als 't aan dat ding ligt sta ik hier tot sint-juttemis nog te koppelen, want hij vertikt 't om ook maar één foto te maken, laat staan een filmpje (weer chips 💩 dus!). En zo zie je maar, gaat weer niets boven ouderwets handwerk, gewoon m'n wijsvinger op de Iphone. We lachen wandelend verder terwijl we afstevenen op ons favoriete pad, het schouwpad. En deze is echt beroerd! Hobbels, bobbels, tot de enkels in de drek en het eind is nog ver. Na deze klaagzang gaat het verder naar mijn kant, de Veengoot. Inmiddels is het kwik gestegen boven nul, maar de bladeren die de zon nog niet hebben bereikt 🤔.……. de zon die de bladeren nog niet heeft bereikt, glinsteren nog prachtig van de rijp en dat geeft weer mooie plaatjes. We betreden weer wat asfalt, lekker voor even, niet te lang en daar zorgt BB dan wel weer voor, koffiepauze! Al van verre ziet ze een bankje staan in het natuurgebied aan hare zijde. Het duurt even eer ik het bankje spot, daar mijn blik nog gefocust is op de omgeving die mij zeer bekend voor komt. Bij elke gezette stap springt ergens een stukje herinnering op in ons brein en wanneer ik roep wat op het bordje staat is ook BB overtuigd dat we hier eerder waren. 


Om bij het bankje te komen ben ik weer blij mijn wandelschoenen nog niet gedoucht te hebben, dat zou zuur zijn geweest zeg, wat een drek. Het bankje staat nog wit te wezen met een laagje rijp en met een subliem uitzicht over een waterplas dat glanst door een flinterdun ijslaagje. Luie Everdina 🌞 geeft een gouden randje aan dit geheel. Terwijl BB haar zijde van het bankje met rijp op de gevoelige plaat vastlegt, doe ik hetzelfde met mijn zijde. Soms zou ik dit soort plaatjes, momenten, voor eeuwig op willen slaan, nooit meer kwijt willen raken. De mooiste zou ik wel op m'n netvlies willen dragen. Dit is er één van. 
En ook het moment is er weer één om nimmer te vergeten
😁! Terwijl we aan de koffie zitten, op onze onderkoelde komo huisvuilzak, muts en/of Buff, met een lekkere appelkoek erbij (proficiat BB en man, al 19 jaar huwelijk vandaag, proost!), bespreken we het moment dat we hier eerder liepen. Ik zoek het filmpje van toen even op en weer is het lachen geblazen om toen³⁾. Mijn lachspieren hangen nog bij te komen wanneer Brigitte in enen begint te vloeken en te tieren en voor één moment alle honden naar andere werelddelen verwenst, incl. hun baasjes 😖. Oei, één dikke drol 💩 ligt aan hare zijde van het bankje..... deels onder haar rugzak..... wandelschoen..... Nou, veeg mij maar bij elkaar 😂🤣😂 Naarstig gaat ze op zoek naar de wetties en eindigt met d'r hele hebben en houwen in de waterplas voor ons.


Wij zetten de wandeling voort en 't is duidelijk dat BB nog ietwat terneergeslagen is, want wanneer ik plots halt houdt en mijn blik naar beneden werp zonder één woord te zeggen, kijkt ze me verbaasd aan, denkt en samen zien we het kwartje vallen, 't is oranje! We groetten de hardloopmeneer met hond die ons juist op dit moment passeert en misschien wel denkt: "wat voor rare mutsen zijn dat?" Met een glimlach gaat het verder We redden nog een sleutel van "kast 3" van een gewisse dood door 'm op een rikkepoal te spiesen en betreden het volgende karrespoor, langs de volgende waterplas, hek, zandweg en door richting de luchtballon en de kerk van Halle. Zodra we ons weer bij onze bolides hebben gevoegd merkt BB nog even op dat de tijd hier in Halle een paar minuten achter loopt. Onze mobieltjes en BB's superslimme stappen- en km's-tellend horloge hebben de middag reeds bereikt, Halle wacht dat moment liever nog even af en dat geeft mij de tijd een leuk eindshotje te maken in opdracht van mijn eigen regisseuse.  
Het zit er weer op, onze eerste mooie, fijne wandeltocht samen van 2022, velen zullen er volgen. Mooier kon de dag niet beginnen! En nu snel back home, Panda moet ingeleverd worden bij de volgende chauffeur en ik moet rap een filmpje en blog in- en aan elkaar breien. Want als ik BB mag geloven, zitten er al mensen op te wachten 🤔
 vanaf het moment dat zij weten dat wij aan de wandel zijn. Dus...... blijven lachen hoe groot de shit ook is! Doen wij ook! Vrolijk, gezond en geweldig Nieuwjaar allemaal!




¹⁾ BB's kant is gelijk aan "jouw kant" ⬅️ oftewel links en dan is "mijn kant" ➡️ vanzelfsprekend gelijk aan rechts. Deze term heeft BB ooit zelf in het leven geroepen daar ze een hopeloos geval is met de twee simpele woorden links en rechts 🙈.
²⁾ Tja.... mij vertellen is één ding, maar onthouden...🙈 Oh ik ben soms zo'n doos, gaat m'n ene oor in en de andere zie ik 't zo weer uitvliegen. Alsof daar binnen nergens enige cel ruimte over heeft, om iets wat ik juist wel moet onthouden, op te slaan. 
³⁾ Nu weet ik dat ik het verkeerde filmpje liet zien Brigitte (dit was toch een andere wandeling/route), maar ik wil een ieder die mee wil lachen met ons dit knullig gemaakte filmpje toch niet onthouden. Maar zie hier, we zijn hier echt eerder geweest. 



woensdag 29 december 2021

2021-12-29 | Nog ééntje....

 


Letste van 2021? 

Nog een paar stappen en we wandelen het nieuwe jaar in. Maar natuurlijk niet voordat Brigitte (BB) en ik samen nog een rondje maken! Mooi Achterhoek heeft pas een nieuwe korte route gemaakt en die testen wij graag even uit, Beltrum...... wie koompt eran!
BB staat weer net één tel eerder dan me and my Panda al te wachten onder het toeziend oog van de Onze Lieve Vrouwe ten Hemelopneming op de P en appt me natuurlijk haar locatie even door. Heel handig, weet ik tenminste of ik goed sta
😉. Terwijl we onze bagage uitladen gaat het geratel van start...... en niet veel later ook onze benen. Vandaag een vrolijke wandeldag! Niet vanwege de grijze luchten en het gespetter met af en toe een klein buitje, maar vrolijk vanwege onze oh zo fris en opvallende Mac in a Sacs. Mijn knalroze tic voor bovenkleding zal jullie inmiddels bekend zijn, BB valt nu op in haar eigen favoriete kleur........ oranje! Goed haar dag, haar feestje, haar route, dus ik beslis we lopen linksom!

 

Vandaag bijna 12 km kronkelen over kerkepaden, zandweggetjes, soms modderpaden, kleine boeren klinker- en asfaltweggetjes. Langs fraaie boerderijen, nieuwe natuurgebieden en bossen. Het weer is typisch Hollands en winters, grauw, grijs met een beginnersbuitje, maar het is alles behalve koud en fris met 8℃. En begint bij ons de hitte toe te slaan, dan gaan de gesprekken al snel over onze kledingkeus en de vragen die we regelmatig op FB voorbij zien komen; "wat aan te trekken tijdens een wandeling in de regen?" (in dit geval). 
Goed opsomming dan maar bij gebrek aan andere zinnige woorden, want daar was de route iets te kort voor en het weer te grauw voor flitsende filmshots. 
Onze kledingkeus²⁾: Wandelbroek (dikkere versie) met lange benen, lange onderbokse voor mij (leeftijd
😊), terwijl BB met haar normale sexy onderhöse toekan. Voor mij eveneens lange armen, mijn heerlijk wollen Icebreaker borstrok (jaaaaa ik had er vroeger echt één, twee, drie....) en wederom is BB de bikkel voor de korte armen versie. Verder dragen wij een vest, ik vandaag fleece en BB de fijnste die er is, één van Icebreaker. Nee, we hebben er geen aandelen in, maar echt, kost een paar cent, moar dan hei ook wat. Vandaag hebben we beide hoge wintersokkendag. Normaliter is BB van de fingersokken en ik ben van de merinowollen, maar immer winterversie! Scheelt weer wandelwol¹⁾ proppen en stoppen! En als kers op de Van der Valk appelmoes, slagroom op 't taartje, dragen we beide vandaag onze vrolijke Mac 😊! 


Lang leve de kleurtjes, die vallen altijd lekker op, zeker op een dag als vandaag met al het grijs op de achtergrond. Maar er valt wel meer vrolijks te spotten, daar heb ik BB voor. Die springt bij het zien van geel/oranje gelijk weer links en rechts de bosjes in en trilt van geluk. Hoe heet dat paddenstoeltje/zwammetje ook alweer............
🤔🤔? En zo zie je, van wandelen krijg je goede ogen en betere hersencellen! Wij laten alles even tot rust komen op een heerlijk koude, natte, ijzeren picknickset. De komo houdt de bokse droog, de koffie warmt ons innerlijke. We plannen onze camino 2022 terwijl de kokosmakroontjes langzaam in onze maagjes verteren. Wat hebben we toch een leuke hobby 😍.
We pakken weer in, kijken vast goed naar rechts, daar waar we zo dadelijk de weg op komen over zo'n 450 mtr. Maar elke meter die Mooi Achterhoek heeft uitgestippeld dient gelopen te worden! We betreden wederom een nieuw natuurgebied, dit keer met één of ander grote holenheuvel. Geen idee 
🤔 wat het is, geen bordje gezien en Google noch elke of welke andere zoekmachine dan ook, weet 't antwoord. Dus doorrrrrr........ de bosjes weer in op de hurken voor het geweizwammetje.


Brigitte is de voorloper en pauzeregelaar, mag ook van bankje naar bankje als ze het even niet meer trekt, maar vandaag gaat het best wel voorspoedig. Even zaait ze twijfel bij het zien van een bankje met het prettige uitzicht op onze lieve Heer himself en de roep van lunch vanuit onze rugzakken. Maar dit gaat 'm niet worden, 't is nog geen 12 uur, doorrrrr......... Gedwee sluit ik me aan. Maar de roep van ons brood wordt gehoord en de volgende bank is de onze, zoals al eens eerder in april vorig jaar. Toen scheen lekker het zonnetje, nu zijn we het 🌞 zelf. 
De maagjes gevuld, de rugzak iets lichter en de kerk van Beltrum in 't zicht. Wanneer we onze bolides begroetten slaat de kerkklok enen en denkt mijn ene hersencel, hop..... videootje.... leuke afsluiter, die van vanochtend negen uur heb ik ook....... maar ja, één slag 😏.....het dringt wat laat tot me door 
🙈, ik ben te laat!


Ik was te laat voor het leuke eindshot van de kerkklok, maar ik was ruim op tijd vanmorgen voor deze wandeling samen met Brigitte. Ik ben ook op tijd om jullie allen een goede jaarwisseling te wensen en een fijn, gelukkig, gezond, liefdevol en positief nieuwjaar!
We hebben er weer vrolijke kilometers gezwets van gemaakt en gaan 2022 weer vele km's samen op pad! Zo ook van Porto naar Santiago de Compostella als de wereld alsjeblieft een klein beetje mee blijft werken! Fingers crossed!



¹⁾ Wandelwol, voor sommige van jullie een heilig middel lijkt het. Soms ook voor mij, maar daarom prefereer ik de wollen wintersokken. Die zijn al dikker van zichzelf, dus hoef ik bijna nooit ergens iets te proppen.
²⁾ Een paraplu en wegwerpponcho behoren tot onze standaard uitrusting.
 

dinsdag 14 december 2021

2021-12-11 | En maar zingen


Nog twee weken...

Het jaar 2021 wandelt z'n einde tegemoet en over precies twee weken liggen we volgepropt uit te buiken bij de kerstboom vanavond. Tot die tijd rest mij om alle kerstliederen te draaien en zingen om toch nog een heel klein beetje in de kerstsfeer te belanden. Riep ik gister nog dat ik vandaag wel 17 km lang met m'n koptelefoon op naar Jingle Bells en Red nozen Rendieren zou lopen luisteren, is daar niks van terechtgekomen natuurlijk. Het was gewoonweg te mooi, te stil (op de A50 na), te idyllisch om met herrie op de oren te wandelen. Heerlijk genieten van de rust! En die was er in overvloed.


Mijn dag begon weer lekker vroeg vandaag en zo maak je nog eens wat mee tenminste, de zonsopkomst! Die was prachtig! Maar voor ik die kon bewonderen moest ik eerst Panda zien te ontdooien. Die had het zo koud dat ie z'n deuren stijf op elkaar hield. Maar dan kent ie m'n wederhelft en de gasaansteker nog niet! En met een lekker warme sleutel in het contact gaat het richting Beekbergen. Maar..... rustig an, want Doetinchem werd op het weerbericht zojuist genoemd als zijnde glad en glibberig! In één stuk en ongehavend kom ik in de buurt van Beekbergen en via Guru zoek ik een parkeerplekje net buiten het centrum gelijk aan de route. Via Kaarten heb ik mijn weg naar hier gevonden, maar ja, 'k ben KI¹⁾ hé 🙈 en heb dus niet verder gekeken dan m'n neus kort of lang is en zo wist ik dus nog niet dat ik gewoon op de P in het centrum bij de Oude Kerk of ieder andere winkel of eetgelegenheid gratis had kunnen parkeren. Goed, doe u er uw voordeel mee.

 

Vandaag loop ik dus de Groene Wissel 312: Beekbergen. Zeventien mooie km's Veluwe denk en hoop ik. Het begin is gelijk al fantastisch, want ik heb het natuurlijk licht zien worden (gebeurd niet zo vaak hoor²⁾) en de zonsopkomst is prachtig! Wanneer ik de eerste bocht maak om richting het centrum te lopen staat er een jonge dame met grote camera al prachtige plaatjes te schieten. Ze is nog jong en is duidelijk onder de indruk van dit mooie ochtendgloren. We wisselen wat woorden, ook met de honden meneer, en beide benen we weg en laten haar dromerig achter. 
Wanneer ik de Oude Kerk bereik valt ook het kwartje dat ik zojuist hierboven heb beschreven en ik Panda dus ook een gezellige dag had kunnen bezorgen in het centrum i.p.v. het stille buitengebied. Helaas, maar het voordeel nu is dat ik straks weer eerder bij Panda ben .......🤔 en zo haal ik me de komende km's heel veel onzinnige dingen in m'n hoofd en kerstliedjes! 


De sfeer is er nu wel naar. De plassen water spiegelen door een flinterdun laagje ijs, het rijp op de blaadjes doet denken aan echte winter en de temperatuur is ook erg aangenaam, wel 1℃. Lange onderbroeken en hemden weer! In het bos kraken de bladeren onder de dikke zolen van m'n wandelschoenen. Hier en daar groeit zelfs ijshaar op dode takken. Altijd een prachtig fenomeen. Ik ga verder het bos in en kom uit aan de voorzijde van de imposante villa Rauwenhul en vervolg een klein stukje het asfalt. Dan gaat het weer het bos in, al is het mij nog totaal onduidelijk waar het pad is, dus ik ben zelf maar wat rond gaan struinen. Maar ach met Guru erbij kom ik overal weer uit en op route en na een kleine zandverstuiving passeer ik niet veel later de A50. De zon is inmiddels ontwaakt en speelt verstoppertje met me vanachter de vele bomen. Menig goede fotograaf had hier fantastische plaatjes kunnen schieten, ik leg het zo goed en zo kwaad het gaat vast met m'n Apple. 


Het is Genieten met hoofdletter hier in het bos en ik volg de zandpaden in rustig tempo verder de hei op. Daar staat al een bankje op mij te wachten, in alle rust met een geweldig uitzicht over een heideveld met een wazig zonnetje die de strijd met de aankomende nevel is aangegaan. 
Slingerend over de zandpaden door het bos gaat het verder richting de Loenense Waterval en de sprengen. Als kerstliedje zoveel in m'n hoofd is afgelopen dringt het tot me door hoe stil het hier is. Even hoor ik niets, geen verkeer, geen mensen en hun machines, helemaal niets. En da's wel heeeeel bijzonder voor een klein landje als Nederland kan 'k je vertellen. 
Niet veel later behoord dit alweer tot voltooid verleden tijd en neemt het toerisme toe. Ik ben bij de sprengen aangekomen. Hier wordt ge-mountainbiked, gewandeld, honden uitgelaten, benen gestrekt, kids onderwezen, beziggehouden en ook de familiebanden aangesterkt. Ik zie zelfs fietsers afstappen aan de overzijde van de spreng om het ijshaar, dat hier best veel te zien is, te fotograferen. Het gaat in kleine hoeveelheden hoor, niet één hele kolonne volk in één keer. Bij de kleinste Loenense waterval is het zelfs nog rustig, maar hoe verder ik de P nader, hoe meer er op de been is en komt. 


Eenmaal aan de overzijde van de Vrijenberg gaat het verder aan de rechterkant van de spreng. Het heuvelt hier licht. Ik passeer nog een enkel paartje of jong gezinnetje dat hier hoogstwaarschijnlijk ergens op één van de vakantieparken verblijft gezien het (nette) schoeisel. Mijn schoenen stappen rustig door de modderpoeltjes, die douchen één dezer dagen wel weer in de gootsteen. Ik eindig dit pad en stap verder langs het spoor van de Veluwse StoomMaatschappij. Een kleine twee km gaat het verder over de keien, langs het spoor en het bos en door richting de A50 met een mistig uitzicht op het viaduct. Er volgen nog wat kleine weggetjes, zandpaden met akkers waar eens de maïs stond en een weide met schapen. Niet veel later sta ik op een kruising met het Marskramerpad en vele andere wandelroutes, gezien de pijltjes in alle kleuren van de kerstboom. Hier staan al voetstappen van BB en mij en hopelijk kunnen we dit pad snel eens uitwandelen. Ik slinger nog één keer een stukje bos door en sta niet veel later het blauwe bebouwde kom bord van Beekbergen te filmen met op de achtergrond mijn reeds ontdooide Panda. Mijn wandelsteen moet nog een plekje krijgen en vind die op een grote boomstronk. Wanneer ik in mijn auto zit en de foto's toevoeg aan dit blog zie ik paardenmeisjes de steen bestuderen. Gaat ie nu al reizen.....? 


Mijn reis vandaag zit erop, het waren 18 hele mooie afwisselende en gevarieerde kilometers en het was perfect wandelweer. Koud, maar da's maar een emotie ⛄ volgens de familie BB en daar was ik op gekleed. Het genieten zat hem voor mij ook in de rust in combinatie met de natuur en het weer, de zon, de nevel en af en toe een leuke ontmoeting en een gesprekje. Een dag met een gouden randje! Nog veertig minuten rijden, daar wacht een warme douche op me en kunnen de beentjes omhoog en de kerstmuziek weer hard aan. Dat kerstgevoel moet nu toch een keer komen.......



¹⁾ KI: Kunstmatig intelligent, ik ben van mezelf donkerblond, maar natuurlijk de rest uit een potje 🙈. M'n ene hersencel was nog bevroren denk ik. 
²⁾ Waarom ik het niet vaak licht zie worden? Ik werk niet meer, dus hoef er 's ochtends niet altijd meer vroeg uit. 

zondag 5 december 2021

2021-12-04 | Kom er eens kijken


In omgeving Velp

Vorig weekend is het bij een wandelingetje naar de stad gebleven samen met mijn wederhelft. Geen mooi uitgestippelde route ergens in de natuur en/of onbekend gebied, maar gewoon even de lokale ondernemer steunen in ons altijd gezellige Doetinchem. Ook leuk! Toch bijna 9 km op onze chelsea boots gemaakt en een gratis blaar voor mijn lief, zomaar voor niks 😊. Vandaag gaat het weer de natuur in, op m'n lekkere Meindl's, en wel die van Velp en omgeving. Nimmer ben ik vandaaruit vertrokken, maar vandaag gaat het gebeuren en wel richting twee mooie kastelen met bijbehorende parken, Groene Wissel 85 lets start 🥾🥾. De weg ernaartoe is eenvoudig simpel en de parkeerplaatsen zijn er nog gratis, dus hoeveel beter kan het nog worden? Goed, beetje tempo erin houden, want vanmiddag is weer nattigheid voorspelt en daarom los ik het startschot een half uurtje eerder dan normaal, 08:30 uur en gooooo.....

 

Ik kies voor de route rechtsom, zo heb ik hopelijk het meeste asfalt maar gelijk gehad denk ik, hoop ik, zal 't 
🤔? De eerste km's gaan door een stuk Velp waar de ene villa nog groter is dan de andere. De guldens van toen, de euro's van nu, hebben hier lekker gerold, da's duidelijk. Deze woningen voor welgestelden stralen pracht en praal uit en eigenlijk vind ik het wel een leuk begin van mijn wandeling. Twintig minuten later verruil ik het asfalt voor zand en de grote, bijzondere villa's voor de mooie bomen en statige lanen. En in het bos van Kasteel Rosendael word ik welkom geheten op de Koningsberg. Hmmmmm..... dat komt me bekend voor 🤔🤔...... vaag........ Maar wanneer ik even met Tekkel een kleine en fijne conversatie aan ga en hem met mijn ogen volg als ie z'n rechtsaf slaand rennende baas probeert bij te benen met z'n korte pootjes, zie ik een hoger gelegen heuvel met wat zilverkleurig hekwerk en het kwartje begint te vallen, voorzichtig dan hé 🤔! Pas wanneer ik mijn heuvel bijna op z'n laagste punt heb bereikt dondert m'n spaarpot pas goed, ja hoor, hier liep ik eerder al eens vorig jaar, maar toen hijgend de berg op. En afgelopen jaar eveneens met mijn lieftallige wederhelft, toen één van zijn eerste lange(re) wandelingen en ook nog met klimmen. Voor mij was 't een fijne voorbereiding op mijn Dutch Mountain Trail, later die maand. Alhoewel een klein heuveltje als deze achteraf totaal in het niet viel bij het grotere werk in Zuid-Limburg 🥵🥵.


Na een km Rozendaels asfalt gaat het weer verder over onverharde paden het bos in. Lange lanen met statige bomen geven richting aan het kronkelende pad waar het lichtjes daalt en stijgt. Een enkele mountainbiker verdwijnt ver voor mij in de dunne nevel die gevangen zit in dit bos lijkt het wel. En zo gaat het km's door..... en door.... over zandpaden en soms een smal asfalt fietspad of een bospad, dik bezaaid met bladeren waardoor de drek goed verstopt blijft, door naar het Rozendaalsche Veld (al is er nog geen veld te bekennen...... da's linksaf en ik ga rechts). Het pad is hier in de loop der tijd uitgesleten en er is een holle weg ontstaan met wat kleine hoogteverschillen. Ik kom weer op een stukje asfalt dat ik dien te delen met gemotoriseerd verkeer, dus wees gewaarschuwd en kijk uit! Al snel gaat het weer verder de bossen in, dit maal de Beekhuizense. 


Na bos komt asfalt, na bomen nog meer bomen met her en der een fortuinlijk optrekje met op de achtergrond, reeds enige tijd, de sportfanaten die een balletje trappen voor de competitie. En onder luid gejuich betreedt ik het Landgoed Beekhuizen. Voor wie nog nimmer één pas hier gezet heeft, toch en keer doen. Langs de wandelpaadjes meanderen sprengen die samenkomen in de Beekhuizense Beek. Het gaat over stijlvolle boogbruggetjes naar een cascade en een prachtig grote vijver. 
Ik slenter door naar de overkant. Van daar heb je een totaal overzicht over de vijver met de waterval en het leven dat hier zwemt en druk met elkaar aan het bakkeleien is. Ik installeer me op een bankje en gelijk heb ik huisvrienden. De eenden hopen op een kruimel of wat..... helaas. Menigeen komt hier voorbij, maar druk is het allerminst. De één wandelt met de hond, de ander met z'n tweeën, mens en/of hond, maar veelal kalm en rustig zonder al te veel volume. Totdat...... ja hoor, mijn eigen soort 🙉🙈🙊
, 't is vrouw en het wandelt het liefst in groepjes, de wandeldinnen. 't Is ff gedaan met de rust. Wat een geklepper. Een ooievaar is er niks bij. Maar het zij ze vergeven, 't valt ook niet mee voor dames van een zekere leeftijd om én de pas erin te houden én je buurvrouw links, rechts, voor en achter gelijktijdig van de juiste antwoorden en/of adviezen te voorzien zonder of op je bek te gaan of het verstaanbaar, rustig en met een gedempt volume te zeggen. Gelukkig werd het weer stil, op de kwekkende eenden na.

 

De route gaat verder langs de vijver, maar dan wel over het pad en niet zoals de gpx wil: struin door het bos 🤨. Gpx is wel vaker ietwat van het zogenaamde padje en daarom is het soms wijsheid iets verder in- of uit te zoomen. Tja..... ik weet dat en toch steek ik weer zo'n leuk bruggetje over terwijl ik aan deze zijde moet blijven wandelen. Maar linksom-rechtsom, de twee wandelladies die mij hier passeren laat ik niet veel later voor gaan om een heuse heuvel te beklimmen, waarvan ik bij het zien ervan gelijk al weet dat mijn longen weer veel te klein zijn vandaag. Ik puf even later uit terwijl ik bewonder hoe een jonge man met grote camera, lens en toebehoren prachtige foto's maakt van de kale bomenrijen. Vriendelijk groetend scheiden onze wegen en stijg ik in rustig tempo hoger naar bekend terrein. Het antoniem van stijgen of klimmen is dalen en zo kom ik in opener gebied met heide, hulst, grove den en gaspeldoorn. Ik laat het Nationale Park Veluwezoom achter me en word welkom geheten op Landgoed Biljoen. Weer eens een heel onbekend stukje Nederland voor mij.



Via de zijingang betreed ik het landgoed. Klaterend water heet me welkom, wederom een cascade die hier het water van de Beekhuizense Beek loost in de kasteelgracht. In traag tempo wandel ik door naar de voorzijde van het kasteel. Een hek, geheel in stijl, scheidt jammer genoeg onze werelden. Wat zou ik graag eens door zo'n huis struinen, op zolder, in alle kamertjes, hoeken, kasten en kelders kijken. Helaas, ik moet 't doen met de foto's en een filmpje van De ridders van Gelre.
Net wanneer ik in de gracht naar al het zwemmend gevogelte kijk begint er vanaf boven ook water te vallen. Het was voorspelt, maar ik heb dus niet voldoende het tempo erin gehouden, maar geen nood, al wat bescherming biedt wordt erbij gehaald en doorrrr..... rondje om de Biljoense Vijver. Nou..... half rondje en dan gaat het verder richting de bewoonde wereld die Velp heet. Het laatste stukje route is al net zo indrukwekkend als dat waar ik vanochtend begon, wederom de meest fortuinlijke villa's in alle soorten, maten en leeftijden. Ik nader het spoor, de trein rijdt net voorbij, het station, mijn eindpunt en mijn Panda. Dik 15 km geeft mijn GPSOdometer aan, dik 14 km volgens de stappenteller. Welke heeft gelijk? Ik! Altijd ik
😊! 

Kasteel Biljoen

De natuur hier in de omgeving is prachtig. Ook nu, nu er bijna geen blad meer aan de bomen hangt en de grond brons kleurt van de eiken- en beukenbladeren. Het vleugje nevel dat 's ochtends tussen de bomen hangt, de rust die het bos hier ademt. De landgoederen statig en voornaam, prijken elegant in hun mooie tuin, park, omgeving. Ik kom terug, in een ander jaargetijde en dan wordt het weer genieten van dit stuk natuurschoon.
Terwijl ik mij door Apple weer naar huis laat leiden via een andere route dan vanochtend (weet ook niet wat ie wil) kijk ik nog eens goed om me heen. Nederland is mooi, ook met regen, ook nu het kouder en guurder wordt. Je moet het alleen leren zien. Wanneer ik Doesburg nader valt mijn oog op enkele reeën, die rechts in de verte op een stuk land, beschut tegen de bosschage aan naar het snelverkeer staan te kijken zo lijkt het. De kers op deze dag, taart.... oh nee, geen taart, BB was er niet bij.